ήταν πολύ σκληρός άντρας ο πατέρας μου 
κι η μάνα μου πολύ γλυκιά γυναίκα

γνώρισα ένα φθινόπωρο του εβδομήντα 
την παρέα ετούτη σε μια πλατεία 
στο βόρειο Παγγαίο
με βρίζαν οι γερόντοι μου 
που τους εμίλαγα
με κοίταζε κι ο γέρο-μαλάκας 
-θεός σχωρέσ’ τον- 
πίσω απ’ τα γυαλάκια του
σα νά ‘λεγε το μουστάκι του 
«δεν μου κάνεις»

τέλος πάντων …

εντάξει
κάτι έγινε και κουνηθήκαν τα νερά
δεν πάμε κι άσχημα

δοκιμάσαμε 
πουστράκια-πουτανίτσες
μπήκαμε στην εποχή με τις
κανάρες και τους φλώρους
πού θα πάει 
θά 'ρθει κι η σειρά για 
άντρες και γυναίκες

ο χρόνος νά ’ν’ καλά