εγώ όμως δεν μιλούσα για χαμόγελα 
για μια φτενή ραφή παντελονιού και ξηλωμένη είπα· 
χαμόγελα ήταν που με παραπλάνησαν για χρόνια

και χαίρομαι να μιλάω έτσι γι’ αυτήν 
ελεύθερα χωρίς κανέναν κεχαγιά 
τις σιωπές τις είδα όλες 
και τις επλήρωσα ακριβά για τέσσερις γενιές 
τις έλιωσα όμως ένα απομεσήμερο 
σε θάλασσα βόρεια που στραφτάλιζε

χωρίς κανέναν κεχαγιά στ΄ αρχίδια μου 
με το συμπάθιο το λοιπόν