Οι βρύσες κι οι σωλήνες τους 
που πάντα χαλούν και στάζουν 
μέσα τους κουβαλούν το σπέρμα της καταστροφής.
Τα νερά τους που σιγά-σιγά 
διαβρώνουν τοίχους, πατώματα
και φέροντες εξ οπλισμένου σκυροδέματος δοκούς, 
καταστροφή κι απώλεια προδικάζουν. 
Τίποτα δεν μπορεί να τα σταματήσει.

Μ’ αρέσουν.

Δε διορθώνω ποτέ εύκολα μια βρύση που στάζει.
Την σέβομαι.

Είναι ίσως ό,τι θ’ αφανίσει 
τις τσιμεντένιες μας πολιτείες, 
γόνιμο έδαφος ετοιμάζοντας
για επόμενες ζούγκλες κι εποχές.