σφίγγουν οι κώλοι

οι καταδικασμένοι στην πυρά
οι εγκλεισμένοι στα κελιά τους
οι πεινασμένοι στην χωματερή
κι οι επιβιώσαντες στην στρούγκα τους

τα οφίκια σε ηγέτες νέους
άσπιλους λευκούς κι αμόλυντους
απ’ την ατέλειωτη στρατιά των φλώρων
και τα παλιά τσογλάνια σπίτι τους

αρκετά συρθήκατε
καιρός να πάμε γι' άλλα
στην συννεφιά του αιώνα μου
είπε ο μεγάλος φίλος τους
κι όλα ισιώνουν
κατά το θέλημά του

κλείνουν οι τρύπες
μια μια
για να περάσουν
οδοστρωτήρες και χωματουργικά
για να προλάβουν

τα υπόγεια ύδατα μας μένουν πάλι