δεν μάθανε ποτέ πώς να σκοτώνουν πατεράδες 
πώς να τους κλαίνε και πώς να τους ξεπερνούν 

δεν μάθανε να κοιτάζουν πέλαγο 
να βλέπουν απέναντι κι εδώ να μένουν 

ούτε να ταξιδεύουν μέσα κι έξω τους 
και να πλουταίνουν εαυτόν και κόσμον

πώς να γκρεμίζουν το λοιπόν
από τα βράχια βασιλιάδες κι ήρωες 

ή θα υποτάσσονται
ή θα φεύγουν για να υποταχθούν

όσο μου μένει θα περιμένω 
για έναν καφέ κι ένα τσιγάρο 
τους μετρημένους πια στα δάκτυλα