όταν θα φύγουν οι ξένοι καρδούλα μου
θα είναι ντάλα μεσημέρι
ή νύχτα με χιλιάδες προβολείς

-όπως κάνανε πάντα δηλαδή-
όταν δεν θά ‘χει μείνει πια
πέτρα πάνω στην πέτρα

κι από ζωντανούς
παρά μόνον ημίγυμνοι
θεότρελοι στους δρόμους

είναι μεγάλη τέχνη αλάνι μου
το ν' αρπάζεις
των φτωχών τα βρακιά

κι ετούτο το καραπουτσαριό,
είναι εξαιρετικά ανίκανο
για να το μπορεί

χωρίς ντόπια τσιράκια
χωρίς φλούφληδες και κανάρες
χωρίς γύφτους και σταυρωτήδες

είναι τότε που γίνεται
μαχαίρι το κλάμα
και το δάκρυ φωτιά

μού ‘λαχε να το δω μία
ελπίζω να το δω δεύτερη φορά
και νά 'σαι δίπλα μου