κάποτε φτάνει 
και ο μηδενισμός της αξίας χρήσης

στη θέση σου 
μια κινέζικη αθλιότητα 
απ’ το ΙΚΕΑ

η γάτα ξέρει την διαφορά
κι όλη την νύχτα 
ραχάτευε απάνω σου

θυμάμαι τριάντα πέντε χρόνια πριν
το εργοστάσιο 
όπου έβλεπα
πώς σμιλευόταν το κορμί σου
διάλεγα τότε το χρώμα σου 
κι ο αρχιμάστορας 
παίνευε την τέχνη του
τα εργαλεία τα υλικά 
και τους καλφάδες

του φάνηκε παράξενο 
το κόκκινο της φωτιάς με μαύρη ρίγα
'δεν πάει' είπε 
δεν νόγαγε γρι από πολιτική
έναν χρόνο μετά 
τ’ αφεντικό του έτριβε τα χέρια
λέγοντας μου
‘τριάντα πούλησα· έσκισες’

δεν έμεινε τίποτε
ούτε μηχανές ούτε ταμπέλες
ούτε καλφάδες 
στη θέση του μια αποθήκη 
σούπερ μάρκετ ξένου 
και χαμάληδες