Πώς και φαντάζουν έτσι,
λευκά τα μακριά σου δάχτυλα,
διάφανα στο πρωινό ημίφως
κάτω από τους φανούς ομίχλης
στην υγρασία της Μητρόπολης!

Πώς πιάνουν τόσο όμορφα
τ' αστραποβόλο σου τσιγάρο!
Τα χείλη σου τόσο ανίσχυρα!
Σχεδόν παραδομένα.

Ανοίγεις το παράθυρο ηλεκτρικά,
αφήνεις την γόπα με το σημάδι
του κόκκινου σε πτώση ελεύθερη,
η κάφτρα της σκορπάει στην άσφαλτο
και παίρνει φωτιά η λεωφόρος των αθλίων.