Κραυγές της νύχτας
σε όρια άγρια,
των συνθημάτων 
και των μηνυμάτων,
του ένστολου φόβου
και της θεόγυμνης αγωνίας.

Μέσα στον παφλασμό του ποταμού 
που κατεβαίνει πηδώντας
χαμηλά εμπόδια,
κάτω απ’ τα φύλλα της λεύκας, 
που θροΐζουν στο βοριαδάκι 
και ξαγρυπνούν μαζί μας.

Τα “αλτ τις ει”
και τα “αϊ γαμήσου”
ανάκατα με τα τσιγάρα, τις σφαίρες 
και τα εντομοαπωθητικά.