Πόσο ακόμα νομίζεις θα μπορούν 
το άθλιο σαρκίο σου να προστατεύουν 
τα σιδερένια σου κελύφη 
που αλλάζεις κάθε τόσο,
πολύχρωμα, στίλβοντα, κλιματιζόμενα,
προφυλασσόμενα και προφυλάσσοντα.

Τα μάτια σου είναι ανοικτά έτσι κι αλλιώς 
και βλέπεις είτε θες είτε όχι
και προχωράς, όχι μόνος.
Η σκέψη σου είναι σκέψη 
κι η μνήμη σου είναι μνήμη
και το κακό, κακό.