Βρέχει συνέχεια, 
δυο μέρες τώρα, 
θα βρέχει κι αύριο.

Είναι ώρες-ώρες που μού ‘ρχεται 
να λεω αυτήν τη βροχή 'μαλακισμένη'. 
Σταγονίδια τόσο ψιλά, 
σπρέι ύδατος, που αιωρούνται λες, 
καθώς πέφτουν αργά αργά 
-ομίχλη τώρα είν' αυτό ή βρέχει;

Απ' το παράθυρο κάποια στιγμή 
είδα την κορυφή του πύργου να χάνεται, 
ενώ το στρεφόμενο σαλόνι του ήταν ορατό. 
Αυτό προσπάθησα να 'πιάσω' 
όταν ψηλότερά του, 
βγήκε ξαφνικά απ' το σύννεφο τ' αεροπλάνο. 
Ίσα που πρόλαβα να τα βάλω 
μέσα στο κάδρο για μία λήψη μόνο.

Κάθισα μετά και σκέφτηκα 
πως φάγαμε μια νύχτα ολόκληρη κι ένα πρωινό
να κλείσουμε μια φτηνή θέση σ' ένα κουτί στα σύννεφα, 
το χθεσινό ατύχημα
και την Τριάδα στο ουκρανικό Γιάκοβλεφ πριν χρόνια.

Τα περί φτήνιας των πτήσεων 
τα είχα γράψει τον Φλεβάρη, 
γυρνώντας.

Πάντα ήθελα να γράφω για την βροχή.