Χθες βράδυ στον Βασιλόπουλο,
στο ΙΚΕΑ με τον εγγονό μου.

Δύο σειρές ράφια 
με ρύζια και ζυμαρικά, άδεια.
Καμιά πενηνταριά απελπισμένα καρότσια 
πηγαινοέρχονταν κι έψαχναν να γεμίσουν. 
Τι να γεμίσουν, 
μόνο τα μακαρόνια Μέλισσα έμειναν στην γωνιά τους
που τα περιφρονούν οι άθλιοι μικροαστοί 
ακόμη και στην ύστατή τους ώρα.
Τα φόρτωναν οι αλλόφρονες με ό,τι νά 'ναι.
Ό,τι τρώγεται, ό,τι πίνεται, ό,τι φοριέται.

Πήραμε δυο λίτρα γάλα φρέσκο. 
Αυτοί όπως τότε, 
τριάντα χρόνια πίσω, 
αδειάζαν τα συντηρημένα και τα εβαπορέ.
Ένα καλούτσικο καρπούζι βρήκαμε και 
τρία αυτοκινητάκια Hot Wheels
-γι' αυτά και μόνον είχαμε πάει δηλαδή.

Πήγαμε στο ταμείο αδειανοί,
μας κοίταζαν περίεργα τα ξέχειλα καρότσια της ουράς.
Και η κοπέλα του ταμείου.