Ποτέ δεν ήμουν μαχητής καλός.
Δεν έκανα για στρατιώτης.
Προ του εχθρού, των όπλων του,
ρίψασπις να γινόμουν το πολύ.
Το γνώριζα.

Μα δε βαριέσαι λέω τώρα.
Φτάνει που ζήσαμε ως εδώ.
Όσο για τις ασπίδες,
αυτές ας μένουν για τους μαχητές
μαζί κι η δόξα τους κι ο θάνατος.

Εμάς μας πάει η ζωή 
μας πρέπουν οι χαρές της,
κόρες να τριγυρνούν στο πλάι μας 
και ν’ αγαπούν τους κούρους.