Ιχνηλάτες των ονείρων μας, ένδοξοι.
Σκυλευτές του παρελθόντος μέλλοντος μας.
Νεαροί μαλλιαροί, φαλακροί γέροντες
αγκαλιά αλληλοϋποβλεπόμενοι.

Πώς γίνεται να γίνεται
τέχνη ο θάνατος κι ο σπαραγμός
σ’ οθόνες κι αίθουσες περίλαμπρες
αναμφισβήτητες κι ευρωπαϊκές!

Αγορές, προπάντων αγορές
διεθνείς -να μην παρεξηγούμαστε-
για δράματα Βαλκάνια που πωλούν.
Τώρα που πρέπει η σιωπή,
η ντροπή,
η πράξη
κι η συμμετοχή.

Τώρα που οι μόνοι που καλά μιλούν
είναι οι ζώντες επιζώντες μάρτυρες.