Είστε εδώ

Κλίνη λεόντων

Μ’ ένα λιοντάρι αγκαλιά κοιμάμαι
-τρόπος του λέγειν δηλαδή κοιμάμαι.

Αγρύπνια άγρια τόσα χρόνια.
Αγγίζω την χαίτη του την χρυσαφιά
και την χαϊδεύω.

Όλη τη νύχτα σκέφτεται
πώς θα μου κόψει το κεφάλι
μ’ ένα ανοιγόκλεισμα των σαγονιών του.
Κι εγώ ένα μαυρομάνικο ακουμπώ
στο ύψος της καρδιάς του.

Φοβάμαι και φοβάται.
Το αγαπώ και μ’ αγαπά.

 
Ανάρτηση: