Γεια σου ρε προκομμένε βενζινά της Πάργας!
Χαμογελάς ειρωνικά κάτω από τ’ άθλιο μουστάκι σου
και κρύβεις στο γκαράζ τη μαύρη σου Μερτσέντες.
Με μηχανάκι μαύρο κι άραχνο γυρνάς,
μα εγώ πιο μαύρος, εκ παραδρομής ποιητής
και μετά κόπου πλείονος λαμπρός επιστήμων
από τη γλίσχρα αντιμισθία μου χιλιάρικα μετρώ
για να πληρώσω το ενοίκιο του studio, τρομάρα μας,
που για δύο νύχτες μου ενοικιάζεις
στο ισόγειο της κακόγουστης επαύλεως σου.