τους μήνες της εντατικής 
ήσουνα ένας πανύψηλος σκούρος άγγελος 
και μετά στην αποθεραπεία άλλους τόσους 

ερχόσουν αθόρυβα στον ύπνο μου 
στο σκοτάδι ή στο πρώτο φως της χαραυγής
και μου ψιθύριζες στ' αφτί 'μπαμπά πώς είσαι· ήρθα'
κρατιόμουν πάνω σου σφιχτά μη φύγω για πάντα 

ήταν κι άλλες σκιές αγαπημένες 
καμιά όμως τόσο δυνατή 
καμιά τόσο βέβαιη
καμιά τόσο δικιά μου 

σ' ευχαριστώ Ευθύμη μου