εγώ σε σπούδασα σαν ευλογία του τόπου μου
εσύ στα πολύ δύσκολα του πενήντα και του εξήντα 
με είχες σώσει απ' την πείνα
κι ας κόντεψες μια δυο φορές 
να μου πάρεις τον πατέρα...

τώρα οι παντογνώστες άρχοντές μας 
σ' έχουνε για κατάρα κι αδημονούν 
πώς να σε σβήσουνε για πάντα απ' τον χάρτη 

ξορκίζουν τα λαμπρά σου ερείπια
καρφώνοντας σιδερένιους σταυρούς 
κι απλώνοντας μεταλλικά και γυάλινα μαύρα σεντόνια
στα όρη 
στους λόφους 
και στις κοιλάδες γύρω σου 

ελπίζοντας πως μόνον με το φως και τον αέρα   
στο πι και φι μπορούν να φτάσουνε 
την δύναμη ή την θαλπωρή σου