αφήνουν οι κρίσεις κι οι αναπτύξεις σας ερείπια
πληγές ανοιχτές στο σώμα της έρημης πατρίδας 

μένουν στην μνήμη μόνο λαμπρά ονόματα 
να μένουν εγχάρακτοι οι αγώνες των αθώων

_{*ΤΑΟΛ: ΤΑΜΕΙΟ ΑΜΥΝΗΣ ΟΙΝΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΛΕΥΚΑΔΑΣ   https://aslefkadastaol.gr/taol-lefkada-istoria/   photo: Christos E. Dimakis , Λευκάδα}

τους μήνες της εντατικής 
ήσουνα ένας πανύψηλος σκούρος άγγελος 
και μετά στην αποθεραπεία άλλους τόσους 

ερχόσουν αθόρυβα στον ύπνο μου 
στο σκοτάδι ή στο πρώτο φως της χαραυγής
και μου ψιθύριζες στ' αφτί 'μπαμπά πώς είσαι· ήρθα'
κρατιόμουν πάνω σου σφιχτά μη φύγω για πάντα 

ήταν κι άλλες σκιές αγαπημένες 
καμιά όμως τόσο δυνατή 
καμιά τόσο βέβαιη
καμιά τόσο δικιά μου 

σ' ευχαριστώ Ευθύμη μου

Σ' ευχαριστώ που μ' αξίωσες θάνατο στιγμιαίον, 
ανώδυνον, ανεπαίσθητον, ανεπαίσχυντον, ειρηνικόν 
και μόλις πριν την καλήν μου απολογίαν ενώπιόν Σου 
και επί του φοβερού Σου βήματος 
μού 'δειξες την πόρτα  της επιστροφής. 

Στο δρόμο προς τα πίσω είδα από μακριά 
δυο φίλους μου αγαπημένους, 
τον Σταύρο και τον Παντελή, να έρχονται προς Σε. 
Ούρλιαζα χαιρετώντας τους για νά γυρίσουμε παρέα. 
Μα η φωνή μου δεν ακούγονταν στ' απόλυτο κενό. 

Έτσι είμαι εδώ τώρα να ξαναμεγαλώνω, βρέφος, απ' την αρχή, 
με νέα μάνα, νέο πατέρα, 
σε κόσμο νέο φριχτό κι άσχημο...

Θα τα καταφέρω.
Σ' ευχαριστώ.

εμένα μ' αρέσανε πάντα τ' αγοροκόριτσα
αυτά που στο σχολειό παίζουνε ξύλο με τ' αγόρια

παντρεύτηκα ένα

όταν γεννήθηκε ο γιος μου χάρηκα
αλλ' όχι τόσο όσο μετά από ενάμισι χρόνο
όταν γεννήθηκε η κόρη μου

μέχρι να πάει στο στο γυμνάσιο είχε μαλώσει μ' όλα τ' αγόρια
της τάξης· τον τελευταίο μπούλη του Λυκείου
τον ξάπλωσε στο πεζοδρόμιο της Κλεάνθους μ’ ένα δεξί ντιρέκτ

όταν γεννήθηκε ο εγγονός μου χάρηκα
αλλ' όχι τόσο όσο μετά έξι χρόνια
όταν γεννήθηκε ή πρώτη μου εγγονή αγριμάκι
ήρθανε ύστερα ακόμη δύο κορίτσια αγρίμια

να μην ξεχάσω
κι η νύφη μου αγοροκόριτσο είναι

είπαμε
οι πιο ωραίοι άντρες που γνώρισα στη ζωή μου ήταν γυναίκες

λέξεις είμαι γεμάτος κόρη μου 
ξεχειλίζω

και ψάχνω εικόνες για να τις μαντρώσω 

ε τώρα 
μην κοροϊδευόμαστε κιόλας 
μεταξύ μας 
άλλο είναι η μάνα και άλλο ο μπαμπάς

σιγά μην και του δείξουμε την αγάπη μας 
ποιος τον χέζει τον μπαμπά ...

να ξεφεύγεις 
να βρίσκεις τρόπο 
ανοίγματα
να ξεφεύγεις 

εκείνο που θυμάμαι σαν απόψε 
σούρουπο γλυκύτατο της άνοιξης
είναι ένας μαυριδερός αδύνατος 
φαντάρος από μια περίπολο 
που να μας δείχνει όλος καμάρι κι άγνοια 
γυαλιστερές τις οχτώ σφαίρες του γεμιστήρα του Μ1 
στην τσακαλαρία όλη 
κάπου ανάμεσα στο σχολειό και στην Βαγγελίστρα 

η Αντιγόνη πια ήταν κατάκοιτη στο σαλόνι μας
σε ένα μήνα έφυγε· πώς να κλάψει άλλη μια φορά
έκλαιγε συνέχεια απ' το '45 και περίμενε τον γιο της
χωρίς είδηση σήμα και σημείο
κι εγώ χρονώ δώδεκα 
τ' αγαπημένο της εγγόνι 
τάξη έκτη  

ο αντίπαλος είναι ιερός 
μπορεί κάθε στιγμή να χαθείς απ' αυτόν 
ή να χαθεί από σένα

τι ιερότερον του τέλους 

τέτοια σκεφτόμουν μόνος 
για τον ευτελισμό της αντιπαράθεσης
εδώ στην μακρινή Μαγγελανία
όπου και ξέφυγα την εποχή μου

^{photo: Christos E. Dimakis, Μέγαρο Μουσικής Μ2}

Κοιτάζω τρία χρόνια μετά την φωτογραφία αυτή.
Να σπρώχνει ο νεαρός πρόσφυγας το καρότσι
μέσα στη λάσπη του ποταμιού της Ειδομένης.

Ήμουν στην ηλικία του το '80.
Εικοσιπέντε, σαν κι αυτόν, ίσως.
Ο Ευθύμης μου δύο μηνών και το καρότσι του MacLaren.
Σαν κι αυτό.
Το έσπρωχνα στις λάσπες της Ανθεμούντος, 
δεν είχε άσφαλτο ακόμα και κολλούσε.
Κόκκινος πηλός της Τούμπας.
Συμπτώσεις...

Εμένα δεν με κυνηγούσαν σφαίρες.
Ούτε άγριοι τζανταρμάδες πλαστικόφρακτοι 
μου έκλειναν τον δρόμο.
Το μόνο μας κοινό, 
η έγνοια μας να τ' αναστήσουμε.

Φτάνει όμως για να τον καταλάβω και να κλάψω.

_{____________________
Μάρτης '16 - Μάρτης '19}

_{photo: Depo Photos 
https://www.facebook.com/DepoPhotos/photos/a.1241755235853118/1241755375...}

έρχομαι από καλύτερη εποχή 
αρνιέμαι να πάω σε χειρότερη 

θα μείνω εδώ μετέωρος
στην μέση· να μετρώ καράβια

να λέω και μια καλημέρα με νόημα
σε όσους βιαστικούς με προσπερνούν

καμιά φορά 
διαβάζοντας 
λέω ευτυχώς 

το μίσος το πολύ· εκείνο το άγριο
το τυφλό
το δάμασες

δεν ακούσατε ποτέ· έτσι  

πως αν μυρίσει αίμα το θηρίο 
αγριεύει και τρελαίνεται
κι αν το ακούσατε το ξεχάσατε 
ή δεν του δώσατε καμμία σημασία

πού να βρεθούν τώρα θηρία είπατε

τα φτιάχνετε την κάθε μέρα σας
και παίζετε μαζί τους
αστόχαστοι

_______________

*_{"Έκοψαν τα δάχτυλα του Τζαμάλ Κασόγκι και μετά τον αποκεφάλισαν"}

δεν μάθανε ποτέ πώς να σκοτώνουν πατεράδες 
πώς να τους κλαίνε και πώς να τους ξεπερνούν 

δεν μάθανε να κοιτάζουν πέλαγο 
να βλέπουν απέναντι κι εδώ να μένουν 

ούτε να ταξιδεύουν μέσα κι έξω τους 
και να πλουταίνουν εαυτόν και κόσμον

πώς να γκρεμίζουν το λοιπόν
από τα βράχια βασιλιάδες κι ήρωες 

ή θα υποτάσσονται
ή θα φεύγουν για να υποταχθούν

όσο μου μένει θα περιμένω 
για έναν καφέ κι ένα τσιγάρο 
τους μετρημένους πια στα δάκτυλα 

το σπίτι 
είτε αχούρι
τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή 
είτε μέγαρο 
να ντρέπεσαι να περάσεις απ' έξω 
δεν το γκρεμίζεις

δυνάμει θα φυλάξει ανθρώπους

όσοι αναζήτησαν στέγη νύχτα ή χειμώνα 
κι όποιοι είδαν σπίτια να πέφτουν μόνα 
μπορούν να με καταλάβουν

το ίχνος του δημιουργού 
ή του αστόχαστου περαστικού 
ή του παιδιού 
που χόρευε ή κυνηγούσαν 
δεν έχει σημασία

το ίχνος 
όταν χαθούν οι επιπόλαιες φτηνές επικαλύψεις 
όταν η αλμύρα ολοκληρώσει το έργο της

το ίχνος στην πέτρα ή στο σαν πέτρα τσιμέντο 
μένει

όλοι όσοι έντιμοι και αγαθοί 
πίστεψαν τον νεαρό μοιραίο ηγέτη και συνετάχθησαν αυτώ 
εις τον σκληρό και άπελπι αγώνα του 
χωρίς να κάνουν πίσω 
ακόμη κι όταν όλα έδειχναν να έχουνε χαθεί 
και να μην ξεχωρίζει το εδώ από τ' απέναντι 
κι ο αρχηγός απ’ τον εχθρό 
εξύπνησαν εκείνο το πρωί 
αμέσως μετά το θερινό ηλιοστάσιο 
με έναν φωτοστέφανο 
από εικοσαριά πολύ μικρά κίτρινα χρυσά αστεράκια 

τριγύρω απ' το κεφάλι τους στο ύψος των ματιών 
πετούσαν ασταμάτητα σαν μύγες ενοχλητικές 
και προσπαθούσαν να τα διώξουν 
αλλ' ήταν μάταιο καθώς επανερχόταν στις τροχιές τους 
αν έπιαναν κάποιο και το συνέθλιβαν 
ή αν το έκλειναν σε κάποιο ντουλάπι 
αυτόματα τότε και εκ του μη όντος 
εμφανιζόταν αντικαταστάτης του 

πορεύτηκαν έτσι στο υπόλοιπο της ζωής τους 
και απετέλεσαν το πολύ γνωστό τάγμα των αγίων της κρίσεως

κανείς 
μα κανείς 
στην ιστορία δεν άντεξε περιχαρακωμένος 
περίκλειστος με τέτοιαν βία και για πάντα

αυτά τα ακαθάρματα πόσο ν' αντέξουν

δεν χρειάζεται να δεις αγριεμένα πρόσωπα για να καταλάβεις 
ούτε χρειάζεται να σε προπηλακίσουν βάρβαροι για να αισθανθείς

αυτά τα πράματα τα πιάνεις στον αέρα 
τα οσμίζεσαι 
τα ακούς κι ας μην φωνάζουν 
τα βλέπεις κι ας μην φαίνονται

σε μιαν μαθητική παράσταση πήγα προχθές το βράδυ 
κι είδα την βία όλη του σήμερα 
σε πρόσωπα παιδιών γονιών και διδασκάλων

σα να μην πέρασε λοιπόν μια μέρα απ’ το ένδοξό μου '70...

μένει πάντως εν πολλοίς η παιδική αθωότητα 
αυτήν μπορείτε να την τσακίσετε άραγε ω δάσκαλοι του γένους

ζορίζεσθε πάλι 
ε 

ο γρίφος των ροών επί του χάρτου 
που τάχα λύσατε πριν δυο και κάτι χρόνια 
βρυκολακιάζει 

ούτε η μεγάλη συμφωνία σας 
ούτε οι στόλοι κι οι ναυτικές περιπολίες 
δεν συμμαζεύουν τ' ασυμμάζευτα 

πώς να λυθεί ρε σεις 
σε άξενες θάλασσες και σε φριχτά ποτάμια 
το άλυτον
αφού δεμένοι και λυτοί αλωνίζετε 
με τους φονιάδες σας
κι όλο το σκυλολόι σας
την Κοίλη ολόκληρη ακόμη

κάνε συ νόμους κι ερμηνείες 

ό,τι ξεβράζει η θάλασσα 
δεν ξέρει από τέτοια 

θα σβήνεις όπως γράφεις 

χωρίς αγώνα 
χωρίς αισθητική 
χωρίς καθόλου σαρκασμό 
και αυτοσαρκασμό 

μάγκες
δεν βλέπω να την βγάζετε καθαρή 
στην αθλιότητα αυτής 
της έσχατής σας εποχής 

σαν σήμερα το έγραψε  
μεγάλος ποιητής αλλ' επικίνδυνος άνθρωπος 
λέει ο Γιώργος Μ.

μη με πληγώνεις μάτια μου 
είδα τυράννους επί ασπαλάθων 
αρκετούς

μα δεν τελειώνουν 

Παμφυλία Κόσσοβο μια ώρα πτήση 
περνάει πάνω από τον Όρβηλο και την Θάσο
κι εσύ Αιγέας με τα μικρά σου ευτυχώς 
επί Σουνίου

_{photo: Angeliki Dimaki-Adolfsen}

όλο και περισσεύει το γελοίο
κουράζει και σκοτώνει πάλι

δεν μένει κανείς όρθιος 
παρά οι σιωπηλοί ξανά

ακούγεται λίγο μελό 
αλλά μόνο η καρδούλα μου το ξέρει
σ' αυτήν την άθλια διαδρομή 
από τα Σκόπια ως την Γευγελή
μέχρι να έρθει το μήνυμα 
στις μία και μισή μεταμεσονυκτίως 
'περάσαμε τα σύνορα'

καλώς μας ήλθατε

ο Αλέξανδρος Α' ο Βάλας 
τουλάχιστον πολέμησε στο ποτάμι σου 
και τό 'χασε κι αυτό και την Αντιόχεια απ' τον Πτολεμαίο
μαζί με το κεφάλι του απ' τους Ναβαταίους 
δεν σ' εγκατέλειψε έτσι στην ψύχρα

ετούτοι φύγανε στην πρώτη οβίδα του δικού σου Φιλομήτορα
ποιαν εύννοια γύρευες καημένη μακρινή και μόνη Αφρίν 
πού κι από ποιον κερχανατζή της εποχής μας

δεν λέω 
μπορεί και να τους πεις πεπόνια 
ίσως και αμοιβάδες 
και θά 'χεις και τα δίκια σου 
αν είσαι κιόλας απελπισμένος...

μα δεν μπορώ εγώ 
βλέπεις πάντα μετρούσα την απόσταση 
και κοίταγα πώς να κρατάω το σκοινί 
δεν μπορώ 

ακόμα εξηγώ τα βράδια στην γιαγιά Ζουμπίλω 
το γένος Παππού εκ Μαλγάρων Θράκης (Ανατολικής)
που υπόγραφε σταυρό κι έλεγε την γραφή 
'άσπρο χαρτί και μαύρες ψείρες'

κι ας λείπει χρόνους σαράντα

είναι γελοίο 

να έχεις σκύψει το κεφάλι 
ν' ανέχεσαι τα πάντα 
στο όνομα μιας αμυδρής κι αμφίβολης ελπίδας 
ή από φόβο καθαρό κι απόγνωση 
και να διαμαρτύρεσαι 
γιατί ο διπλανός σου αντιδρά 
με νύχια και με δόντια 
όσο και όπως μπορεί 

μη μιλάς ρε μαλάκα 
σκάσε και σκάβε αφού έτσι αποφάσισες ... 

και δεν μιλώ για τους πρωτοκλασάτους 
που πήραν την ευθύνη· άστους αυτούς 
γι αυτούς που μοιραστήκαμε ψωμί κι αλάτι λέω 
κι ακόμη μοιραζόμαστε  
και θα μοιραστούμε 

working poor
φοβερό...

πρώτη φορά που το εντόπισαν· λένε 
το ερευνούνε και το ψάχνουν
θαμάξαν οι φιλέρευνοι δημοσιογράφοι 
κι οι ελπιδοφόροι της academia 
το ξέσκισαν στα paper
λες κι έγινε αποκάλυψη 
μπροστά στα μάτια τους 

απάντηση 
δεν φτάνει λεβέντες μου 
της καινοτόμου ερεύνης 
ετούτοι δούλους θέλουνε 

ψάχτε λοιπόν καμάρια μου 
για το working slaves στα γρήγορα
αν θέλετε να μείνετε 
στην κορυφή του ranking σας

ωραία 
τον εντοπίσατε τώρα τον διπρόσωπο 
του βάλατε και το gate από πίσω 
σαν ντενεκέ στην ουρά του κόπρου
πάμε λοιπόν μπροστά 
να ετοιμάζεται η νέα γενιά του επόμενου gate 

πώς γίνεται λοιπόν εγώ ο άσχετος 
ακόμη πριν κι απ' το millennium
να καταλάβαινα με τι μιλούσα 
κι εσείς να χαριεντίζεστε

κι εκείνο του Αγγουλέ 
Τον ξέρομε τον ένοχο, είναι γνωστή η αιτία…

φέρνουν τους κουμπουροφόρους τώρα

αφού δεν μπόρεσαν να μαζέψουν 
τα που είναι αδύνατο να μαζευτούν 
φωνάζουνε της εποχής τους μπράβους

κι οι δύστυχοι
δεν έχει τι άλλο να κάνουν· θα περιμένουν 
το τραίνο να σφυρίξει τρεις φορές

δεν είχαν ποτέ τίποτε να πουν 
γι’ αυτό φορούσαν λαμπερές στολές και ψηλά καπέλα

δεν είχαν ποτέ τίποτε ν' αγαπηθούν 
γι’ αυτό και γιόρταζαν μόνοι τους την μοναξιά τους

δεν είχαν ποτέ τίποτε ν’ αγγίξουν 
γι’ αυτό και η κρυφή αιμομιξία 
η καθαρότης κι’ η συνέχεια· η αρρώστια

τέλος δεν είχαν από πάντα τίποτε να δώσουν 
γι’ αυτό και για να δώσουν ένα έκλεβαν εκατό

ησυχάστε 
και μην λέτε μαλακίες 
μετά από κάθε αψιμαχία του πολέμου σας 

δικός σας είναι· μην το ξεχνάτε 
τα μέτωπά του δεν είναι οι πόλεις σας 
τα μέτωπά του έχουν ονόματα τοποθεσίες μάχες και πολιορκίες 
με μέσα τόσο πανάρχαια όσο και μοντέρνα 

τα μετόπισθέν του είσαστε 
και θυμηθείτε τις ιστορίες που ακούγατε παλιά 
μην εμπιστεύεστε τα αφρόψαρα εποχής 
θα βρείτε το καινούριο 
μόνο αν στοχασθείτε το παλιό

προτού παραδοθείτε 
κάντε και μια καλή κουβέντα με τον εαυτό σας 
αξίζει να γίνετε εκτός από παραδομένοι και φερέφωνά τους 
ή απλά να σιωπήσετε

μετρείστε φαΐ νερό δυνάμεις αντοχές 
απώλειες κέρδη κι ανταλλάγματα 
ίσως δεν τα μετρήσατε καλά

χυδαίος παραμένω το λοιπόν της ύλης 
ως το μεδούλι των κοκκάλων μου

κι εντρέπομαι να ομιλώ λόγους ωραίους 
για πράματα που δεν υπάρχουν 
παρά μόνον στους φόβους 
και στην σκοτεινή σας επιθυμία
 

αντί για 1680 στις 28 μέρες 
1800 στις 30

1680÷28=60
60×30=1800

φοβερό

θα σου δείχνουν την τρίχα 
για διαφορά 
ότι σου κάνουν χάρη
ή 
ότι έχεις επιλογές 
πολλές επιλογές 
με διαφορά τριχός 
να τρέχεις από πίσω

κι εσύ τρέχεις 
τριάντα χρόνια τρέχεις 
πίσω από χάρες κι επιλογές 
δυστυχισμένε

μα πού στο διάλο και πότε άφησες το δικαίωμα

φτιάχνετε σεις  
φτιάχνετε αστόχαστα  
ήρωες απ' το τίποτα

φτήνια και ημερομηνία λήξης

ας είναι 
ίσως να στρώνετε έτσι δρόμους 
για τους αληθινούς

ω συνομήλικοι και ολίγον τι μικρότεροι
πώς κάνατε έτσι τα παιδιά σας 
σαν και τα μούτρα σας

γιατί τα γεράσατε μαζί σας 
τι δεν τ' αφήσατε να ζήσουν

μα δεν τα λυπηθήκατε 
ούτε αυτά
 

τι να σου φταίει ρε το άλογο 
αν βγήκε κουτσό ή ψόφιο 
γαϊδούρι ή μουλάρι

εσύ αλογομούρη φταις 
που σώνει και καλά βάλθηκες να ποντάρεις

έτσι 
λέω έτσι νά 'τανε
και νά 'βγαινε ένας λογικός 
αστός πολιτικός 
προβλεπτικός για τα συμφέροντα της τάξης του 
και νά 'λεγε

ας τους μαζέψουμε όλους τους λυτούς 
στις μητροπόλεις μας και στους στρατώνες 
να δούμε αν θα σταματήσει το κακό

μετά γελάω με την βλακεία μου 
και συμμαζεύομαι

ρε Τάκη 
εδώ κι αυτοί που φώναζαν ειρήνη ειρήνη 
έχουνε να φανούν κοντά τριάντα χρόνους
εσύ ζητάς καλλιγραφία 
από τον κώλο της μυλωνούς

όταν ξεπέφτουν 
τότε τους την πέφτουν 
βουλή δικαστές τύπος

στην δύναμή τους πάνω 
όλοι στέκονται προσοχή 
θαυμάζουν υμνολογούν 
κρύβονται από πίσω τους

δες ποιοι κολοσσοί αρχίζουν να κλονίζονται φέτο 
αυτούς θα διαπομπεύουνε του χρόνου 
μόλις καταρρεύσουν

με το μυαλό ροκφόρ
στυμμένη λεμονόκουπα κορμί
όσοι επέστρεψαν 
ζωντανοί προσκυνημένοι 
θαυμαστές θαυμάτων που δεν είδαν 
χολή για όλα τα χώματα που πάτησαν

στο σκοτάδι τους 
όση στοργή κι αν δώσεις 
παίρνεις πληγή
αυτήν του εξήντα
αυτήν της επιστροφής
όψη κι ανάποδη ένα πράμα

ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος σας
γεννιέται έτσι ή αλλιώς στην έρημο της Συρίας 
απ' της Παλμύρας τα ερείπια γύρω 
ανατολικά του Ορόντη
και όλα τα άλλα σας 
παρένθεση φαίνονται ω άφρονες 

ένας αιώνας χρειάστηκε 
να γίνουν οι ανόητες ευθείες σας χάος υπέροχο
ν' ανοίξουν πύλες της κολάσεως 

κι αναρωτιόμουνα πάντα ο εμμονικός 
γιατί βλέπω τον Λωρένς της Αραβίας αλά Ντέιβιντ Λην 
μισόν αιώνα τώρα· φορές τριάντα και επτά 

τι σοφές κινήσεις 
τι υψηλή διεθνής πολιτική

αμ η δημοσιογραφική κάλυψις 
αι αναλύσεις των διεθνολόγων

πώς εξέπεσε τόσον όλος αυτός ο κόσμος 
πού βρέθηκε τόση άγνοια και αμορφωσιά 
στην εποχή της κορύφωσης της γνώσεως 
των τεχνολογιών και των επιστημών

ποια όψιμη αντίθεση είναι εν λειτουργία 
και με ποιον υπόγειο τρόπο τόσο καταλυτική
 

χαριτωμένα κοκοράκια 
φλώροι
κανάρες 
διάφορα ωδικά κι εξωτικά πτηνά 
μικρών και ελαχίστων βαρών 
βαδίζουν και υπερίπτανται ανάλαφρα 
εντός του δωματίου ενηλίκων

που είναι βέβαια για άλλες δουλειές

τον καιρό της υποταγής
κρατούσε κοντά τριάντα χρόνια
όταν πια δεν είχαν απέναντι εξεγερμένους
να τους θερίζουν με τα πολυβόλα τους
μαζέψανε πολλές χιλιάδες ανοήτους κι απελπισμένους
απ’ τις δικές τους χώρες υποταγμένους
και από άλλα μέρη οπού δεν είχανε στον ήλιο μοίρα
αθώα παιδιά οι περισσότεροι
τους τάισαν τους πότισαν τους έντυσαν
νύχτα τους πέρασαν παράνομα μέσα από δεκάδες χώρες
ανώνυμα αεροδρόμια και δρόμους αχαρτογράφητους
ταξίδια και διαδρομές που μόνο οι άνθρωποι της νύχτας ξέρουν
τους έστειλαν στις ερήμους και τις πόλεις
του γενναίου Σελεύκου του Νικάτωρος

μετά τους κάνανε στόχους ζωντανούς

ω Μαρία Ζαχάροβα 
ω Νίκι Χέιλεϊ

πόσο ίδιες είστε 
πόσο ψεύτικες

ποτέ οι γυναίκες δεν ήταν τόσο λίγο γυναίκες 
και πώς να σας εμπιστευτεί κανείς το μέλλον του κόσμου

ανάμεσα στο παλιό και στο καινούριο
ξέρω τι είσαι μάτια μου

εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ
το μέγα μου μυστήριον
είναι το τι είμαι εγώ που σε προσέχω

ένα ανθάκι από ιτίρ 
να πεις αυτό το έσωσα απ' το κρύο 
σ' ένα μπαλκόνι όλο απώλειες

δεν είναι ανάγκη νά 'σαι θεός 
_{__________
*αρμπαρόριζα}

μηχανισμό στις μηχανές λένε πως σχεδιάζει το μινιστέριον
ω πόσο αφελείς

με μηχανές και με μηχανισμούς 
πάνε να πιάσουν το άρρητο λανθάνον
το υπέροχο 
το καταπληκτικό 
το που τους κοινωνικούς μηχανισμούς του αγνοούν

καλύτερα να του έκαναν μια εικόνα να το προσκυνούν 
γιατί αυτό τους κρατάει ζωντανούς 
από πάντα και ακόμα

χονδρό αλάτι μόνο δεν είχα 
λάχανο καρότο κόκκινη πιπεριά σέλινο όλα ok
τώρα βρήκα πού τό 'κρυβες

θα σου δείξω εγώ πώς γίνονται τα ποιήματά σου
θα βάλω κι από πάνω μπακάλικα πιπεράκια

για να γιορτάσω αύριο τα μαγικά σου χέρια 
κι ας είσαι όσο θέλεις μακριά

εγώ όμως δεν μιλούσα για χαμόγελα 
για μια φτενή ραφή παντελονιού και ξηλωμένη είπα· 
χαμόγελα ήταν που με παραπλάνησαν για χρόνια

και χαίρομαι να μιλάω έτσι γι’ αυτήν 
ελεύθερα χωρίς κανέναν κεχαγιά 
τις σιωπές τις είδα όλες 
και τις επλήρωσα ακριβά για τέσσερις γενιές 
τις έλιωσα όμως ένα απομεσήμερο 
σε θάλασσα βόρεια που στραφτάλιζε

χωρίς κανέναν κεχαγιά στ΄ αρχίδια μου 
με το συμπάθιο το λοιπόν

δεν τα γουστάρουν τα μπακίρια πια στις λαϊκές 
σου τα γυρίζουν πίσω οι εσναφήδες 
είτε λιανέμποροι είναι είτε ψιλοπαραγωγοί 
μορφάζοντας απαξιωτικά 
ποιος τώρα να μετράει σέντσια 
τους γοητεύει μόνον η χαρτούρα 
και ίσα π' ανέχονται τον σκανδιναβικό χρυσό*
-τρόπος του λέγειν δηλαδή χρυσός 
της συμφοράς ορείχαλκος με λίγο αλουμίνιο είναι

κι όσο θυμάμαι εκείνους τους ενθουσιώδεις ανοήτους
που είχανε ξοδέψει κάποια τέρμινα στην Εσπερία
όταν μας μάλωναν τους δυστυχείς Βαλκάνιους
και μας ορμήνευαν για θαυμαστούς λαούς που δίνανε αξία
ως και στα μισούδια ως και στην πεντάρα ...

εξήντα χρόνοι φτάνουν με το παραπάνω
για να ζήσεις και να δείς
την άνοδο την πτώση την απώλεια
πολλών απ' τα ευγενικά νομίσματά μας
και για να νιώσεις στο κορμί σου τι θα πει
μισθός τιμή και κέρδος
και πάνω απ’ όλα υπεραξία

αν δεν
χαχόλε μου
χάσου από μπρος μου

_{___________________
*nordic gold
https://en.wikipedia.org/wiki/Nordic_Gold}

θεολογικά τα ερωτήματα κάθε φορά 
ποιος έχει το δικαίωμα 
ο βαπτισθείς ή ο αβάπτιστος
ο πλέον μελαμψός ή λευκότερος
ο πονηρός ή ο μπουνταλάς
ας πω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη

αυτό που είδαν όλοι ήταν η πραγματικότητα...
αυτό που κανείς δεν είδε ήταν η αλήθεια

τώρα που σας τον έφερα εγώ φεύγω
φροντίστε τον να μεγαλώνει· παιδί πάντα κι ωραίος
δεν έχει χρόνους άσχημους ούτε κι Αιώνες γέρους
πανάσχημους ανθρώπους έχει και γέροντες κακάσχημους

μην ανακατώνετε σας παρακαλώ 
εμάς με τις δικές σας μαλακίες

all together now: «γέρο» χρόνε φύγε τώρα
https://www.youtube.com/watch?v=DgA-NnrPYxQ&feature=youtu.be&t=43

έρχονται εδώ στην ερημιά στον βράχο 
για να χαράξουν το μονόγραμμά τους 
οι βασιλιάδες τους όλοι
ήταν πάντα βλέπεις η αγαπημένη πόλη τους 
εδώ το ασήμι για το νόμισμα 
εδώ κι η βιομηχανία όπλων  

κάποιος μου είπαν δεν κατάλαβε καν ότι ήρθε 
γιατί ήταν τύφλα στο μεθύσι
κανείς τους δεν ήταν Νορβηγός 
Δανοί και Σουηδοί όλοι τους
οι τρεις τελευταίοι του οίκου των Γλύξμπουργκ
κοινή μοίρα ε

παλιοί μου σύντροφοι τώρα που κυβερνάτε 
την δόξα τους ζηλέψατε
να γίνετε σφραγίδα στον γρανίτη
σε ξένη γη κι έρημη χώρα

μ' αρέσουν τόσο οι αναλογίες

με το αξιοζήλευτο 
ετήσιο ΑΕΠ της κεφαλής μου 
η πόλις μου που μου διαθέτει τον ευτυχή 
αν μ' επιτρόπευε ας πούμε ο πρύτανης του ΑΠΘ 
θα έπρεπε να του ζητήσω άδεια 
για τα εξήντα πέντε ευρώ
που ξόδεψα χθες βράδυ 
για τις βενζίνες της βδομάδας 
τσιγάρα κι ένα λουλούδι δώρο· ευτυχώς 
δεν με επιτροπεύει

το πιο ωραίο όμως 
είναι τ' ότι ξεσκίζονται 
είτε για να παραμείνουν 
είτε για να βρεθούν 
στην θέση του επι-τροπευ-ομένου

γιατί έτσι λέει μπορούν 
και θέλουν να διοικήσουν καλύτερα
από τους αλλουνούς

σιχάθηκα· κλείνω τ’ αφτιά
ας εναλλάσσονται ο Tom Waits με τον Nick Cave
καλύτερα 

το τέρας που αναθρέψατε 
παιδί σας είναι 
σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα σας
μοιάζει μ’ εκείνο του Φράνκεσταϊν
δεν γίνεται ζάπι με τίποτε 
μέχρι το τέρμα θα σας πάει

μόνο οι λαοί μπορούν πια να σας ξεσκατίσουν
και θα το κάνουν όπως τό 'καναν πάντα 
με τίμημα πανάκριβο

βέβαια
το πότε απροσδιόριστον 
και το πώς
δεν θά ‘ναι απολύτως ίδιο

όταν θα χάσετε ελπίδαν πάσαν 
τότε θα του ζητήσετε να σηκωθεί

μέχρι και τότε χεσμένον θα τον έχετε
ότι εχάθη και πως δεν υπάρχει θα καμώνεστε 

θα ψάχνεστε για το υποκείμενο 
στα μαγικά σας κάτοπτρα 
χωρίς να βλέπετε τα μούτρα σας 
στον κώλο δίπλα αυτουνού 

δεν πειράζει· έτσι είναι η ιστορία 

“ Ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ ” 
καὶ πάντα τὰ φοβερὰ ἐργαλεῖα μετʹ αὐτοῦ 
“ τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ· ”
κι εσείς στο πλάι του τα καημένα 

μ' αρέσουν τα λεπτά καρφάκια τους
γυαλιστερά κοντούλικα 
και με κοφτές σφυριές

τ' αφήνουνε αραιά και απαλά 
ανεπαισθήτως εν τη ρύμη του δοξαστικού
οι φίλοι με τα λερωμένα τους βρακιά

ε ρε και τι έχει ν' ακούσουμε 
όταν τελειώσει η ακολουθία
 

είναι φρίκη 
ε

και να κάνετε ό,τι σας λένε 
και μετά να σας κατηγορούν 
ότι δεν κάνετε αυτά 
που δεν σας επιτρέπουν να κάνετε

έτσι είναι 
αφού νομίσατε πως 
μπορούσατε να παίξετε τις κουμπάρες  

αυτό το κοριτσάκι που το κάνανε μινίστρο 
κανείς δεν το ελυπήθη
ούτε αυτό ούτε κι αυτούς που θα σφάξει 

κανείς μα κανείς δεν είδε τέλος πάντων
το πόσο μοιάζει της άλλης κυρίας 
του μεγάλου σφαγείου που θα συνομιλεί

το πρώτο βράδυ απόψε που βάζεις μακρυμάνικο πουκάμισο 
έτσι υποδέχεσαι το πραγματικό φθινόπωρο 
όχι πως έπιασε και κανένα κρύο σφιχτό 
απλά νιώθεις πιο άνετα

πανσέληνος 
μια βόλτα ως το 24 hours μίνι μάρκετ 
έκλεισαν κιόλας επτά χρόνια 
από τότε που σε ρώτησαν ποιος να σε κυβερνά στην κρίση τους 
οι Βένετοι ή οι Πράσινοι 
κι ύστερα σου ρημάξαν την ζωή αμέτρητοι πολύχρωμοι 
μεγαλομανείς και φαντασιόπληκτοι όλοι προσκυνημένοι 

ας είναι τελευταίος τους ο χειμώνας που έρχεται 
αφού πια τους δοκίμασες 
όλους στην πλάτη σου και χαΐρι δεν είδες 
καιρός να σκεφτείς την κατάντια σου 
και να πιστέψεις στον εαυτό σου

μπράβο μπράβο
ήσαστε πολύ καλά παιδάκια
και η έκθεσή σας άριστη

μπορείτε τώρα να φάτε το φαγάκι σας
αν είσαστε πάντα έτσι καλοί
τις άλλες φορές θα έχει και γλυκάκι

είπε ο κύριος από την μακρινή Λυβέκη
πρωτεύουσα της Χανσεατικής Ένωσης

να είσαι μερακλής 
και εραστής του ωραίου 
για μιαν ολόκληρη ζωή 

να φεύγεις πλήρης ημερών 
και να σε θάβουν δίπλα 
σε μιαν κούκλα σαραντάρα 

αυτό κι αν είναι ευλογία 
προσκυνώ σε ρε μπαμπά

χάραξε δύο γραμμές στον ουρανό 
μας κοίταξε όλους κι έναν έναν στα μάτια 
έσφιξε την κιμωλία με δύναμη στα δυο δάκτυλα
την έκανε αστερόσκονη

πού συναντώνται αι δύο ευθείαι ούρλιαξε  

είναι ασύμβατοι τόλμησα να ψελλίσω 

μ' έλιωσε αλλά άντεξα 

η χώρα μας εσχάτως και εντατικά 
παράγει προαπαιτούμενα 
ή διαρθρωτικά ορόσημα λογίως
που τα πουλάει σε πολύ καλή τιμή 
αν και με άγχος και με τρέξιμο αρκετό

φαίνεται πάντως να πηγαίνουμε πολύ καλά 
κρίνοντας απ’ τις τιμές της αγοράς 
γι’ αυτήν ας πούμε του Τρυγητή την εσοδεία 
πουλάμε το κομμάτι κοντά διακόσια εκατομμύρια 
τιμή υψηλοτέρα κάθε άλλου διεθνώς καλλιεργητή

ελλοχεύουν βέβαια οι κίνδυνοι της μονοκαλλιέργειας 
αλλά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς ποιος νοιάζεται

μπήκατε πάλι για τα καλά στον κύκλο ε
χτυπάει το κακό πια κάθε μέρα 
αλλού κι αλλιώς

δεν έχει έξοδο 
είναι κύκλος 
τώρα ο σώζων εαυτόν σωθήτω

ακαθάρματα

θα μείνουμε πάλι οι γνωστοί 
να καθαρίζουμε την κόπρο σας

εσείς 
όσοι σωθείτε δηλαδή 
θα καιροφυλακτείτε μόνον
να τελειώσουμε

να ξαναρχίσετε τα ίδια

κι όλο αυτό το θάμα 
των ανθρώπων και της εργασίας τους 
που έβλεπες από ψηλά τόσες φορές 
και κρυφοζήλευες

γίνεται μ' ένα φύσημα 
σκόνη εμφύλια και προγραφή 
για να υπογράψει 
ξανά η ιστορία την ουσία της

φυτρώνουν ανθάκια 
όπου τα προσφυγάκια περπάτησαν στην λάσπη

εκεί που ήθελε να οργώσει το χωράφι του
με το τρακτέρ ο κρετίνος ιδιοκτήτης

όλα γυρίσανε στην τάξη τους 
κι οι ντόπιοι στην φτώχεια της μοναξιάς
και του θανάτου τους

τίποτε δεν άλλαξε
σας έμειναν κάτι λίγοι ανθρωποφύλακες 
και κάμποσα χιλιόμετρα σύρμα με ξυράφια 

στην Άγκυρα γιατί να τους ταΐζω 
και στο Λονδίνο εκατό χιλιάδες 
με ένα χτύπημα γυναίκας 

κι εσύ μαλάκα κάτσε να μετράς 
την διαφορά ανατολής και δύσης

διαβάζεις τους τίτλους και δεν πας παρακάτω
μια σιχαμάρα 
της υποτέλειας είναι όλα

προσμένεις 
τον έναν που να λάμπει ρε γαμώτο 
σαν αστεράκι με την γυαλάδα του ευγενούς μετάλλου

κι όλο σου βγαίνει αλπακάς

είναι πολύ μεγάλη τέχνη αλάνι μου
ν' αρπάζεις
το βρακί του φτωχού

κι ετούτο το ξένο σκυλολόι,
είναι εξαιρετικά ανίκανο
για να το κάνει χωρίς ντόπια τσιράκια
δικούς μας γύφτους σταυρωτήδες
χωρίς χιλιάδες φλώρια και κανάρες
να ‘χεις τα μάτια σου ανοιχτά
να τους προσέχεις

όταν θα φεύγουνε λοιπόν οι ξένοι
καρδούλα μου
θα είναι ντάλα μεσημέρι
ή νύχτα με χιλιάδες προβολείς
-όπως γινόταν πάντα δηλαδή-
στο φως
κι όταν δεν θά ‘χει μείνει πια
πέτρα πάνω στην πέτρα

είναι τότε που γίνεται
μαχαίρι το κλάμα
και το δάκρυ φωτιά

κι από τους ζωντανούς
μένουνε μόνον θεόγυμνοι
αλλόφρονες στους δρόμους
φύλακες μ’ όπλα πεταμένα
κι οι μπιστικοί με στόματα ανοιχτά

μού ‘λαχε να το δω μία φόρα
κι ήμουνα ολομόναχος
σ’ έρημη δημοσιά ποδηλάτης
ελπίζω να το δω και δεύτερη
μα νά 'μαι πλάι σου λεβέντη μου

διακανονισμένοι 
ρυθμισμένοι 
συνεργαζόμενοι 

διακανονίσιμοι 
ρυθμίσιμοι 
συνεργάσιμοι 

μισός λαός στην εταιρία ύδρευσης 
στην ΔΕΗ στην τράπεζα στην εφορία 
όλη η ζωή του ένας διακανονισμός 
μια ρύθμιση 
μια οποιαδήποτε συνεργασία 

ανάσα 
σωτηρία
για σήμερα 

πέρασα τα εξήντα 
έζησα το εξήντα 
αγάπησα το εβδομήντα 
έχτισα το ογδόντα 
έκλαψα το ενενήντα 
στοχάστηκα στο μηδέν-ήντα

κι ακόμα δεν κατάλαβα 
πώς γίνεται το θάμα να πουλιέται

τι να πουλήσω μάτια μου 
εγώ ακόμα στα σκαλιά χοροπηδώ 

ε όσο νά 'ναι
την έχουμε μια διαφορά

στα 1952
ο δικός σου μπαμπάς στην εμιγκράτσια
ο δικός μου στις τρύπες στο Μαντέμ-λάκκο
κι αυτουνού ιδιοκτήτης μεντρεσέ
στο μπεηλίκι του Εβρενός Γαζή

σφίγγουν οι κώλοι

οι καταδικασμένοι στην πυρά
οι εγκλεισμένοι στα κελιά τους
οι πεινασμένοι στην χωματερή
κι οι επιβιώσαντες στην στρούγκα τους

τα οφίκια σε ηγέτες νέους
άσπιλους λευκούς κι αμόλυντους
απ’ την ατέλειωτη στρατιά των φλώρων
και τα παλιά τσογλάνια σπίτι τους

αρκετά συρθήκατε
καιρός να πάμε γι' άλλα
στην συννεφιά του αιώνα μου
είπε ο μεγάλος φίλος τους
κι όλα ισιώνουν
κατά το θέλημά του

κλείνουν οι τρύπες
μια μια
για να περάσουν
οδοστρωτήρες και χωματουργικά
για να προλάβουν

τα υπόγεια ύδατα μας μένουν πάλι

όσα και αν τους δώσετε 
θα σας ζητήσουν κι άλλα

έτσι ήταν από πάντα 
δεν είναι τίποτε καινούριο 
παλιά είναι όλα αυτά όσο κι οι λάσπες

το καινούριο θα ήσασταν εσείς 
που ίσως ελπίζατε ίσως κάνατε άλλους να ελπίζουν
αλλ’ ήδη ο χρόνος εξεμέτρησε την ειλικρίνειά σας
και ανανέωσε σύμβολα και συμβόλαια υποταγής

μόλις περνάς την πόρτα των χειρουργείων
γυμνός επί του τροχήλατου φορείου σου
χάνεις όλους τους κωδικούς σου
μαζί με τ' όνομά σου

είσαι μόνον
του Γεωργίου
του Χολίδη
του χειρούργου σου

ανθίζει στο μπαλκόνι μας η αγαύη 
κι ο ανόητος βασιλικός την αγκαλιάζει

δεν ξέρει τίποτα για τον Πενθέα

καταναλώνουν οιονεί πολιτικούς ηγέτες
καταβροχθίζουν με ρυθμό
μια κυβέρνηση στα τρία χρόνια
τους ρίχνουν στην αρένα
τους ξεσκίζουνε στην άμμο

αρκεί εμείς να τους γεμίζουμε κερκίδες
και να γυρνάμε σπίτια μας ξέπνοοι
κι ανίκανοι απ' τα ουρλιαχτά και τους χορούς μας

ούτε που τo φαντάζεστε
όσοι τάχαμου νοιάζεστε
κι οι λίγοι που πονάτε

πάει το φαρμάκι πολύ βαθιά
ως τ’ αραιό μεδούλι των κοκκάλων
τον τελευταίο παλλόμενο ανυπότακτο νευρώνα
το έσχατο περιστρεφόμενο θεότρελο αιμοσφαίριο

κάθε φορά που έρχομαι
πρόσωπο με πρόσωπο με τα μελλούμενα
να σχηματίζονται ω του θαύματος μπροστά μου
κλαίω

είναι η ζημιά που κάνατε στους νεαρούς βλαστούς σας

σκοτώνουν γέρους και παιδιά
έτσι ήταν πάντα ο πολιτισμός τους

κι εσείς ακόμα αστόχαστοι αυτόν ζηλεύετε

αυτοί εκεί
της ψωλής τον χαβά
τας μεταρρυθμίσεις
να συνεχίζει η ένδοξος Ελλάς

δεν πα να ωρύεστε εσείς
εκβιασμός επέμβαση πραξικόπημα κτλ κτλ
έχετε πλάκα
δεν καταλάβατε μάλλον τίποτε από
γενναίο νέο κόσμο

πώς τον αφήνετε τον άθλιο 
να σας εξευτελίζει έτσι

πώς το αφήνετε το κνώδαλο...

στην άκρη άκρη στέκεται του δρόμου ξανά
ελεύθερα της μνήμης να κυλάει το ρέμα·
τα παιδιά οι αμετανόητοι τα λάβαρα

τι να κοιτάει πάλι ο παλιόγερος
μπροστά πλάγια και πάνω
οπού κανείς δεν το προσέχει
μα κι ούτε το μπορεί
αφού τα μάτια μόνα τους δεν φτάνουν

Έλλη
κουνέλι
που ξεγλιστράς σαν χέλι

μην κλέβεις το παστέλι
μαζί με τον Βαγγέλη

να φας ένα ρετσέλι
εσύ και το κοπέλι
κι αλείψτε λίγο μέλι
γλυκό απ’ την κυψέλη
απάνω στο καρβέλι
πιείτε και κοκκινέλι
απ’ το χοντρό βαρέλι
του προ παππού τ’ αμπέλι
του ωραίου αρχιτέμπελη

γλυκό μου μωρουδέλι
μικρό σαν το μπιζέλι
κρεμιέσαι σε κουρέλι
αρνάκι από τσιγκέλι

χορεύουν τσιφτετέλι
για χάρη σου οι αγγέλοι
μα εσένα δεν σε μέλει
που ο παππούς σε θέλει
και του καρφώνεις βέλη

στην καρδιά

θα σας ελευθερώσουμε
θα ερχόμαστε ελεύθερα μετά
να κάνουμε ελεύθερο εμπόριο
μας έλεγαν

οι φιλελεύθεροι απελευθερωτές

αυτό το πράγμα που διαλύεται 
και παρασέρνει στον χαμό έθνη κι οικονομίες 
δεν είναι Ευρώπη

είναι επιθυμία μανιακών αρχόντων
για κυριαρχία απόλυτη

δεν νοιάζει τους λαούς της 
παρά μόνον για το ξεμπέρδεμα 
όπως πάντα μ' ετούτες τις ανωμαλίες 
την σφαγή και το σκατοκαθάρισμα

γυρίζει η έλιξ για πολλοστή φορά 
και είναι γνωστή η ιστορία
απλά ήταν πάντα αιματοβαμμένη

το είχα γράψει πριν δυο χρόνια τέτοια μέρα 
ταιριάζει όσο πάει και καλύτερα

διαφέρει πολύ το συνεργάσιμος από το συνεργάτης 
περνάς πρώτα απ' το πρώτο 
παίρνεις δηλαδή την βούλα
μετά σου δίνουνε στολή και φέσι

με τους μη 
τι γίνεται
προβλέπεται κανένας πρωτοκαπετάνιος σύντομα
ή έπεται η μακρά περίοδος μοναξιάς του κλαρίτη
πέρασαν κιόλας τέσσερις κι ένας χειμώνες

τι υπογράφετε μικροί μάγοι κι άφρονες
ξέρετε αστόχαστοι κατά πού πέφτει η Παλμύρα
το Ντιγιαρμπακίρ το Χαλέπι η Ντέιρ αλ Ζορ
ακούσατε τι γίνεται σήμερα εκεί
ποιος σφάζεται ποιος σφάζει·
και ποια η δικιά σας η ευθύνη

όταν σας πάρει μπάλα
γι’ ακόμη μια φορά η ροή της φωτιάς
απ' τον Τίγρη τον Ευφράτη τον Ορόντη
και μείνετε ξανά με την υπογραφή στο χέρι
θα ψάχνετε γι’ ακόμη ένα άλλο όνομα
στα hot spot σας στα asylum fast truck σας
και νέον ορισμό για την προσφυγιά

για όσους εκεί παλιούς φίλους
μένει στάλα ντροπή αίμα και κομμάτι από καρδιά·
μα τι δουλειά έχετε εσείς στον πόλεμό τους
φύγετε ρε
φύγετε όσο είναι καιρός ακόμα
και μπορείτε

έλεγε ο μπάρμπα Επίκουρος
μου μέτρησες τον κόσμο έναν φίλε μου
μα οι κόσμοι είναι και πολλοί και άπειροι

καλά εκείνος ήταν πλακατζής
και δούλευε τον συνομιλητή του
εσύ γιατί παιδεύεσαι και ιδρώνεις

πιάσε ρε πρώτα
ένα μικρό κομμάτι απ' τ' άπειρο
και ξέσκισέ το
έχοντας μόνον
την άκρη του ματιού σου
στ’ όλο

που θες όλα μαζί να μας τα κάνεις …

_{_________
σὺ μὲν δὴ κόσμον ἕνα με μέτρηκας, ὦ φιλότης,
εἰσὶ δὲ κόσμοι πολλοὶ καὶ ἄπειροι}

_{gif: blue ball machine ( http://imgur.com/5Flh68G )}

γερνάτε όμορφα ρε κερατάδες

δεν μπορείτε· θα κουβαλάτε την ασχήμια σας 
ως και το τέλος

'μώ την πίστιν σας· άχαροι

οι φράχτες σας δεν με σταματούν

προσαρμόζομαι
γίνομαι ελάχιστος
ελαφρύς
αφανής
δυσδιάκριτος

περνάω τα σύρματά σας
κι είμαι χιλιάδες

_{photo: Dionysios Fragkopoulos}

τίποτε το καινούριο
τίποτε που να μην έχουμε ξαναδεί

ούτε ένα νέο κακό δεν στάθηκε ικανός να επινοήσει
ο περίλαμπρος κόσμος της καινοτομίας μας

μόνον να τρώει τις σάρκες του
όπως από πάντα

εκείνος ο οδοντικός
ανάμεσα σε δυο υγρούς
το άλφα που αρχίζει
το ωμέγα που τελειώνει
το φοβερό κρεσέντο των τριών συμφώνων
η σεμνή αρχή της
το απέριττο τέλος της

και πώς ω ανεπίγνωστοι
μια τέτοια λέξη την γαμήσατε;

^{____________
*αλλαγή}

υπάρχουν δρόμοι σιδηροδρομικές γραμμές
ασφαλείς και νόμιμες διαβάσεις συνόρων
χιλιάδες λεωφορεία και βαγόνια τραίνων 
υπάρχουν λιμάνια και τελωνειακές αρχές 
πλοία επιβατηγά μικρά και μεγάλα 
σ' αυτές τις θάλασσες οι άνθρωποι ταξιδεύουν 
χιλιάδες χρόνια

Αιολίς Δωρίς Ιωνία

ανερμάτιστοι 
με τα στόματα ανοιχτά 
τους βλέπετε ν' αφήνουν τα θύματά τους 
να πνίγονται σε θαλάσσια κανάλια του ενός και των δυο μιλίων

υπάρχουν κράτη και στρατοί 
όταν το θέλουν κουνούπι δεν περνάει
τέλειωσε πια είναι φονιάδες 

φονιάδες
και σεις συμμέτοχοι στο έγκλημα
 

για να ριζώσεις μάτια μου
στα ίδια βράχια όπως κι ο Τόργκερσεν
γι αυτό ο μπαμπάς ξερίζωσε
τα δυο εκατόχρονα καραγάτσια
στη μέση του παλιού Όσλο στο Κάμπεν

για να ριζώσεις και ν' ανθίζεις στον τόπο τους
μη τα κλαις

- δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό
  καμμιά ντροπή
  δεν κρατούν κανένα πρόσχημα

- μείνε εκεί που είσαι
  θα έρθουμε κι εμείς
  για να κρυφτούμε
  μόλις ξεσπάσει το κακό

- εδώ είναι ψηλά
  είναι ό,τι πρέπει για κρυψώνα

- μαζί με τους σπόρους
  στην κρύα αποθήκη της Σπιτσβέργης

δανείζονταν εκείνοι εξ απ’ ανέκαθεν
και πλήρωνες από πάντα εσύ 

κόβαν την γλίσχρα αντιμισθία σου 
ψίχουλα πάντα έμεναν να συντηρείσαι 
συμπλήρωνες με δανεικά του τοκογλύφου
σπίτι παιδιά σπουδές· μα τα κατάφερνες 
λιτός αδύνατος και ανθεκτικός ως ήσουν 

έλεγες 
στα ίσα θα τα φέρω ως το τέλος της ζωής

όταν τους ήρθε το αυγό στον κώλο 
δανείστηκαν με την μία όσα
δεν είχαν δανειστεί είκοσι χρόνια πριν 
στα φόρτωσαν να τα πληρώνεις εσαεί 
στην μέση κόβοντας και τα ψιχία σου

αρπάζουν τώρα ως 
και το δικό σου χρέος· στον τοκογλύφο
να το πουλήσουν σε μαφιόζους 
και συ κάθεσαι και τους κοιτάς σαν χάνος
προσμένεις χορτάτοι και μειράκια να σε σώσουν

έτοιμος είσαι άστεγος ή φασίστας 
χέζεσαι πάνω σου στην λέξη ‘αγωνιστής’ 

ας είναι· η ιστορία έχει και γι’ αυτό

ο καιρός των ευχών έχει τελειώσει
ήτανε έκτη πρωτοχρονιά σε κατάσταση διαρκούς

καπιταλιστικής                  εθνικής ανεξαρτησίας
ξένης                                    κρίσης
απώλειας                             καταπίεσης
και στυγνής ταξικής          επιτροπείας

όποιος κατάλαβε
κατάλαβε
όποιος όχι
είναι με τους απέναντι

ένα καράβι κόκκινο και μαύρο ήρθε στο λιμάνι το πρωί
δυο βρώμικοι γλάροι το χαιρέτησαν
κι όλα έγιναν πίνακας του Turner

γέμισε ο κόλπος μικρά ψαράδικα
παράκτιοι αλιείς με μαύρες σακούλες για σημαίες 
πάν στο λιμάνι ν’ ανταμώσουνε μ’ αγρότες

ψόφια τα πράγματα ακόμη 
σκέφτονταν ο Ιταλός Ray 
κι αδιαφορούσε στην επιστροφή τους 

κι εγώ απ’ το καραούλι μου 
ζωγράφιζα θάλασσες μ’ ηλεκτρόνια 
και τού ‘στελνα τα δέοντα

θα ανταμωθούν
όταν δεν θα μπορεί να πάει άλλο πιο κάτω 
θ' ανταμωθούν

όσοι τους έμεινε μια στάλα τσίπα 
ακόμη κι όλα αν τα πούλησαν 
εκτός απ’ την φωτογραφία της μάνας τους

θα κατέβουν στο κέντρο της πόλης 
έστω κι απ’ την γωνία της πλατείας 
να δουν

έτσι κάναν πάντα 
κι έφτανε· ήταν αρκετό
για να τρίξουνε θεμέλια και στέγες
των κραταιών συμπολιτειών

τι είναι οι βομβαρδισμοί ανθρώπων εξ ουρανού
πόλεμοι άνανδροι
σφαγές χωρίς μαχαίρια κι αγκαλιές
αυτό έμαθα απ' τον Πάμπλο
αυτό είδα πρώτη φορά μου στο Βιετνάμ
ταξιδεύω από τότε· με μικρές στάσεις 
να παίρνω ανάσα όπου βρω αρχαία φωλιά  
ή τρούλους και καμπαναριά σε ανοιχτές κοιλάδες  

άστους να λένε 
ξέρω πως η υποταγή είναι 
που φέρνει την συναισθηματική αναπηρία
κι η ζήλια για τον ανυπότακτο 
την μικροψυχία

κι όλοι οι τέτοιοι
αγωνίζονται να πείσουν 
ότι χωρίς ν' αλλάξουν τίποτε απ' τα μεγάλα 
μπορούν να κάνουν καλύτερα κάποια μικρά...
το λεν ελεημοσύνη και φιλανθρωπία 
το λεν απάλυνση του πόνου
είναι παλιά η ιστορία και κρατάει πάντα 
μέχρι και την σφαγή του γουρουνιού των Χριστουγέννων 

το γουρούνι των Χριστουγέννων
το πρόλαβα 
θυμάμαι στην αυλή της γιαγιάς 
μια λίμνη από αίμα 
ανάμεσα σε δυο μουριές
μα δεν θυμάμαι φόβο
χαρά θυμάμαι μόνο και κρασί γλυκό στην παγωνιά

γνώσης επικινδύνου συνεπώς κάτοχος
εν μέσω του άστεως
επί της κορυφής 
κανονικού οκταγώνου 
στην βάση τρούλου 
χαμένος στα χρώματα του κεραμέως 
άρπαξ σκοτεινός και αλητάκος 
ανηκέστως ερωτευμένος όμως 

σε περιμένω 

στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας
διάλογοι μεγάλων ανδρών
ευτραφών υγιών και καλοζωισμένων 

να έχεις λέει στο μυαλό σου την Ελλάδα

πάντα στο μυαλό μου είναι 
μάχες υπέρ αδυνάμων δίνω απαντά

πλέουν οι βάρκες στον γιαλό 
πλέουν κι καβαλίνες ...

τι είναι οι βομβαρδισμοί ανθρώπων απ' τον ουρανό;
πόλεμοι άνανδροι
σφαγές χωρίς μαχαίρια κι αγκαλιές

αυτό έμαθα απ' τον Πάμπλο
αυτό είδα πρώτη φορά μου στο Βιετνάμ

μικρέ κι αστόχαστε ποκοπίκο
δεν είναι ταξική επιλογή
το να προκρίνεις ποιοι θα σωθούν
και ποιοι θα χαθούν
αυτό το είπαν προγραφές

ταξική επιλογή
είναι το ποια αγκαλιά διάλεξες εσύ
και η χουχού σου

η ελπίδα είναι εδώ ανόητε
κάτω απ’ τα πόδια σου
και μπρος στα μάτια σου 
είναι μικρούλα νέα ωραία κι ολοζώντανη 
μα εσύ την αγνοείς 
ούτε καν θες ακόμα να την δεις 
ελπίζεις αλλού ακόμα κακομοίρη 

ή πως εσύ θα την γλυτώσεις 
από πού ρε 
απ' τον οδοστρωτήρα

ή πως θα σε λυπηθούν 
ποιοι ρε
αυτοί οι ανάλγητοι

τι ερωτήσατε χαμηλόφωνα
αν γράφονται κρυφά τραγούδια 
για τράπεζες της ανοήτου ευφορίας

τι άλλο να γραφεί
φιλοσοφική πραγματεία
για πράγματα γνωστά εδώ κι αιώνες

είναι γλυκό κι ίσως γενναίο 
το να γλεντάς με την κατάντια σου
δεν πρόκειται όμως γι’ αυτό
αυτό είναι για άλλα κόλπα μαγικά
για άντρες σ’ άλλης τάξης μεγέθους 
δεν ήλθε ακόμη ο καιρός τους 

εδώ πρόκειται για φόβο και δειλία 
για φονιάδες με στιλέτο και γυάλινο μάτι
που σε παραμυθιάζουν πριν σε σφάξουν μόνον
εν χορώ αυτοί και σ’ ιεροτελεστία
κι οι εκπρόσωποί σου στην σειρά
μπουλούκι τέταρτο στα πανηγύρια 

τελειώνει οσονούπω κι αυτών ο ευτελισμός 
δυο με τρία χρόνια και μετά 
κλείνουν τα βρώμικα κιτάπια 
τα σάπια τραπέζια τους στο παζάρι 
για έναν χαλκούν και δυο κολλύβους τα σκοτώνουν

όσο πιο πολύ βουλιάζουν 
τόσο ξεσαλώνουν
κι αυτοί

μα οι λογαριασμοί μένουν ανοιχτοί 
και δεν θα κλείσουν παρά μόνον 
με τον γνωστό αρχαίο τρόπο 
 

υπόσχονται πάλι παράδεισους στα ερτζιανά
στα μικροκύματα στο φως των οπτικών
και στέλνουν χαρτιά με καταδίκες
στα ταχυδρομικά κιβώτια

το ξέρεις
μα γονατίζεις
σκύβεις το κεφάλι

σ' ουτιδανώνουν
ουτιδανώνεσαι

κάθε Δευτέρα πρωί

ποιος εαυτός σου νά ‘σαι ρε καημένε μου
σάματις έχεις τέτοιον· σού ‘μεινε κάτι

κάτι συνάδελφοι μου απ’ το Μετσόβιο 
που χαίρονταν ότι συμμετείχανε και ντε 
στον σχεδιασμό του φράχτη του Έβρου 
χαίρονται ακόμη

καραγιαπί ξαπλώστρα και ομπρέλα
συρματόπλεγμα και όπλα
ακόμα ελπίζεις πως μπορεί να την γλυτώσεις
ναι ε

καλά 
τώρα με τα σωστά σας 
πιστεύετε ότι είστε καλοί και στις μπουστιές
και πάτε να τις κάνετε· σε ποιους

έμεινε χέρσο το χωράφι μας μπαμπά
κι εγώ όσο πάει πιο πολύ σου μοιάζω
 

το πρόσωπο βλέπεις πάντα 
αυτό μαθαίνεις να διαβάζεις πρώτο 
από της μάνας σου την αγκαλιά 

δεκαοχτώ εκφραστικοί μύες 
σε κάθε του πλευρά 
πώς κινούνται 
πώς συνδυάζονται 
πώς αρθρώνουν τις εκφράσεις 
αμέτρητες εκφράσεις 
άρρητες 

ευαισθησία λέγεται 
και είναι ανάλογη της κοινωνικής σου θέσης

πού πας λοιπόν ρε φίλε κωλοπαιδαρά 
χρέη καημένων σε μαφιόζους να πουλήσεις
και να κρυφτείς κιόλας 

ας μην τον αποπαίρνουνε τον άνθρωπο
ένα βήμα από την τρέλα είμαστε όλοι
άλλοι αντέχουν άλλοι όχι 
τι είναι τάχα να βρεθείς απέναντι 
ένα κλικ 
στα '78 καλός ήταν 
θυμάμαι ότι λέγατε 

εμένα με θύμιζε πάντα τον θείο Ηλία 
μετανάστη με ταβέρνα στην Γερμανία 
που όλα του βρωμάγαν στην Ελλάδα 
και δεν ξεκόλλαγε όμως απ’ αυτήν

αλλά και μήπως ξέρεις πού πατάει ο άλλος 
άσπρο χαρτί και μαύρα γράμματα έχεις μόνο 
δεν φτάνει 
άντε και καμιά φωτογραφία του· πώς να τον κρίνεις

λίγη λύπη λίγο γέλιο 
κι ας συνεχίσουμε μ' έναν ακόμη απέναντι
ας είν’ καλά το μοναστήρι 

γαμώ την διαλεκτική μου μέσα

Δεν είναι που διαγουμίζουν,
ληστεύουν,
πλιατσικολογούν.

Είναι που στο τέλος,
ακόμη κι όταν πιάνονται στα πράσα,
σε φτύνουνε κατάμουτρα.

Και το χειρότερο·
το χαίρεσαι μαλάκα.

Και περιμένεις τον επόμενο.

χτυπιούνται ζαλισμένοι σε νούμερα ζούφια
σε ποσοστά ευτέλειας
νομίζουν ότι κάνουν πολιτική
πως πολιτικά μιλούν και ζουν πολιτικά
πως τούτα τάχατες είναι η υψηλή τους επιστήμη

και είναι νέοι άνθρωποι
οι πιο πολλοί παραμορφωμένοι
υπερειδικευμένοι
over-qualified

ποιο ακαδημαϊκό γυφτολόι
ποια σχολή ποιο κέντρο τους εσπούδασε
πώς το κεφάλι τους να σκύβουν στον από πάνω
πώς να μισούν τον από κάτω και τον διπλανό

στην εποχή της πιο ανοιχτής δημοκρατίας
στις πιο καλές στιγμές της χώρα τους

τόσοι σαλεμένοι
τόσοι φλώροι
τόσες κανάρες

πες κάτι αριστερό φώναζε ο Μορέττι τον Απρίλη

οι ροές περιγράφουν κινήσεις 
δεν τις αιτιολογούν 

όσο αυτοί τσακώνονται 
για την διεύθυνση την φορά το μέτρο 
τον ρυθμό και το χρώμα της ροής 
η σκύλα η δική τους θα σέρνει 
και θα γεννοβολάει θάνατο και δυστυχία

δεν θέλω ν' ακούω κανέναν 
είτε πολιτικό είτε φιλάνθρωπο είτε εθελοντή 
να μου μιλάει γι’ αυτά 
άμα δεν ονοματίζει πρώτα-πρώτα 
την φανερή αιτία 
που όλοι χέζονται πάνω τους να την πουν 
και να την δείξουν
 
την λένε νέτα σκέτα 
ιμπεριαλισμό
τα πράγματα είχαν ονόματα
τι ψάχνετε να κρυφτείτε 
πίσω από χάρτινες λέξεις 

κι η ιστορία δεν είναι παραμύθι
 

δεν θέλει πολύ
να τον τσιμπήσεις
δυο λόγια αστόχαστα
μια κίνηση του κεφαλιού
το παίξιμο του ματιού
και μια του πράξη

φτηνιάρης

όχι 
ή 
λοιπόν έχουμε πόλεμο 
ποια η λεπτή διαφορά

δεν μπορεί υπάρχει

στα δύσκολα είναι ο έρωτας ρε
όχι στις μαλακίτσες

τώρα που σας χτυπάει την πόρτα
ο αγιογδύτης ο τελώνης κι οι πραιτωριανοί

………………………………
μη ψάχνετε γύρω σας να βρείτε
ποιον να κατηγορήσετε
όταν εσείς είστε
που κάνετε αυτά τα λάθη

πρέπει να κάνετε κάποτε τ’ αντίθετο
να σηκωθείτε πάνω από την
ακατάπαυστη επιθυμία για υπεροχή
πρέπει να πάψετε να πράττετε
με τη φιλοδοξία του αυτοκράτορα
να δηλητηριάζετε
εκατομμύρια συνειδήσεις
πως δεν μπορεί να υπάρξει
άλλη πολιτική απ’ του αυτοκράτορα

δεν θα ξεχάσουμε ποτέ
πως σας στηρίξαμε
στον πόλεμο της ανεξαρτησίας
ότι είμασταν μαζί στους δυο πολέμους
……………………………

ο άνθρωπος που απήγγειλε από στήθους τους στίχους αυτούς
ξεκίνησε σήμερα τους νέους βομβαρδισμούς
ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό κυρίου διά του προφήτου λέγοντος
η κρίση είναι παγκόσμια
κι ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού

εδώ ήρθαμε
πάμε να φύγουμε

βρέχει έξω 

και μέσα μου 
έξω μου  
παντού μου
εμιγκράτσια

γιατί γλυκιέ μ' παπά* 
μι σφάειζ' πρωί πρωί 

_{___________________}

_{"...έχει να δει τελετή του Σταυρού από παιδί...Επίσης έβαλα γαλάζια στο Ναό και όχι πράσινα όπως συνηθίζεται στη πατρίδα, γιατί απλά δεν έχουμε, τέλος δεν ξέρω αν υπάρχουν και βασιλικοί για στόλισμα και μοίρασμα..."
(Alexandros Loukatos​)}

μάθατε και τι εστί ένσημο μαλάκες
εσείς που κάποτε ντρεπόσασταν 
ότι ένσημα κολλούσατε 
και τό 'χατε κρυφό ...

άει σιχτήρ

ως και ανέκδοτο τό ‘χατε κάνει
'μάνα δεν με κολλάν τα ένσημα'
να χαχανίζετε γελοίοι

Ι.
νύχτα την πόρτα σου χτυπούν
όταν τα νεύρα χαλαρώνουν 
την τελική σου βούλα
υπογραφούλα σου ζητούν 
οριστική 
        δική σου 
                με τα χέρια σου
μαύρη μελάνη κουβαλούν 
και το δακτυλικό σου αποτύπωμα γυρεύουν 

όλο το σκυλολόι της γειτονιάς 

τι σου ζητάνε ρε 
μια υπογραφή· τι δεν την βάζεις

~

ΙΙ.
ότι δεν θά ‘χεις κυβέρνηση 
κι ότι διαλέγεις τον ύπατο αρμοστή τους
που σου προτείνουνε αυτοί 

το λένε κι εκλογές

~

ΙΙΙ.
οχτώ μήνες πριν έλπιζες τουλάχιστον
σκληρά ο εκπρόσωπός σου  
να παζαρεύει το τομάρι σου 

κι εκείνος δεν σε ήθελε ποτέ 
δικό του αντιπρόσωπο στο πεζοδρόμιο
στις γειτονιές στις φάμπρικες και τα σχολεία 

και φτάσαμε ως εδώ

~

IV.
στο πρώτο εξάμηνο της κατοχής 
άνοιξη καλοκαίρι του σαράντα ένα
έτσι ήταν οι άνθρωποι 
μετά ήρθανε τα ωραία 

βέβαια τότε γίνονταν και κάτι πράματα τρελά
πήγεν ο γυφτοδάσκαλος ο Γκένιος 
και χτύπησε μια νύχτα στο Μουνούχι
φθινόπωρο τον σταθμό της χωροφυλακής 

τα τεθωρακισμένα κι οι φαιόχρωμοι μηχανοκίνητοι 
στενεύαν χρόνους κι αποφάσεις

δεν έχουν λόγους να το κάνουν τώρα 
οι επίγονοι του Ουέλιγκτων του Μπλύχερ
κι οι άθλιοι Εσσαίοι μισθοφόροι 
πάνε σιγά σιγά και με τα πόδια 

κι εσύ εγκαρτερείς
ώσπου η άδεια σου κοιλιά ν’ αγγίξει την ραχούδα σου 
ν’ αποφασίσεις 

~

V.
τι σου ζητάνε ρε 
μια υπογραφή
βάλ’ την να πάει στο διάλο

το λένε κι εκλογές

~

VI.
στό ‘λεγαν και δεν τ’ άκουγες
απ’ τον βαρύ χειμώνα του πενήντα
θα ζήσεις εβδομήντα χρόνια
πτώσεως ελευθέρας 
φυσάγανε τα ρεύματα του αέρα 
στ’ αρχίδια σου 
κι εσύ έλεγες ότι πετούσες

τώρα που βλέπεις πάτο 
να σού ‘ρχεται κατάμουτρα 
ελπίζεις ότι κάνεις bungee jumping

_{______________________________
8/9/15 - 13/9/15  πρωινά γυμνάσματα} 

ο μεγαλύτερος και πιο σύγχρονος
εμπορικός στόλος του κόσμου
άφησε στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα
χιλιάδες θύματα πολέμου να σκυλοπνίγονται
στα νησάκια της χώρας του
σε κάτι κανάλια δυο και τριών χιλιομέτρων
______________
Σεπτέμβρης 2115

………
μη ψάχνετε γύρω σας να βρείτε 
ποιον να κατηγορήσετε 
όταν εσείς είστε μόνοι
που κάνετε αυτά τα λάθη

πρέπει να κάνετε κάποτε τ’ αντίθετο
να σηκωθείτε πάνω από την 
ασίγαστη επιθυμία για υπεροχή 
πρέπει να πάψετε να πράττετε 
με την φιλοδοξία του αυτοκράτορα 
να δηλητηριάζετε 
εκατομμύρια συνειδήσεις 
πως δεν μπορεί να υπάρξει 
άλλη πολιτική απ’ αυτήν του αυτοκράτορα

όμως εμείς
δεν θα ξεχάσουμε ποτέ 
πως σας στηρίξαμε 
στον πόλεμο της ανεξαρτησίας 
ότι ήμασταν μαζί στους τρεις πολέμους
……

_{__________________}

_{*Διασωθέν απόσπασμα από ποιητική σύνθεση των αρχών του 21ου αιώνα. Αγνώστου ποιητού άγνωστης γλώσσας μετεγγραφέντος σε προπολεμικά Αγγλικά.  Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό, ας ενημερώσει τον ταλαιπωρημένο μεταφραστή του Χρήστο Ε. Δημάκη τον νεώτερο. 29/9/2055 :-)}
 

είναι φτωχομπινέδικο το κόλπο τους
δεν έχει φινέτσα κι εξυπνάδα
δεν αστράφτει
να πεις σας βγάζω μάγκες το καπέλο

ο καλός απατεώνας ceo
θά ‘λεγε του μπουνταλά μηχανικού
α πάγαινε από δω ρε
και φέρτε μου έναν ξύπνιο

μόνον οι βεβαιότητες κι η δύναμη
σ’ αφήνουν να το κάνεις
κι η εντολή
του εγώ είμαι εδώ και προχωράτε 

ποτέ λοιπόν Γερμανικό ή Γιαπωνέζικο αυτοκίνητο
για λόγους ιδεολογικούς

και αισθητικούς

θα ωριμάζει 
μ' όλα τα stop 
τις στάσεις 
θα ωριμάζει
χα

Μου φαίνεται πως χαρούμενοι
αλαφριοί κι ανάεροι 
βαδίζουμε προς την πιο σημαντική 
αναμέτρηση του καιρού μας
και επαναλαμβάνω

κανείς δεν θέλει να κυβερνήσει 
αυτόν τον τόπο σαν χώρα-κράτος

δεν είναι ανούσια όλα αυτά 
νενικήμεν μεν αλλ' αγνοούσαμε  
και άλλα ωραία και κυκλοτερή  
η τελευταία μας υπογραφή είναι 
για να κυβερνούνε πλέον σαν αρμοστές 
αυτό ζητούν όλοι τους πλην Λακεδαιμονίων
αλλά γι’ αυτούς θα λέμε τώρα...

ότι κι αν κάνετε θα υπάρχω 
απ' όπου κι αν με διώξετε 
εγώ θα ξαναρθώ

ίδια όμοια κι απαράλλαχτα 
σε πείσμα της διαλεχτικής 
γιατί είμ’ αυτή

με φέραν οι ανόητοι αστοί σας απ΄ την Κίνα
απάνω κάτω όταν πρωτοπέταξε
εκείνο το φαντασματάκι πάνω σας

σιγά μη σας αφήσω σε ησυχία
τον Αύγουστο όταν εσείς κοιμάστε
εγώ φουντώνω εκεί που σπέρνετε άλλα
_{____________
*Ailanthus altissima, βρωμόδεντρο}

φυτρώνει όπου νά ‘ναι
και δεν ρωτάει κανέναν
αν την θέλει 
ούτε την νοιάζει αν ο τόπος 
την μπορεί

ήρθε χθες 
στα ξαφνικά 
το πρωινό μετά τον εξευτελισμό 
των αλαφριών ταξιαρχιών 
κι ενώ ο μπαμπάς της 
όλη μέρα ήταν στο οδόφραγμα
της Αγίου Δημητρίου 
παρέα μ’ εύθυμα ναυτάκια 
-παλαιός των ερετών αυτός-
και με της αγοράς τους εσναφήδες

την λένε Έλλη 
κι είναι κατακόκκινη

κάποτε φτάνει 
και ο μηδενισμός της αξίας χρήσης

στη θέση σου 
μια κινέζικη αθλιότητα 
απ’ το ΙΚΕΑ

η γάτα ξέρει την διαφορά
κι όλη την νύχτα 
ραχάτευε απάνω σου

θυμάμαι τριάντα πέντε χρόνια πριν
το εργοστάσιο 
όπου έβλεπα
πώς σμιλευόταν το κορμί σου
διάλεγα τότε το χρώμα σου 
κι ο αρχιμάστορας 
παίνευε την τέχνη του
τα εργαλεία τα υλικά 
και τους καλφάδες

του φάνηκε παράξενο 
το κόκκινο της φωτιάς με μαύρη ρίγα
'δεν πάει' είπε 
δεν νόγαγε γρι από πολιτική
έναν χρόνο μετά 
τ’ αφεντικό του έτριβε τα χέρια
λέγοντας μου
‘τριάντα πούλησα· έσκισες’

δεν έμεινε τίποτε
ούτε μηχανές ούτε ταμπέλες
ούτε καλφάδες 
στη θέση του μια αποθήκη 
σούπερ μάρκετ ξένου 
και χαμάληδες

όταν θα φύγουν οι ξένοι καρδούλα μου
θα είναι ντάλα μεσημέρι
ή νύχτα με χιλιάδες προβολείς

-όπως κάνανε πάντα δηλαδή-
όταν δεν θά ‘χει μείνει πια
πέτρα πάνω στην πέτρα

κι από ζωντανούς
παρά μόνον ημίγυμνοι
θεότρελοι στους δρόμους

είναι μεγάλη τέχνη αλάνι μου
το ν' αρπάζεις
των φτωχών τα βρακιά

κι ετούτο το καραπουτσαριό,
είναι εξαιρετικά ανίκανο
για να το μπορεί

χωρίς ντόπια τσιράκια
χωρίς φλούφληδες και κανάρες
χωρίς γύφτους και σταυρωτήδες

είναι τότε που γίνεται
μαχαίρι το κλάμα
και το δάκρυ φωτιά

μού ‘λαχε να το δω μία
ελπίζω να το δω δεύτερη φορά
και νά 'σαι δίπλα μου

στην μνήμη μου έντεκα γίνονται
οι εξοχότατοι που παρελαύνουν 
κανονικοί και με χαρτιά όχι τυχαίοι 
διορισμένοι ή άρπαγες 
οι τελευταίοι στην σειρά των τραγικών
κι οι πιο σερσέμηδες 

και μιας και λέμε για σειρά 
μπορώ να καταλάβω κι όσους κάνανε φιλότιμο την ανάγκη 
αφού έτσι ήτανε εβδομήντα χρόνους

όμως

δείτε ρε και λίγο ουρανό
όχι μόνο σοβάδες και τσιμέντο
σίδερο κι αλουμίνιο

και με τον τέταρτο
κλείνει το πράγμα
όπως πάντα· σιγά-σιγά και χαλαρά
μη χαλαστούν κι οι ευαίσθητες υπάρξεις μας
άλλο να μετράς τέσσερις σ' έναν μήνα
άλλο μαζί τέσσερις σε μια στιγμή
είναι κι αυτά τα πρόστυχα 'καθολικά εγκαύματα'
που σε τελειώνουνε σιγά-σιγά ...

και με τον τέταρτο
κλείνει το πράγμα 

όπως πάντα σιγά-σιγά και χαλαρά
μη χαλαστούν και οι ευαίσθητες υπάρξεις μας
άλλο να μετράς τέσσερις σ' έναν μήνα
άλλο μαζί τέσσερις σε μια στιγμή

είναι κι αυτά τα πρόστυχα καθολικά εγκαύματα 
που σε τελειώνουνε σιγά-σιγά...

έχουνε δίκιο τελικά οι Έλληνες
να λεν τους θαλασσοπνιγμένους
‘λαθρομετανάστες’

κρατούν το ‘πρόσφυγες’ για εαυτούς
ξέρουν αυτοί από αυτά

δεν είναι για να παίζεις με τους τίτλους σου
μια τέτοιαν εποχή
τι σου φυλάει ο καιρός δεν ξέρεις

_{______________________________________________}

_{Και επειδή εγώ είμαι έντιμος κλέφτης, να ευχαριστήσω την σοφή γιαγιά που έλεγε στην φιλενάδα της προχθες το απόγευμα σε μιαν αυλή της Καμτσίδας: "έχνι δίκιου οι Έλληνοι που λεν τις θαλασσοπνιμένοι λαθρομετανάστις, του πρόσφυγοι είνι για τσ' εαυτοί τς, ξέρνι". 
Ε ρε, τι λαβράκια βγάζει η άνοιξη κι οι ανοιχτές αυλές!}

τα λόγια μόνα τους δεν φτάνουν
είναι γι’ αλαφροΐσκιωτους κι ονειροπαρμένους
κι όχι για όλους …

είστε μες στην κοιλιά του τέρατος
πώς να το δείτε απ’ έξω;

όταν σας ξεπετάξει τελευταίους
με τα νερά της γέννας του
δίπλα στον ήρεμο Ντον
θα σας ξυπνήσει η Λιλή Μαρλέν των αδελφιών σας

ελπίζω να σας βλέπω απ’ τα ρημάδια του Σαούρ-Μογκίλα

Βρέχει συνέχεια, 
δυο μέρες τώρα, 
θα βρέχει κι αύριο.

Είναι ώρες-ώρες που μού ‘ρχεται 
να λεω αυτήν τη βροχή 'μαλακισμένη'. 
Σταγονίδια τόσο ψιλά, 
σπρέι ύδατος, που αιωρούνται λες, 
καθώς πέφτουν αργά αργά 
-ομίχλη τώρα είν' αυτό ή βρέχει;

Απ' το παράθυρο κάποια στιγμή 
είδα την κορυφή του πύργου να χάνεται, 
ενώ το στρεφόμενο σαλόνι του ήταν ορατό. 
Αυτό προσπάθησα να 'πιάσω' 
όταν ψηλότερά του, 
βγήκε ξαφνικά απ' το σύννεφο τ' αεροπλάνο. 
Ίσα που πρόλαβα να τα βάλω 
μέσα στο κάδρο για μία λήψη μόνο.

Κάθισα μετά και σκέφτηκα 
πως φάγαμε μια νύχτα ολόκληρη κι ένα πρωινό
να κλείσουμε μια φτηνή θέση σ' ένα κουτί στα σύννεφα, 
το χθεσινό ατύχημα
και την Τριάδα στο ουκρανικό Γιάκοβλεφ πριν χρόνια.

Τα περί φτήνιας των πτήσεων 
τα είχα γράψει τον Φλεβάρη, 
γυρνώντας.

Πάντα ήθελα να γράφω για την βροχή.

γεμάτα τ’ αεροπλάνα από νέους
παν κι έρχονται στην εσπερία
απ’ όλες τις δυνατές διαδρομές
μ’ απίθανες στάσεις κι ανταποκρίσεις
κρύβουν στις αποσκευές σαράκι
φορούν χαμόγελα αστραφτερά
το βέβαιο και την επιτυχία
μόλις τους λες την μαγική κουβέντα
-πού δουλεύεις ρε-
κι ως φαίνεσαι πως ξέρεις την γύμνια της βιτρίνας
σπάνε και γίνονται θρύψαλα
στην φτηνή μοκέτα
της φτηνής πτήσης

υπήρξα ο πιο ηλικιωμένος επιβάτης
σε μια νυχτερινή πτήση
ενός Boeing 737

Έχει κανείς δει στα μάτια ετοιμοθάνατο
που δεν τον αφήνουν να πεθάνει;

Γιατροί, συγγενείς και κληρονόμοι.

ουρλιάζει ο άλλος στ' άλλο δωμάτιο
στην τηλεόραση ο Μουσολίνης
μας έλιωσαν δυόμισι χρόνια τώρα

ας είναι θε μου αυτό το τελευταίο
μη με γυρίσεις στα χρόνια που γεννήθηκα

παρασκευή των εκλογών

Σήμερα, αφού ψήφισα και μετά,
σκέφτηκα να ρωτήσω:
Αλήθεια, τι είναι ετούτες οι μεταρρυθμίσεις;
Επίσης, οι διαρθρωτικές αλλαγές;

Πώς έγινε κι ακόμα δεν κατάλαβα,
εγώ ο φτωχούλης κι έχασα πέντε δίσεχτους χρόνους;

Καλή η κρίση,
έδειξε ως και τα εσώψυχα όλων.
Τώρα πια ξέρεις 
ποιοι απ' αυτούς που νόμιζες
δεν είναι.

εκ γενετής καχύποπτος σ’ αυτά
όταν τις έριχναν τ’ αεροπλάνα
και τρέχανε όλοι στις αλάνες
να μαζεύουν
έψαχνα πίσω
στις διαγουμισμένες αποθήκες των παλιών

τι διάλο ήταν αυτό που έλειπε
και τι ήταν το πρόστυχο
που ήθελαν να κρύψουν

με πλαστικήν σακούλα ανά χείρας 
και τον απέναντι χιονοσκεπή κεκαλυμμένον
γίγαντα κραταιό και αναμένοντα 
υπομονετικά ν’ ανέχεται τις μαλακίες μας
βαδίζεις στο ξυλόστρωτο

γεμίζει ο τόπος κόρακες 
όλο και πιο κοντά στη θάλασσα
κακοί οιωνοί ε

στα δεξιά και χαμηλά λοιπόν οι ήμεροι κι οι υποταγμένοι
στ' αριστερά και στα ψηλά τ’ αγρίμια και τ’ ατίθασα
έτσι να είναι πάντα· να μην ανακατώνονται
άλλοι που να σιωπούν κι άλλοι που να κραυγάζουν

μας πήρατε το '10 στα 120 ακαθάρματα
καψοχρονιά· μας πήγατε στα 180 το '16 
λέτε τώρα πως θα μας χαρίσετε 
κι ένα 20 ως το '60
αυτό θα πει χουβαρνταλίκι

θα προτιμούσα βέβαια να πάω ίσια
κι όχι στους ελιγμούς των μηχανοδηγών σας 
να σταματήσω στην μπάρα στο τέρμα της γραμμής
απ’ όπου και ξεκίνησα 
κάτω από την δεξαμενή να ξεδιψάσω
κρύο νεράκι και καφεδάκι ζεστό 
στην σειρά
για να ξορκίσω τον παράταιρο καιρό σας
να 'ρθεί λίγος καλός χειμώνας
ο δικός μας
να αγριεύει ο βοριάς 
απ’ τ’ Άγγιστρο κι από τον Προμαχώνα
να γίνεται άγρια θάλασσα η Κερκίνη
έτσι την ξέρω εγώ την λίμνη μου
για να θυμώνει στον χειμώνα 
όχι για να δακρύζει

Φοβάμαι.
Όσο οι δρόμοι είναι αδειανοί φοβάμαι.
Όσο ο εκπρόσωπος δεν θέλει αντιπρόσωπο στην άσφαλτο,
φοβάμαι.

Εκείνα τα Χριστούγεννα, 
πήγανε μαζί μια μακρινή βόλτα στο μεγάλο δάσος,
αλλ' εκείνος, όπως πάντα, 
ξεχάστηκε πίσω της, 
γρήγορη αυτή-αργός αυτός. 

Χάθηκε. 
Δεν τον ξαναβρήκανε ποτέ. 

Κάποιοι είπαν ότι ήθελε να χαθεί.

αφ΄ υψηλού κοιτώ λοιπόν ο άνηθος

ως ξύλινος στύλος μεταφοράς ισχύος μέσης τάσης 
ανίσχυρος άχρηστος και μόνος 
τώρα που όλοι οι αγωγοί γίναν υπόγειοι στην πόλη
αν ήμουνα στον κάμπο ίσως 
κάποιος αγρότης να μ’ έκανε φράχτη ή καυσόξυλα

υπό τον ήλιον ή όλα στο φως του
μα εμένα με καίνε δημοσίως
εσείς φτωχά μου μόνο να προσέχτε
μη λιώσει τα φτερά σας
μην τον πιστεύετε τον αρχιρούφιανο

there's only one way λένε
μετά τα φυσικά ή την πρώτη φιλοσοφία
same as it ever was
και πάντα εδώ γλυκιά μου να αρνιέμαι 
με σένα μακριά μου

από τούδε και εις το εξής Νορβηγίς λοιπόν 
και ορκισμένη πλέον ... 
τι λέν σ’ αυτές τις περιπτώσεις
καλή πολῖτις
μάλλον 

ή καλύτερα 
“I am a citizen, nothing more, nothing less”
τελείωνε έτσι κάπως κι η ταινία του Κεν Λόουτς χθες βράδυ

_{___________________
Νοέμβριος '14 - '16}

Δι' εξόχων και εντίμων ελιγμών,
κινήσεων επί επαλλήλων επιπέδων,
απέφευγε πάντοτε τους εξαναγκασμούς της ευθείας,
τους εγκλεισμούς σε σκοτεινές αποθήκες του παρόντος
και τις συγκρούσεις με ομοίως κινουμένους, αλλ' άλλης τάξεως.
Ελπίζοντας πως για πάντα θα κινείται.

Με τα χρόνια, ξέχασε τι είχε αφήσει πίσω του·
όταν ξεκινούσε.

όταν θα λειώσουν τα πλιθιά 
θά 'χει σαπίσει το ξύλο
θα μένει το τσιμεντένιο σου ζωνάρι να δένει αέρα

γελάγαν τα μαστόρια κι οι περαστικοί

εκείνος όμως ήξερε καλά
πως η ζωή θα φύγει πιο μπροστά
εκείνην έδενε γερά
 

 __________________________

Photo: Γιώργος Κασαπίδης

Δεν είμαστε άλλο τίποτε,
παρά δύο κορμιά
που προσπαθούν να ζεσταθούν
κάτω από ένα πάπλωμα·
νύχτα, κρύου Νοέμβρη των εσχατιών.

Αυτό μόνο και φτάνει.

Έχω δει κακά πουλιά να φεύγουν απ' τον τόπο μου 

Πήρα ετούτη την χαρά δυο-τρεις φορές. 
Μικρό παιδί, έφηβος και νέος άντρας.
Τα πουλιά που έτρωγαν το βιός μας έφευγαν 
μ' ένα ξουτ, μία κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση άλλων.
Ποτέ από χέρι δικό μας ζόρικο, άγριο και φονικό.
Ποτέ οριστικά. 

Έκτοτε έζησα χρόνια ειρηνικά κι ευτυχισμένα.
Δύσκολα, αλλ' όχι όπως αυτά του πατέρα μου.
Οι εφιάλτες μου είναι παιδικοί, φτάνουν μέχρι το '61.
Έλεγα πως χρόνια δίσεχτα, 
σαν των γονιών μου και τα παιδικά μου, 
δεν θα ξανάρθουν.
Ούτε για μένα, ούτε για τα παιδιά και τα εγγόνια μου.

Ήρθαν, μετρούν κοντά τέσσερα, ατέλειωτα.
Και τώρα απελπισμένα περιμένω πάλι το τυχαίο
ένα ξουτ, μία κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.

Γιατί για δίκαννο και για μαχαίρι ούτε λόγος, 
εκείνος ο κύκλος πάει πολύ πιο μακριά από τον βιολογικό, 
αυτόν της μιας ανθρώπινης ζωής.

Σίγουρα και τα ονόματα έχουν τον λόγο τους.
Και οι διαφορές είναι μεγάλες.
Τώρα τελευταία, προτιμητέο φαίνεται το 'τζιχαντιστής'.

Επικαιρικά πράματα όμως.
Είδη.
Του γένους τέκνα της οργής που την ανάγκη αγνοούν.

Theodore Van Kirk,
γέρο πλοηγέ,
πέθανες μακριά.

Δεν θα μπορέσω 
να κατουρήσω 
στον τάφο σου.