Τώρα ο δρόμος ανοίγει ίσως.
Περίσκεψη, ταπείνωση, αυτογνωσία.
Διαλυθείτε, διαλυθείτε.
Η σκουριά έφτασε παντού, τα τρώει όλα, τα σαπίζει.
Ένα μικρό κουβαράκι να γίνουμε, να μη φαινόμαστε.
Μια τρύπα να βρούμε, να κρυφτούμε.
Αλάτι της γης δεν ήμασταν;
ε, ας διαλυθούμε.
Δεν είναι τα εικονίσματα, τα άμφια, οι εκκλησιές μας.
Εμείς είμαστε,
οι απίστευτα αφελείς,
απίστευτα καλοί,
απίστευτα άνθρωποι.
Δε θα χαθούμε. Μη φοβάστε.
Υπόγεια ποτάμια, σπηλιές θαλασσινές,
ρεύματα αναρίθμητα του αέρα,
γεωλογικές κινήσεις αέναες και μη αντιληπτές,
ξέρουν αυτά που θα μας πάνε.