Από το στήθος της τον διώξαμε.
Τον κυνηγήσαμε στους λεμφαδένες.
Εκεί όμως μας ξέφυγε κρυφά ο άθλιος.
Είχε πηδήξει στην τραχεία.
Έτσι σηκώσαμε τα χέρια περιμένοντας.

Έκλαιγα καθώς σ’ εικόνες μύριες περπατούσα
κι εκείνη αδυνάτιζε βαδίζοντας όλο φόβο
προς το τίποτα.

Τότε ήρθε ένας φίλος καλός
χαμένος εικοσιπέντε χρόνια
στην άλλη πλευρά της πόλης.
Απ’ αυτούς που θυμόμαστε πολύ συχνά,
χωρίς όνομα, χωρίς πρόσωπο
σαν αίσθηση μόνο, σα βεβαιότητα.
Με γέμισε χαρά. Υπήρχε.

Κι o μπάρμπα Τηλέμαχος το ίδιο απόγευμα
με την ευγενική φωνή του στο τηλέφωνο
με ειδοποίησε πως του αρέσαν τα γραπτά μου.
Ας είναι όλοι τους καλά.

Εκείνη δεν διάβασε ποτέ
ούτε έναν μου στίχο.