Δέκα με δεκαπέντε
ωραία τραγούδια
είμαι όλος κι όλος.
Τα μισά είναι του πλέον
αγαπημένου μου παλιάτσου,
του οσίου Διονυσίου.

Αυτά μου τύχαιναν
στις δύσκολες στιγμές,
μ’ αυτά μεγάλωσα και τα παιδιά μου.

Ήχοι σκληροί,
κι οι μελωδίες τους τραχιές.
Δε μου πηγαίνουν λείες επιφάνειες.
Της τριβής ήμουν ανέκαθεν,
όχι πάντα της σύγκρουσης,
μα της ετοιμασίας της.
Ο χρόνος, ο χρόνος που λειαίνει,
μαλακώνει, διαλύει, ετοιμάζει κι υποσκάπτει.
Αυτός ήταν ο δικός μου.