είναι πολύ μεγάλη τέχνη αλάνι μου
ν' αρπάζεις
το βρακί του φτωχού

κι ετούτο το ξένο σκυλολόι,
είναι εξαιρετικά ανίκανο
για να το κάνει χωρίς ντόπια τσιράκια
δικούς μας γύφτους σταυρωτήδες
χωρίς χιλιάδες φλώρια και κανάρες
να ‘χεις τα μάτια σου ανοιχτά
να τους προσέχεις

όταν θα φεύγουνε λοιπόν οι ξένοι
καρδούλα μου
θα είναι ντάλα μεσημέρι
ή νύχτα με χιλιάδες προβολείς
-όπως γινόταν πάντα δηλαδή-
στο φως
κι όταν δεν θά ‘χει μείνει πια
πέτρα πάνω στην πέτρα

είναι τότε που γίνεται
μαχαίρι το κλάμα
και το δάκρυ φωτιά

κι από τους ζωντανούς
μένουνε μόνον θεόγυμνοι
αλλόφρονες στους δρόμους
φύλακες μ’ όπλα πεταμένα
κι οι μπιστικοί με στόματα ανοιχτά

μού ‘λαχε να το δω μία φόρα
κι ήμουνα ολομόναχος
σ’ έρημη δημοσιά ποδηλάτης
ελπίζω να το δω και δεύτερη
μα νά 'μαι πλάι σου λεβέντη μου