κι ακούστηκαν πρωί πρωί κανόνια
στον μαύρο κήπο του μικρού Καυκάσου
όταν οι ανόητοι τ’ Απρίλη πήγαιναν για ύπνο

πληγές
πολλές πληγές
παντού πληγές
ν' ανοίγουν
να μην κλείνουν

χωρίς αυτές δεν πάει άλλο η σκύλα
γι’ αυτό τις ξύνει και τις γλύφει

κι όσο είναι μακριά
κρύβεσαι πάλι θλιβερέ μου στο πάπλωμα σου
χωρίς να σκέφτεσαι πως
τα δύο χιλιάδες χιλιόμετρα που σε χωρίζουν
είναι μια χώρα μόνο
κι αν τα μετρήσεις απ’ το Ριζοκάρπασο
μονάχα χίλια

αργά το βράδυ έδειξαν οι Αρμένιοι τρεις νεκρούς Αζέρους
κι όμως χορεύουν στους γάμους τους την ίδια ακριβώς λεζγκίνκα