Ήρθε ένας παππούς ογδοηκοντούτης και τρεμάμενος 
από τον πάνω, τον τελευταίο όροφο. 
Ενοικιαστής αυτός, ενοικιαστής κι εγώ 
- καινούριος εγώ στην οικοδομή. 
Απελπισμένος ο άνθρωπος με τα κοινόχρηστα, 
400 Ε αυτός,
οι άλλοι όλοι γύρω στα 200. 
Του έλυσα εν μέρει την απορία του, 
ξέρω καλά τους παππούδες απ' τα χρόνια της ανασυγκρότησης. 
Έφυγε ο συνταξιούχος του ταμείου εμπόρων 
γαληνεμένος και μ' έκανε κι εμένα ευτυχή.

Είπε για το παλιό σαλόνι μας: 
"Τι ωραίο σαλόνι, μοντέρνο 
και πώς πάει το κόκκινο της φωτιάς με το μαύρο!"

Είπε και για την Μαίρη: 
"Μα αυτό το κοριτσάκι είναι γιαγιά;"  

Και μια λέξη για μένα παλιά και μαγική: 
"Θέλω να έρθεις κάποια στιγμή για έναν καφέ. 
Πρέπει να γνωριστούμε διότι είσαι EYΧΑΡΙΣ!"

Μεγάλη η χάρη του θεέ μου!