Η Πάργα δεν είναι η άθλια Πάργα.
Είναι ο κόλπος του Λύχνου,
οι πλαγιές του που ανεβαίνουν
σαν σε παλιό αναγνωστικό Δημοτικού,
κυπάρισσοι,
ελιές με πεύκα ανακατεμένα
και πουρνάρι.

Κι εσύ στην άκρη του γιαλού,
κάτω από μια πανύψηλη ελιά
στην ελαφριά μέθη του ούζου ευτυχής,
μπρος στην ακατανίκητη του Ευθύμη σου ομορφιά,
στο πλάι της Κικής σου την λευκή αθωότητα,
για τελευταία χρονιά.
Ως εδώ ήταν.
Τελειώνει.

Μένει η αγάπη της Μαίρης σου μόνον.