Αρχές Φλεβάρη 2001,
τα ιδιωτικά σχολεία βιαστικά υποδέχονται
τους νέους μαθητές του 2002.

Δεν είναι που υποδέχονται με τελετές.
Λουλούδια, παιχνιδάκια,
μέρες της Αλκυόνας με ήλιο ολόλαμπρο,
της Αττικής με την ελιά,
τον Υμηττό και την Ακρόπολη,
τον καταγάλανο Σαρωνικό
στα πόδια της Γλυφάδας κλπ. κλπ.
Όχι.
Άλλο είναι που νοιάζει.
Και κάνει τους γονιούς να τρέμουν,
να συζητούν αδιάκοπα,
να ψάχνουν, να ρωτούν εναγωνίως.

Μιλάμε για αξιολόγηση υποψηφίων μαθητών.

Βαρύνουσα σημασία όπου, έχουν
το ήθος,
οι δεξιότητες,
οι κλίσεις,
τα ενδιαφέροντα,
ο τρόπος σκέψης,
η διαλεκτική ικανότητα,
ο δείκτης πολιτισμού,
ο εθισμός στην άθληση,
ο δείκτης συναισθηματικής σταθερότητας
και όχι μόνον η απαίσια έννοια ‘γνωστικόν φορτίον’.
Όλα συνυπολογίζονται με παιδαγωγική ευαισθησία
γιατί οι δάσκαλοι πιστεύουν
στην πολύπλευρη και δημιουργική προσωπικότητα.

Προνηπιαγωγείο, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό.

Δεν έχει πια τόπο μάτια μου
για όμορφα μουτράκια, πονηρά,
πειράγματα και ζαβολιές.