_{(της Μαίρης)}

Περνάς,
στο πλάι του δρόμου
αναδύονται αρχαίες πολιτείες.
Περνάς,
χλωμή τον Αλμυρό.
H θάλασσα στο πλάι σου
και δεν χαμογελάς.
Άλος.
Δίπλα σου κόρη όμορφη
χαμογελάει.
Ανάτυπό σου.

Για πού κινήσαμε μαζί
καταμεσής χειμώνα;
Για ποιο νότο;
Ποια γιορτή και ποιο μνημόσυνο;
Απόκληροι κι οι δυο τόπων και θαλασσών.
Πιάνε μου το χέρι.
Δεν φοβάμαι.
Απορώ.

Πρώτα θα σας πείσουν ότι είναι βρόμικοι,
τόσο βρόμικοι που δεν αξίζει ν' ασχοληθείτε μ' αυτούς
-κυρίως απ’ τον φόβο μη λερωθείτε και σεις.
Μετά θα πεισθείτε ότι ο ιδιωτικός βίος είναι
απείρως σημαντικότερος του δημοσίου.
Έτσι θ' αναζητήσετε τις όμορφες, μικρές προσωπικές σας
   ηδονές
σε χώρους κλειστούς, αποκομμένους, πλην όμως
   γοητευτικούς και κυρίως ιδιωτικούς.
Οι ψόφιοι νόμοι της ζήτησης και της προσφοράς
της αγοράς, της κατανάλωσης,
ανταλλαγής, αξίας, απαξίας
σε λειτουργία πλειοψηφική, αλλά και δημοκρατική βεβαίως,
θα καθορίζουν
τον πολιτισμό σας για χρόνια πολλά.
Κι έτσι όπως θα είστε ήρεμοι,
ευτυχισμένοι, πλήρως κεκορεσμένοι αγαθών,
πρωί,
θα ξυπνήσετε
στην ελαφρότητα της ψηφιακής σας ευτυχίας,
εθνικοί μακελάρηδες οι ίδιοι,
υποτακτικοί αγνώστων και ανόμων εξουσιών,
στρατιώτες κι' εκτελεστές.
Δικοί τους.

Περίμενα πρωί το δεύτερο εγγόνι μου
να έρθει από την θάλασσα.

Στις οπτικές ίνες
και στις διάσπαρτες αόρατες,
μικροσκοπικές αντένες
παραμονεύαν συμμορίες bit με στιλέτα.

Σκοτώσανε το γιο του μαστρο-Τάκη,
που κουβαλάει λαμαρίνες στη Ζώνη.

Ήρθε ένας παππούς ογδοηκοντούτης και τρεμάμενος 
από τον πάνω, τον τελευταίο όροφο. 
Ενοικιαστής αυτός, ενοικιαστής κι εγώ 
- καινούριος εγώ στην οικοδομή. 
Απελπισμένος ο άνθρωπος με τα κοινόχρηστα, 
400 Ε αυτός,
οι άλλοι όλοι γύρω στα 200. 
Του έλυσα εν μέρει την απορία του, 
ξέρω καλά τους παππούδες απ' τα χρόνια της ανασυγκρότησης. 
Έφυγε ο συνταξιούχος του ταμείου εμπόρων 
γαληνεμένος και μ' έκανε κι εμένα ευτυχή.

Είπε για το παλιό σαλόνι μας: 
"Τι ωραίο σαλόνι, μοντέρνο 
και πώς πάει το κόκκινο της φωτιάς με το μαύρο!"

Είπε και για την Μαίρη: 
"Μα αυτό το κοριτσάκι είναι γιαγιά;"  

Και μια λέξη για μένα παλιά και μαγική: 
"Θέλω να έρθεις κάποια στιγμή για έναν καφέ. 
Πρέπει να γνωριστούμε διότι είσαι EYΧΑΡΙΣ!"

Μεγάλη η χάρη του θεέ μου!
 

Μοριοσυλλέκτες ευτελείς
γίναν οι άνθρωποι με την ηλικία των ονείρων.

Δεν τους έπρεπε.

Εύλογες δαπάνες διαβίωσης λέει...

Ποιοι είστε σεις που θέλετε να καθορίσετε την ζωή μου;

Εγώ ζούσα πάντα εδώ, εσείς πότε ήρθατε;
Από πού;
Ποιοι είστε;
 

Τι θ' ακολουθήσει την κατάρρευσή τους;
Ποιων η σειρά έρχεται;
Ανάμεσά τους ζω,
κάθε μέρα τους βλέπω,
τους ακούω,
τους διαβάζω.

Σήμερα ανέβηκαν στο βήμα
δυο από τους σιωπηλούς καλύτερους.

Κι εγώ έτρεξα έντρομος
στην αγκαλιά του Μιχάλη Κατσαρού.

Γεια σου ρε προκομμένε βενζινά της Πάργας!
Χαμογελάς ειρωνικά κάτω από τ’ άθλιο μουστάκι σου
και κρύβεις στο γκαράζ τη μαύρη σου Μερτσέντες.
Με μηχανάκι μαύρο κι άραχνο γυρνάς,
μα εγώ πιο μαύρος, εκ παραδρομής ποιητής
και μετά κόπου πλείονος λαμπρός επιστήμων
από τη γλίσχρα αντιμισθία μου χιλιάρικα μετρώ
για να πληρώσω το ενοίκιο του studio, τρομάρα μας,
που για δύο νύχτες μου ενοικιάζεις
στο ισόγειο της κακόγουστης επαύλεως σου.

Ωραίος ο πούστης ο έρωτας,
μέχρι τον θάνατο σε κυνηγάει.

Μετρώ τα χρόνια που περάσαμε μαζί.
Απολογισμό δε θέλω να κάνω,
νωρίς είναι.
Να χαράζω με το νύχι γραμμές στη μνήμη,
θέλω μόνο.
Ανάμεσα σ' ανόητους στόχους,
μάταιες προσπάθειες,
αυταπάτες
που γίνονται πριν, τέως, τότε,
μια φορά, έναν καιρό,
είσαι ό,τι μένει ζωντανό.
Σ' αγαπώ και είμαι μόλις
δεκατέσσερα χρονώ.

Λυπάμαι μόνο που δε σε γνώρισα
μαθητής Δημοτικού,
να έχω να λέω πιο αλήθεια
πως μεγαλώσαμε μαζί.

Για μια του κώλου επιλογή.
Για μια καρέκλα.

Μέχρι βαθέως γήρατος.

Μεγάλη Τετάρτη.
Της γυναίκας, των παιδιών, 
της προδοσίας, του ελέους. 

Η τράπεζα σε βρίσκει μόνο, μακριά από την αγέλη.

Μη με τραβάς ρε μάνα απ’ το μανίκι.
Ξέρω, είναι λίγο, 
πολύ λίγο τα δέκα μας λεπτά.
Μα μια ζωή έτσι ήμουν.
Το ξέρεις. 
Πώς τώρα θες ν’ αλλάξω;
Πώς τώρα να μη σε πληγώνω; 

Εσύ η πλατυτέρα.
Εσύ η γλυκυτέρα.
Εσύ η εμέ-φιλούσα
και το μικρούλη μου αδελφό βρεφοκρατούσα.
Στα εικοσιοχτώ σου χρόνια στ’ άσπρα ντυμένη,
αγγελική, 
με πράσινα ανθάκια στις φτερούγες σου
που να μοσκοβολούν μικρή μανούλα. 
Εσύ ο θετικός πόλος έλξης 
ανδρών τριών, αταίριαστων.
Εσύ ο της αγάπης σύνδεσμος.

Ελεύθερα να κυκλοφορεί ο έρως 
κι οι κόρες ανάμεσα στους κούρους.

Πας να κυβερνήσεις
τόπο που δεν κυβερνιέται,
δε θέλει, 
δεν του πρέπει κυβερνήτης,
τόπο που αγαπάει τη μοναξιά του.
 

Αφήνει στη κουζίνα ανοιχτά 
των κουτιών της όλα τα καπάκια,
τα πώματα όλων των μπουκαλιών
κι όλες τις πόρτες στα ντουλάπια.
Να φεύγουν αφύλακτες οι μυρουδιές,
να δραπετεύουν σ’ όλα τα δωμάτια.

Να ‘ναι ελεύθερος ο κόσμος των οσμών
για να πλανεύει και να κατακτά
ψυχούλες στα εχθρικά εδάφη 
της αποστείρωσης και της ευπρέπειας.
 

Κραυγές της νύχτας
σε όρια άγρια,
των συνθημάτων 
και των μηνυμάτων,
του ένστολου φόβου
και της θεόγυμνης αγωνίας.

Μέσα στον παφλασμό του ποταμού 
που κατεβαίνει πηδώντας
χαμηλά εμπόδια,
κάτω απ’ τα φύλλα της λεύκας, 
που θροΐζουν στο βοριαδάκι 
και ξαγρυπνούν μαζί μας.

Τα “αλτ τις ει”
και τα “αϊ γαμήσου”
ανάκατα με τα τσιγάρα, τις σφαίρες 
και τα εντομοαπωθητικά.

Ονειρεύομαι κάθε τέτοιαν εποχή,
ωραίους εφήβους και νεάνιδες
να ορμούν στα εξεταστικά κέντρα
και να τα πυρπολούν.
Πρωί, εννιά η ώρα.

Αντί αυτού σήμερα,
ανέπτυξαν τα δυστυχισμένα σε εκατό έως εκατόν είκοσι λέξεις
το βαθύτατον περιεχόμενο της φράσης του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου:
«Η ανθρώπινη λαιμαργία, η δίψα της ευζωίας δεν αφήνει τόπο για ευγενικά αισθήματα.
Κάτι περισσότερο: τα ευγενικά αισθήματα θεωρούνται ξεπερασμένα.»

Γιατί εκατό;
Μια λέξη δεν έφτανε;
"Καραπουτσαριό"

Καλά τα καταφέραμε κι εφέτος
αγαπητοί συνάδελφοι.
Η εξέτασις του νου και των ψυχών των νέων
εγένετο ως πρέπει 
και εις την λαμπράν της πόλεώς μας ιστορίαν αρμόζει.

Τα θέματα της εξετάσεως ήσαν δύσκολα,
πολύπλοκα κι αρκούντως πονηρά, 
ώστε εμβριθής έρευνα 
κι επίπονος μελέτη των ιερών εγχειριδίων 
να μην αρκούν.

Με την εντύπωσιν την φετινή
θα καταφύγουν έτσι και του χρόνου,
όπως πάντα δηλαδή, οι πάντες εις ημάς.
Είτε νομίμως, είτε ημινομίμως
θα ενισχύσουν το βαλάντιόν μας.

Μη μας κακολογείτε. 
Στον τόπο μας η γνώση ήταν πάντα 
αγαθό με αξίαν υψηλήν.

Στην εποχή μας μια απλή συμπλήρωσις 
γίνεται των όσων η μίζερη πολιτεία μας
αρνείται να προσφέρει.

Αν και ακραίες περιπτώσεις δεν λείπουν,
φαίνεται ευχαριστημένοι νά ’ναι όλοι. 

Πόσα άραγε κιλά φρόνηση φέρνουν έναν φρονιμίτη;
Και πώς να φρενάρεις τον ξέφρενο καλπασμό του φρονιμίτη;
Κι ο φρονιμίτης της ξέφρενης Κικής;

Τέτοια σκεφτόμουν μια ζωή ...
Μέχρι που ανάκαλυψα εκεί γύρω τα πενήντα μου 
πως ένας φρονιμίτης μου δραπέτης 
-όλοι νομίζαμε ότι χάθηκε στον δρόμο-
είχε ξαπλώσει κάτω από τους αριστερούς μου τραπεζίτες
κι είχε κουρνιάσει μια ζωή εκεί, 
κρυφίως ενεκλείσθη από μόνος του.
Τώρα είναι μια ελαφριά παραμόρφωση,
την κρύβω ακόμη με τα γένια μου.

Εσένα ρε πούστη υπονομευτή τραπεζιτών,
μαζί μου θα σε πάρω!

Θαργηλιώνος  μέσα
την ειρεσιώνη περιφέρουν 
παιδιά από σπίτι σε σπίτι
και οι μεγάλοι αλυσοδένουν
τα καθάρματα δυο-δυο
κτυπώντας και πετροβολώντας τα 
έξω απ’ της πόλεως τα τείχη.
Για να ’ναι πλούσιες οι σοδιές.
 

ήταν ένας τύπος 
κομψός και γοητευτικός 
γεμάτος χάριν και ευπρέπεια
με μίαν συμμετρία ελαφριά 
κι έναν υπολανθάνοντα ρυθμό
είχε περάσει από χρόνια στα εγχειρίδια και τις επιτομές
κάπου στο τέλος των ιερών ακολουθιών 
μετά τις δύσβατες κλίμακες των γεωμετρικών προόδων 
όπως αρμόζει στην γραμμή του ορθού λόγου 
και για την ολοκλήρωση του υψηλού νοήματος

εγκαταβίωνε  εκεί για είκοσι και πάνω ενιαυτούς 
ο πλούτος του εδιδάσκετο με ενθουσιασμό τα πρώτα έτη 
ύστερα ένας άθλιος υπουργός τον προέγραψε 
είπαν ‘αστόχαστα ενήργησε’ οι εχέφρονες 
ως γίνεται συνήθως κι εκεί έληξε το ζήτημα 

κάποιοι σαλοί δάσκαλοι τον δίδασκαν 
μόνοι αυτοί στους μαθητές που αγαπούσαν
κάτι σαν ευαγγέλιο απόκρυφο 
γρίφο και παραμύθι· άχρηστα πράγματα 
μα ωραία για ωραίους κι αλλοπαρμένους

ο φοβερός ήτανε λοιπόν τύπος των χρεολυσίων
που έβαζε πάντα τα σιδερένια δεσμά 
μα και τα έλυνε εν τέλει αυτός μόνος 
δίκαιος εν τη αδικία του 

ήρθε ο καιρός κάποτε ν' αλλάξει πάλι υπουργός
είναι συνήθως μονοετές και φυλλοβόλο 
ετούτο το είδος των ανθρώπων 
έφτασε και μια βοήθεια με καράβι 
βαρβάτη μαργιόλικη και ζουμερή
απ’ τους συμμάχους μας και τους προστάτες 
καιρός ν' αλλάξουν τα βιβλία
μυαλά αφού δεν θέλουμε ν’ αλλάξουμε
κομμάτια φεύγουν από εδώ 
αλλού τα πάνε ή χάνονται στο δρόμο 
τα ίδια πράματα με άλλα λόγια 
σε άλλη θέσιν κι άλλη τάξιν
κι όπου έχει τρύπα ανοιχτή
ας χώνουμε κάτι ας πούμε καινοτομικόν

ψάχνω πια τώρα απελπισμένα τον λατρεμένο τύπο μου
οι ακολουθίες απεκδύθησαν την λαμπερή στολή τους 
τις βρίσκω ανάπηρες πετσοκομμένες 
έχει πλέον χαθεί ο τύπος· εξαφανίσθηκε
τα ιερά κείμενα κόβονται απότομα στις ίσες καταθέσεις

φταίω τώρα τάχατες εγώ καχύποπτος αν είμαι 
οπού στης βασιλείας του δημόσιου χρέους τον καιρό
λέω πως χάθηκε γιατί μας κήρυττε λαμπρά 
πως τέτοια χρέη σαν κι αυτό είναι αστεία για αστείους

Theodore Van Kirk,
γέρο πλοηγέ,
πέθανες μακριά.

Δεν θα μπορέσω 
να κατουρήσω 
στον τάφο σου.

Ήμουν Χριστούλης 
μάνα μου.
Μ’ είχες στα πόδια σου 
στην αγκαλιά σου, 
ως πλατυτέρα.

Πίσω μας στέκονταν άγγελοι,
εναλλασσόμενοι ανά δύο, οι θειοι μου.
Αλέξανδρος, Ευστράτιος,
Ζήσης και Κωνσταντίνος.

_{photo: αγνώστου / Αλεξανδρούπολη '63}

είκοσι χιλιάδες λεύγες 
πριν την αξιοκρατία σας 
είναι η αξιοπρέπειά μας

(Σκέψεις κατά την μελέτη της κλασικής μηχανικής)
*
Τάξη, ιεραρχία και σκοπός.
Καημένε Αριστοτέλη μ’.
Τίποτε δεν σού ’μεινε απ’ ότι θά ’θελες 
κι επιθυμούσες.
*

Λίγη ζάχαρη θέλω,
να σπάσω την πίκρα του καφέ,
πρωί ημέρας δύσκολης
που ακολουθεί νύχτα μ’ εφιάλτες.

Έχω δει κακά πουλιά να φεύγουν απ' τον τόπο μου 

Πήρα ετούτη την χαρά δυο-τρεις φορές. 
Μικρό παιδί, έφηβος και νέος άντρας.
Τα πουλιά που έτρωγαν το βιός μας έφευγαν 
μ' ένα ξουτ, μία κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση άλλων.
Ποτέ από χέρι δικό μας ζόρικο, άγριο και φονικό.
Ποτέ οριστικά. 

Έκτοτε έζησα χρόνια ειρηνικά κι ευτυχισμένα.
Δύσκολα, αλλ' όχι όπως αυτά του πατέρα μου.
Οι εφιάλτες μου είναι παιδικοί, φτάνουν μέχρι το '61.
Έλεγα πως χρόνια δίσεχτα, 
σαν των γονιών μου και τα παιδικά μου, 
δεν θα ξανάρθουν.
Ούτε για μένα, ούτε για τα παιδιά και τα εγγόνια μου.

Ήρθαν, μετρούν κοντά τέσσερα, ατέλειωτα.
Και τώρα απελπισμένα περιμένω πάλι το τυχαίο
ένα ξουτ, μία κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.

Γιατί για δίκαννο και για μαχαίρι ούτε λόγος, 
εκείνος ο κύκλος πάει πολύ πιο μακριά από τον βιολογικό, 
αυτόν της μιας ανθρώπινης ζωής.

Όχι, δεν προδόθηκα απ’ όσους πίστεψα.
Λίγοι ήταν οι άνθρωποι,
των περιστάσεων κατώτεροι.
Εγώ φταίω που να προβλέψω δεν μπορούσα.
Τι τώρα να τους κατηγορείς;
Τόσοι ήταν, τόσο μπόρεσαν.

Απ' τη μεριά του νικητή είσαι, κι' είσαι ο ηττημένος.
Στα πεζοδρόμια,
στο πλάι θριαμβικών παρελάσεων περπατάς.
Στίφη Αλβανών πεινασμένων και ρακένδυτων,
λάφυρα πολύχρονου πολέμου, αζήτητα,
άνευ αξίας ανταλλακτικής,
σε τριγυρίζουν.

Άιντε, κοράκια από παντού
ξεσκίστε ό,τι απέμεινε απ' τα παραμύθια.
Ταπεινωθείτε εντός μου, γλύψτε χώμα,
φτάστε εκεί που πιο κάτω δεν έχει,
μιας και να πω δεν μου δίνεται η χάρις.

Χρόνια είχα νίκη να χαρώ.
Αυτή τη φορά, ήταν ενάντια στους δικούς μου.

σύνθημα 
εικόνα καταληκτική 
σε μια μπροσούρα για τον ρατσισμό 
ενός Ιδρύματος με έξοχο αντιναζιστικό τίτλο 
χρηματοδοτούμενη βεβαίως από κάτι λατινικά αρχικά 
που παραπέμπουν σ’ ανοιχτές κοινωνίες 
βιονικούς πολίτες 
και παραδείσιες Ευρώπες

η επιτυχία δεν έχει χρώμα 
λέει ένας ασπρόμαυρος κλόουν
ο αφελής μιλάει σε κατατρεγμένους
πάνω ακριβώς από τρία 'πλούσια' 
αγωνιστικά κι επιτυχημένα βιογραφικά

η επιτυχία

γαμήστε την
πιο μπροστά είναι η ευτυχία
και θέλει λίγα 
πολύ λίγα

αυτός που θαλασσοπνίγεται και γκρεμοτσακίζεται 
για να φτάσει στην γη της επαγγελίας 
δεν κυνηγάει επιτυχία 
την ζωή κυνηγάει

πάει πολύ βαθιά 
γαμώτο  
αυτή η σκουριά 

μας έχει σαπίσει
αρμούς κι αρθρώσεις 
όλα

Α.
Ξεπηδούν,
από παντού ξεπηδούν.
Πίσω από γωνίες σκοτεινές,
μέσα από τσιμεντένιους χάνδακες άχαρων πάρκων,
από αυτοκίνητα εγκαταλειμμένα,
από κακόγουστες εισόδους απροσδιορίστων μαγαζιών.
Κυρίως χωρίς ενοχές.
Κυρίως χωρίς μνήμη.
Κυρίως με συνείδηση
εν είδει συλημένου τάφου.

Αν πρώτο βήμα είναι αυτό,
ποια θα ’ναι η επόμενη αλήθεια;

Β.
Τους βλέπω 
να έρχονται
χωρίς ενοχές
και να το δηλώνουν
ως μαρτυρία 
ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Τους αγαπώ
κι είμαι μαζί τους
-κομμάτια ενοχής
αλλονών,
πώς να φορτωθούν;

Οι λόγοι τους είναι τόσο καθαροί,
τόσο καταληπτοί και ευκολονόητοι 
που σε τρομάζουν.

Γιατί δεν μπορείς να τους δεχτείς ως είναι;
Γιατί δεν μπορείς να τους αγαπήσεις 
ως την απλότητα του έσχατου bit τους;

Τι σε φοβίζει που σ’ απορρίπτουν;

Οι βρύσες κι οι σωλήνες τους 
που πάντα χαλούν και στάζουν 
μέσα τους κουβαλούν το σπέρμα της καταστροφής.
Τα νερά τους που σιγά-σιγά 
διαβρώνουν τοίχους, πατώματα
και φέροντες εξ οπλισμένου σκυροδέματος δοκούς, 
καταστροφή κι απώλεια προδικάζουν. 
Τίποτα δεν μπορεί να τα σταματήσει.

Μ’ αρέσουν.

Δε διορθώνω ποτέ εύκολα μια βρύση που στάζει.
Την σέβομαι.

Είναι ίσως ό,τι θ’ αφανίσει 
τις τσιμεντένιες μας πολιτείες, 
γόνιμο έδαφος ετοιμάζοντας
για επόμενες ζούγκλες κι εποχές.

Φυλάχτε ρε μαλάκες τις κερκόπορτες,
αυτή η Δημοκρατία δε πάει άλλο.

Ο τόπος είναι στη θέση του,
οι χώρες δεν είναι καράβια.

Τώρα πια κάθε σας ταξίδι εν κρανίω τέλειωσε
κι εδώ, στην γειτονιά, δεν παίζουν.

Πολλές φορές εντρέπομαι.
Αλλάζω σελίδα, 
ρολάρω την οθόνη πιο κάτω, 
την σβήνω.

Ντρέπομαι να τους βλέπω, 
να τους ακούω, 
να τους διαβάζω.
Θέλω να κρυφτώ και να κλάψω.

Δεν μας έπρεπε τέτοια τύχη.

Κομμένοι δρόμοι Εθνικοί.
Φλέβες διογκωμένες
κι αρτηρίες φραγμένες.

Ατίθαση καρδιά μου
πώς, πού και πότε να συμφωνήσω;
Πώς να συγχωρεθώ
και πώς να συγχωρήσω
αμαρτίες αφρόνων
και προδοσίες συντρόφων;

Δεν είμαστε άλλο τίποτε,
παρά δύο κορμιά
που προσπαθούν να ζεσταθούν
κάτω από ένα πάπλωμα·
νύχτα, κρύου Νοέμβρη των εσχατιών.

Αυτό μόνο και φτάνει.

Ένα παιδί σκαλίζει
πάνω σε βράχο λείο και πλατύ
ένα πρόβατο,
ίδιο μ’ αυτά που βόσκει
παραδίπλα ο πατέρας του.
Περνάει τυχαία δίπλα του ο μάστορας,
τον παίρνει μαθητή.

Μετά, άντρας πια,
σαν του ζητούν δείγματα γραφής,
στέλνει στον Πάπα
έναν τέλειο κόκκινο κύκλο,
φτιαγμένο με μια μόνη πινελιά
-‘θα καταλάβει εκείνος’.

Κι αρχίζει η Αναγέννηση
με τους αγγέλους του να βγαίνουν
από το πουθενά.

Του Τζιότο τ’ αγγελούδια που βγαίνουν απ’ το τίποτε.

Δι' εξόχων και εντίμων ελιγμών,
κινήσεων επί επαλλήλων επιπέδων,
απέφευγε πάντοτε τους εξαναγκασμούς της ευθείας,
τους εγκλεισμούς σε σκοτεινές αποθήκες του παρόντος
και τις συγκρούσεις με ομοίως κινουμένους, αλλ' άλλης τάξεως.
Ελπίζοντας πως για πάντα θα κινείται.

Με τα χρόνια, ξέχασε τι είχε αφήσει πίσω του·
όταν ξεκινούσε.

με πλαστικήν σακούλα ανά χείρας 
και τον απέναντι χιονοσκεπή κεκαλυμμένον
γίγαντα κραταιό και αναμένοντα 
υπομονετικά ν’ ανέχεται τις μαλακίες μας
βαδίζεις στο ξυλόστρωτο

γεμίζει ο τόπος κόρακες 
όλο και πιο κοντά στη θάλασσα
κακοί οιωνοί ε

στα δεξιά και χαμηλά λοιπόν οι ήμεροι κι οι υποταγμένοι
στ' αριστερά και στα ψηλά τ’ αγρίμια και τ’ ατίθασα
έτσι να είναι πάντα· να μην ανακατώνονται
άλλοι που να σιωπούν κι άλλοι που να κραυγάζουν

μας πήρατε το '10 στα 120 ακαθάρματα
καψοχρονιά· μας πήγατε στα 180 το '16 
λέτε τώρα πως θα μας χαρίσετε 
κι ένα 20 ως το '60
αυτό θα πει χουβαρνταλίκι

θα προτιμούσα βέβαια να πάω ίσια
κι όχι στους ελιγμούς των μηχανοδηγών σας 
να σταματήσω στην μπάρα στο τέρμα της γραμμής
απ’ όπου και ξεκίνησα 
κάτω από την δεξαμενή να ξεδιψάσω
κρύο νεράκι και καφεδάκι ζεστό 
στην σειρά
για να ξορκίσω τον παράταιρο καιρό σας
να 'ρθεί λίγος καλός χειμώνας
ο δικός μας
να αγριεύει ο βοριάς 
απ’ τ’ Άγγιστρο κι από τον Προμαχώνα
να γίνεται άγρια θάλασσα η Κερκίνη
έτσι την ξέρω εγώ την λίμνη μου
για να θυμώνει στον χειμώνα 
όχι για να δακρύζει

Φοβάμαι.
Όσο οι δρόμοι είναι αδειανοί φοβάμαι.
Όσο ο εκπρόσωπος δεν θέλει αντιπρόσωπο στην άσφαλτο,
φοβάμαι.

Έλεγε n γλυκιά στοχαστική
όταν με έβλεπε απελπισμένο μπρος στ' αδύνατα: 
"Όλα αγορίνα μου γίνονται·  
η μάνα κι o μπαμπάς δεν γίνονται." 

Εκείνη είχε κουβαλήσει, 
εννιάχρονη, όπλα στην κατοχή.
Ήξερε.

Το τάλιρο εγώ θα δώσω στον βαρκάρη μάνα,
το εύκολο ταξίδι σου για να πραγματευτώ.

______________________________

_{Photo: Thodoris Boubas}

Τώρα το πράγμα ξεκαθάρισε, 
μετά από είκοσι τέσσερις ώρες 
δεν βρέθηκαν οι 180 ...

Μπορούμε να γυρίσουμε στο στενό του Οτράντο.
Έτσι, 
σιγά σιγά να το μετρούμε το κακό. 
Πώς να το καταπιείς όλο μαζί;
Μετράς πρώτα τους ζωντανούς
-τι πολλοί που είναι οι σωσμένοι!- 
κι αφήνεις τους νεκρούς να φεύγουν
στις οθόνες δυο-δυο, τρεις-τρεις
μέχρι να μαλακώσει το πράγμα, 
να κουραστεί το κοινό και να γλυκάνει...

Πολύ αργότερα μετρήθηκαν τριάντα οι νεκροί και οι χαμένοι.
Χωρίς να πούμε τίποτε για λαθρεπιβάτες.

Κι αφού ετσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας
στη Γνάθια, το τελευταίο χωριό πριν το λιμάνι,
στο τέλος του δρόμου
που ήταν γεμάτος μουλάρια με κοφίνια δυο
ή δυο μεγάλους πίθους,
μπήκαμε στο Βρινδήσιον τ’ άλλο πρωί
κάτω απ’ τις δυο κολώνες.

Ή θα γυρίσουμε ή θα γυρίσουν.
Η τύρφη στους Φιλίππους θα φάει τους μισούς.

Ήδωνες θα τους τιμήσουν.

Ήταν τόσο απλό! Τόσο εύκολο!
Τόσο προβλέψιμο…

Λες και δεν είχες ακούσει ποτέ για ανοχύρωτη πόλη.
Ένα άρθρο, μια τροπολογία, 
μια, έστω, υπουργική απόφαση 
θα σε σταμάταγε. 

Όμως εκεί εσύ· επέμενες, ως την Βακτριανή.

Όχι ότι μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς …
Με την κοιλιά που έχεις.

Ωρίμασα σε μια στιγμή
μονάχα· όταν κατάλαβα
πως είμαι μόνος και παιδί.

ουρλιάζει ο άλλος στ' άλλο δωμάτιο
στην τηλεόραση ο Μουσολίνης
μας έλιωσαν δυόμισι χρόνια τώρα

ας είναι θε μου αυτό το τελευταίο
μη με γυρίσεις στα χρόνια που γεννήθηκα

παρασκευή των εκλογών

Καλή η κρίση,
έδειξε ως και τα εσώψυχα όλων.
Τώρα πια ξέρεις 
ποιοι απ' αυτούς που νόμιζες
δεν είναι.

γεμάτα τ’ αεροπλάνα από νέους
παν κι έρχονται στην εσπερία
απ’ όλες τις δυνατές διαδρομές
μ’ απίθανες στάσεις κι ανταποκρίσεις
κρύβουν στις αποσκευές σαράκι
φορούν χαμόγελα αστραφτερά
το βέβαιο και την επιτυχία
μόλις τους λες την μαγική κουβέντα
-πού δουλεύεις ρε-
κι ως φαίνεσαι πως ξέρεις την γύμνια της βιτρίνας
σπάνε και γίνονται θρύψαλα
στην φτηνή μοκέτα
της φτηνής πτήσης

υπήρξα ο πιο ηλικιωμένος επιβάτης
σε μια νυχτερινή πτήση
ενός Boeing 737

γειά σου γειά σου
η πούτσα στην μεριά σου
να είναι όλη δικιά σου
να έχεις την χαρά σου

Τα χείλη σου βαμμένα κόκκινα,
μία πληγή ανοικτή,
σε πρόσωπο Παναγιάς βρεφοκρατούσας,
που δεν πρόκαμα να προσκυνήσω
καθώς έψαχνα
λιμάνι γαλήνιο κι απάνεμο
προσπαθώντας να γελάσω
βοριάδες άσπλαχνους και
παμπόνηρους λιμενοφύλακες.

Για ένα χέρι oμιλώ
που το κρατώ
και ξέχασα σε ποιο σώμα ανήκει,
δικό σου ή δικό μου,
μα με βαστάει
να ισορροπώ
στις άκριες του Βίκου.

Γρανίτινο αλωνάκι
ρημαγμένο απ’ τα χρόνια
στο πλάι της χαράδρας του Βίκου,
κάτω απ’ τα βράχια της Γκαμήλας·
καθόμασταν τέσσερις το δειλινό.

Είναι καλά κρυμμένες αυτές οι πέτρες,
δεν τις γνωρίζουν οι τρισάθλιοι τουρίστες,
μόνο αν χαθούν φτάνουν εδώ.

Είναι δικές μας, ας πούμε,
ό,τι έμεινε
απ' τον προπάππο Αριστείδη.

Πώς και φαντάζουν έτσι,
λευκά τα μακριά σου δάχτυλα,
διάφανα στο πρωινό ημίφως
κάτω από τους φανούς ομίχλης
στην υγρασία της Μητρόπολης!

Πώς πιάνουν τόσο όμορφα
τ' αστραποβόλο σου τσιγάρο!
Τα χείλη σου τόσο ανίσχυρα!
Σχεδόν παραδομένα.

Ανοίγεις το παράθυρο ηλεκτρικά,
αφήνεις την γόπα με το σημάδι
του κόκκινου σε πτώση ελεύθερη,
η κάφτρα της σκορπάει στην άσφαλτο
και παίρνει φωτιά η λεωφόρος των αθλίων.

Ώρα Εσπερινού διάλεξε,
μέσα του Ιούλη,
αρχές μιας νέας εποχής,
να μπει να περπατήσει στο πλακόστρωτο
και στη Μεγάλη Τράπεζα,
πάνω σε μάρμαρο κρύο
ν’ αφήσει την περγαμηνή
του θυμού και της μανίας.
Ανάθεμα,
ανάθεμα ο ένας για τον άλλον.

Κι ας γίνει ό,τι μέλλει να γενεί.

με πιάνει μια αγγελομανία 
κάθε Νοέμβρη των Ταξιαρχών 
και κάθε του Ευαγγελισμού τον Μάρτη

δεν έμαθα να ζωγραφίζω ούτε να τραγουδώ 
πώς να μιλώ γι' αγγέλους

μπορώ όμως πια να φωτογραφίζω φτερά γλάρων

Τι αξία έχουν αλήθεια καμιά εβδομηνταριά κουφάρια
στην ερημιά και την ομίχλη των παγωμένων Πιερίων
παραμονές Χριστούγεννα του ενενήντα εφτά;

Ανυπολόγιστη.
Κινούν ολόκληρα κομμάτια 
του απονεκρωμένου μας κοινωνικού ιστού,
μηχανισμούς απίθανους μονίμως ναρκωμένους
θα έλεγα ίσως και κομμάτια σοβαρά
παραγωγής και κατανάλωσης.

Θε μου πού φτάσαμε;
Τι είναι όλοι αυτοί που τριγυρνούν,
ιδρώνουν, ξεϊδρώνουν, πασχίζουν
γύρω από φλόγες που σβήνουν στα χιόνια
ψυχές που έτυχε να πληρώσουν
βαρύ φορτίο ανθρώπινης φιλοδοξίας;
 
Μα τι δουλειά έχεις να γίνεις πουλί;
Τι δουλειά έχεις ταξιδιώτης τόσο μακριά
για πέντε ψίχουλα ψωμί;

έχουνε δίκιο τελικά οι Έλληνες
να λεν τους θαλασσοπνιγμένους
‘λαθρομετανάστες’

κρατούν το ‘πρόσφυγες’ για εαυτούς
ξέρουν αυτοί από αυτά

δεν είναι για να παίζεις με τους τίτλους σου
μια τέτοιαν εποχή
τι σου φυλάει ο καιρός δεν ξέρεις

_{______________________________________________}

_{Και επειδή εγώ είμαι έντιμος κλέφτης, να ευχαριστήσω την σοφή γιαγιά που έλεγε στην φιλενάδα της προχθες το απόγευμα σε μιαν αυλή της Καμτσίδας: "έχνι δίκιου οι Έλληνοι που λεν τις θαλασσοπνιμένοι λαθρομετανάστις, του πρόσφυγοι είνι για τσ' εαυτοί τς, ξέρνι". 
Ε ρε, τι λαβράκια βγάζει η άνοιξη κι οι ανοιχτές αυλές!}

Γιατί να το ζαλίζουμε κύριε Μ. μου;
Aπελπισμένος είστε όπως όλοι μας.
Κι ο Ε. σίγουρα κι ο Θ. ίσως…
Απλά δεν θέλουμε ακόμη να μυρίσει ο ένας τον άλλον…

Θα το διορθώσει κι αυτό ο καιρός κι η ανάγκη.
Ο δικαστικός κλητήρας κυρίως,
που χτυπάει τις πόρτες για 200 Ε,
που δεν τα έχουμε πια.

Έχω την αίσθηση ότι τα έχω ξαναζήσει όλα αυτά.
Εγώ γεννήθηκα το ’55, εσείς;

Τι κι αν ξέρουν όλοι πως η σφαίρα είναι πλαστική...
Εκείνος είναι έτοιμος φονιάς.
Κι ό άλλος έτοιμο θύμα.
Είμαστε πια πέρα απ’ την γραμμή.

και με τον τέταρτο
κλείνει το πράγμα
όπως πάντα· σιγά-σιγά και χαλαρά
μη χαλαστούν κι οι ευαίσθητες υπάρξεις μας
άλλο να μετράς τέσσερις σ' έναν μήνα
άλλο μαζί τέσσερις σε μια στιγμή
είναι κι αυτά τα πρόστυχα 'καθολικά εγκαύματα'
που σε τελειώνουνε σιγά-σιγά ...

Χθες βράδυ στον Βασιλόπουλο,
στο ΙΚΕΑ με τον εγγονό μου.

Δύο σειρές ράφια 
με ρύζια και ζυμαρικά, άδεια.
Καμιά πενηνταριά απελπισμένα καρότσια 
πηγαινοέρχονταν κι έψαχναν να γεμίσουν. 
Τι να γεμίσουν, 
μόνο τα μακαρόνια Μέλισσα έμειναν στην γωνιά τους
που τα περιφρονούν οι άθλιοι μικροαστοί 
ακόμη και στην ύστατή τους ώρα.
Τα φόρτωναν οι αλλόφρονες με ό,τι νά 'ναι.
Ό,τι τρώγεται, ό,τι πίνεται, ό,τι φοριέται.

Πήραμε δυο λίτρα γάλα φρέσκο. 
Αυτοί όπως τότε, 
τριάντα χρόνια πίσω, 
αδειάζαν τα συντηρημένα και τα εβαπορέ.
Ένα καλούτσικο καρπούζι βρήκαμε και 
τρία αυτοκινητάκια Hot Wheels
-γι' αυτά και μόνον είχαμε πάει δηλαδή.

Πήγαμε στο ταμείο αδειανοί,
μας κοίταζαν περίεργα τα ξέχειλα καρότσια της ουράς.
Και η κοπέλα του ταμείου.

κι αφού εβοηθήσατε όλοι σας το τέρας 
να κάνει του κόσμου τους ανθρώπους αγριμάκια

τρέμετε τώρα μην σας καταντήσει σαν κι αυτούς

τομάρια

ήταν πολύ σκληρός άντρας ο πατέρας μου 
κι η μάνα μου πολύ γλυκιά γυναίκα

γνώρισα ένα φθινόπωρο του εβδομήντα 
την παρέα ετούτη σε μια πλατεία 
στο βόρειο Παγγαίο
με βρίζαν οι γερόντοι μου 
που τους εμίλαγα
με κοίταζε κι ο γέρο-μαλάκας 
-θεός σχωρέσ’ τον- 
πίσω απ’ τα γυαλάκια του
σα νά ‘λεγε το μουστάκι του 
«δεν μου κάνεις»

τέλος πάντων …

εντάξει
κάτι έγινε και κουνηθήκαν τα νερά
δεν πάμε κι άσχημα

δοκιμάσαμε 
πουστράκια-πουτανίτσες
μπήκαμε στην εποχή με τις
κανάρες και τους φλώρους
πού θα πάει 
θά 'ρθει κι η σειρά για 
άντρες και γυναίκες

ο χρόνος νά ’ν’ καλά

κάποτε φτάνει 
και ο μηδενισμός της αξίας χρήσης

στη θέση σου 
μια κινέζικη αθλιότητα 
απ’ το ΙΚΕΑ

η γάτα ξέρει την διαφορά
κι όλη την νύχτα 
ραχάτευε απάνω σου

θυμάμαι τριάντα πέντε χρόνια πριν
το εργοστάσιο 
όπου έβλεπα
πώς σμιλευόταν το κορμί σου
διάλεγα τότε το χρώμα σου 
κι ο αρχιμάστορας 
παίνευε την τέχνη του
τα εργαλεία τα υλικά 
και τους καλφάδες

του φάνηκε παράξενο 
το κόκκινο της φωτιάς με μαύρη ρίγα
'δεν πάει' είπε 
δεν νόγαγε γρι από πολιτική
έναν χρόνο μετά 
τ’ αφεντικό του έτριβε τα χέρια
λέγοντας μου
‘τριάντα πούλησα· έσκισες’

δεν έμεινε τίποτε
ούτε μηχανές ούτε ταμπέλες
ούτε καλφάδες 
στη θέση του μια αποθήκη 
σούπερ μάρκετ ξένου 
και χαμάληδες

ότι κι αν κάνετε θα υπάρχω 
απ' όπου κι αν με διώξετε 
εγώ θα ξαναρθώ

ίδια όμοια κι απαράλλαχτα 
σε πείσμα της διαλεχτικής 
γιατί είμ’ αυτή

με φέραν οι ανόητοι αστοί σας απ΄ την Κίνα
απάνω κάτω όταν πρωτοπέταξε
εκείνο το φαντασματάκι πάνω σας

σιγά μη σας αφήσω σε ησυχία
τον Αύγουστο όταν εσείς κοιμάστε
εγώ φουντώνω εκεί που σπέρνετε άλλα
_{____________
*Ailanthus altissima, βρωμόδεντρο}

τώρα περίσσεψαν οι φλώροι κι οι κανάρες
τα πουστράκια κι οι πουτανίτσες

ελπίζω να μην μ' αρχίσετε οι αγράμματοι
με τα ξενέρωτα περί σεξιστικών
ξέρω απόλυτα την κόρα και την ψίχα κάθε λέξης μου

Μου φαίνεται πως χαρούμενοι
αλαφριοί κι ανάεροι 
βαδίζουμε προς την πιο σημαντική 
αναμέτρηση του καιρού μας
και επαναλαμβάνω

κανείς δεν θέλει να κυβερνήσει 
αυτόν τον τόπο σαν χώρα-κράτος

δεν είναι ανούσια όλα αυτά 
νενικήμεν μεν αλλ' αγνοούσαμε  
και άλλα ωραία και κυκλοτερή  
η τελευταία μας υπογραφή είναι 
για να κυβερνούνε πλέον σαν αρμοστές 
αυτό ζητούν όλοι τους πλην Λακεδαιμονίων
αλλά γι’ αυτούς θα λέμε τώρα...

δεν λέει να κινήσει ετούτος ο Σεπτέμβρης  
σέρνεται
τον σέρνει ο Αύγουστος

γιατί να ξεκινήσει 

δεν έχει να πάει πουθενά 
με τα μυαλά που κουβαλά

βρέχει έξω 

και μέσα μου 
έξω μου  
παντού μου
εμιγκράτσια

γιατί γλυκιέ μ' παπά* 
μι σφάειζ' πρωί πρωί 

_{___________________}

_{"...έχει να δει τελετή του Σταυρού από παιδί...Επίσης έβαλα γαλάζια στο Ναό και όχι πράσινα όπως συνηθίζεται στη πατρίδα, γιατί απλά δεν έχουμε, τέλος δεν ξέρω αν υπάρχουν και βασιλικοί για στόλισμα και μοίρασμα..."
(Alexandros Loukatos​)}

Ονειρεύτηκα πενήντα μεγάλα ελληνικά 
επιβατηγά κι εμπορικά καράβια 
να πιάνουν Σμύρνη, 
                  Μερσίνη,         
                          Αττάλεια,  
                                   Αλεξανδρέττα 
και να φορτώνουν πρόσφυγες για μέρες.

Ύστερα να τους μεταφέρουν 
σ' όλα τα μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης. 
Πειραιάς, 
         Τεργέστη, 
                  Μασσαλία, 
Μπαρτσελόνα, 
            Λισαβώνα, 
                     Ρότερνταμ, 
Κίελο, 
       Στοκχόλμη, 
                 Λένινγκραδ.

Έτσι, σκέφτηκα, θε μου, θά 'ταν η δική μας Ευρώπη.

Ι.
νύχτα την πόρτα σου χτυπούν
όταν τα νεύρα χαλαρώνουν 
την τελική σου βούλα
υπογραφούλα σου ζητούν 
οριστική 
        δική σου 
                με τα χέρια σου
μαύρη μελάνη κουβαλούν 
και το δακτυλικό σου αποτύπωμα γυρεύουν 

όλο το σκυλολόι της γειτονιάς 

τι σου ζητάνε ρε 
μια υπογραφή· τι δεν την βάζεις

~

ΙΙ.
ότι δεν θά ‘χεις κυβέρνηση 
κι ότι διαλέγεις τον ύπατο αρμοστή τους
που σου προτείνουνε αυτοί 

το λένε κι εκλογές

~

ΙΙΙ.
οχτώ μήνες πριν έλπιζες τουλάχιστον
σκληρά ο εκπρόσωπός σου  
να παζαρεύει το τομάρι σου 

κι εκείνος δεν σε ήθελε ποτέ 
δικό του αντιπρόσωπο στο πεζοδρόμιο
στις γειτονιές στις φάμπρικες και τα σχολεία 

και φτάσαμε ως εδώ

~

IV.
στο πρώτο εξάμηνο της κατοχής 
άνοιξη καλοκαίρι του σαράντα ένα
έτσι ήταν οι άνθρωποι 
μετά ήρθανε τα ωραία 

βέβαια τότε γίνονταν και κάτι πράματα τρελά
πήγεν ο γυφτοδάσκαλος ο Γκένιος 
και χτύπησε μια νύχτα στο Μουνούχι
φθινόπωρο τον σταθμό της χωροφυλακής 

τα τεθωρακισμένα κι οι φαιόχρωμοι μηχανοκίνητοι 
στενεύαν χρόνους κι αποφάσεις

δεν έχουν λόγους να το κάνουν τώρα 
οι επίγονοι του Ουέλιγκτων του Μπλύχερ
κι οι άθλιοι Εσσαίοι μισθοφόροι 
πάνε σιγά σιγά και με τα πόδια 

κι εσύ εγκαρτερείς
ώσπου η άδεια σου κοιλιά ν’ αγγίξει την ραχούδα σου 
ν’ αποφασίσεις 

~

V.
τι σου ζητάνε ρε 
μια υπογραφή
βάλ’ την να πάει στο διάλο

το λένε κι εκλογές

~

VI.
στό ‘λεγαν και δεν τ’ άκουγες
απ’ τον βαρύ χειμώνα του πενήντα
θα ζήσεις εβδομήντα χρόνια
πτώσεως ελευθέρας 
φυσάγανε τα ρεύματα του αέρα 
στ’ αρχίδια σου 
κι εσύ έλεγες ότι πετούσες

τώρα που βλέπεις πάτο 
να σού ‘ρχεται κατάμουτρα 
ελπίζεις ότι κάνεις bungee jumping

_{______________________________
8/9/15 - 13/9/15  πρωινά γυμνάσματα} 

………
μη ψάχνετε γύρω σας να βρείτε 
ποιον να κατηγορήσετε 
όταν εσείς είστε μόνοι
που κάνετε αυτά τα λάθη

πρέπει να κάνετε κάποτε τ’ αντίθετο
να σηκωθείτε πάνω από την 
ασίγαστη επιθυμία για υπεροχή 
πρέπει να πάψετε να πράττετε 
με την φιλοδοξία του αυτοκράτορα 
να δηλητηριάζετε 
εκατομμύρια συνειδήσεις 
πως δεν μπορεί να υπάρξει 
άλλη πολιτική απ’ αυτήν του αυτοκράτορα

όμως εμείς
δεν θα ξεχάσουμε ποτέ 
πως σας στηρίξαμε 
στον πόλεμο της ανεξαρτησίας 
ότι ήμασταν μαζί στους τρεις πολέμους
……

_{__________________}

_{*Διασωθέν απόσπασμα από ποιητική σύνθεση των αρχών του 21ου αιώνα. Αγνώστου ποιητού άγνωστης γλώσσας μετεγγραφέντος σε προπολεμικά Αγγλικά.  Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό, ας ενημερώσει τον ταλαιπωρημένο μεταφραστή του Χρήστο Ε. Δημάκη τον νεώτερο. 29/9/2055 :-)}
 

ο άνθρωπος που απήγγειλε από στήθους το προηγούμενο
      ποίημα
την άλλη μέρα ξεκίνησε τους νέους βομβαρδισμούς
ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό Κυρίου διά του προφήτου
      λέγοντος·
η κρίση είναι παγκόσμια
κι ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού

εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε

απλώθηκαν πολύ
απλώθηκαν παντού
όλοι τους

τώρα θα πάνε να συμμαζέψουν
τ' ασυμμάζευτα
κι αν δεν μπορέσουν
θα σφαχτούν

ας μην τον αποπαίρνουνε τον άνθρωπο
ένα βήμα από την τρέλα είμαστε όλοι
άλλοι αντέχουν άλλοι όχι 
τι είναι τάχα να βρεθείς απέναντι 
ένα κλικ 
στα '78 καλός ήταν 
θυμάμαι ότι λέγατε 

εμένα με θύμιζε πάντα τον θείο Ηλία 
μετανάστη με ταβέρνα στην Γερμανία 
που όλα του βρωμάγαν στην Ελλάδα 
και δεν ξεκόλλαγε όμως απ’ αυτήν

αλλά και μήπως ξέρεις πού πατάει ο άλλος 
άσπρο χαρτί και μαύρα γράμματα έχεις μόνο 
δεν φτάνει 
άντε και καμιά φωτογραφία του· πώς να τον κρίνεις

λίγη λύπη λίγο γέλιο 
κι ας συνεχίσουμε μ' έναν ακόμη απέναντι
ας είν’ καλά το μοναστήρι 

γαμώ την διαλεκτική μου μέσα

Δεν είναι που διαγουμίζουν, 
ληστεύουν, 
πλιατσικολογούν.

Είναι που στο τέλος, 
ακόμη κι όταν πιάνονται στα πράσα, 
σε φτύνουνε κατάμουτρα.

Και το χειρότερο·
το χαίρεσαι μαλάκα.

Και περιμένεις τον επόμενο.

το πρόσωπο βλέπεις πάντα 
αυτό μαθαίνεις να διαβάζεις πρώτο 
από της μάνας σου την αγκαλιά 

δεκαοχτώ εκφραστικοί μύες 
σε κάθε του πλευρά 
πώς κινούνται 
πώς συνδυάζονται 
πώς αρθρώνουν τις εκφράσεις 
αμέτρητες εκφράσεις 
άρρητες 

ευαισθησία λέγεται 
και είναι ανάλογη της κοινωνικής σου θέσης

πού πας λοιπόν ρε φίλε κωλοπαιδαρά 
χρέη καημένων σε μαφιόζους να πουλήσεις
και να κρυφτείς κιόλας 

φαίνονται καθαρά τα imperia
ακόμη και το πιο βάρβαρο ηλίθιο κι ανίκανο
που άναβε πάντα τις φωτιές
μα που δεν νόγαε πώς τις σβήνουν

και μέσα σ' όλον τον χαμό
νά 'σου κι εσύ καημένο μου
που πας να δειξεις το τσουτσούνι σου
μες στους νταβραντισμένους

ξέρω απόλυτα τι είσαι
γι’ αυτό και δεν λυπάμαι
                                               δεν ελπίζω
                                                                     δεν χαίρομαι

λάθρα βιώνω μόνο
να σώνω ό,τι σώνεται

ποιος εαυτός σου νά ‘σαι ρε καημένε μου
σάματις έχεις τέτοιον· σού ‘μεινε κάτι

κάτι συνάδελφοι μου απ’ το Μετσόβιο 
που χαίρονταν ότι συμμετείχανε και ντε 
στον σχεδιασμό του φράχτη του Έβρου 
χαίρονται ακόμη

καραγιαπί ξαπλώστρα και ομπρέλα
συρματόπλεγμα και όπλα
ακόμα ελπίζεις πως μπορεί να την γλυτώσεις
ναι ε

καλά 
τώρα με τα σωστά σας 
πιστεύετε ότι είστε καλοί και στις μπουστιές
και πάτε να τις κάνετε· σε ποιους

έμεινε χέρσο το χωράφι μας μπαμπά
κι εγώ όσο πάει πιο πολύ σου μοιάζω
 

πώς σε περιπαίζουν έτσι;
πώς σε περιγελούν;
και πώς το δέχεσαι;
για ποιαν ανταμοιβή βρε κακομοίρη;

δεν σκέφτομαι τον πόλεμο
που έρχεται έτσι κι αλλιώς
σκέφτομαι πως η ειρήνη που θα ‘ρθεί μετά
θα είναι πιο μεγάλη απ’ αυτήν που έζησα εγώ
πολύ πιο πάνω από εβδομήντα χρόνους

χαρά σ’ αυτούς που θα την ζήσουν

τέσσερα εγγόνια έχω
έχω τέσσερεις λόγους λοιπόν επιπλέον
εκτός απ’ τ’ ότι είμαι άνθρωπος
να μη σιωπώ να το παλέψω
για να τα στείλω από την άλλη του πόλεμου πλευρά

η ελπίδα είναι εδώ ανόητε
κάτω απ’ τα πόδια σου
και μπρος στα μάτια σου 
είναι μικρούλα νέα ωραία κι ολοζώντανη 
μα εσύ την αγνοείς 
ούτε καν θες ακόμα να την δεις 
ελπίζεις αλλού ακόμα κακομοίρη 

ή πως εσύ θα την γλυτώσεις 
από πού ρε 
απ' τον οδοστρωτήρα

ή πως θα σε λυπηθούν 
ποιοι ρε
αυτοί οι ανάλγητοι

είμαστε θύματα της επιτυχίας μας
καυχήθηκε ο τζιτζιφιόγκος
η Ελλάδα σκοπεύει να επιστρέψει στις αγορές 
το δεύτερο μισό του ‘16

μα ποιος τους υποχρεώνει να αυτοεξευτελίζονται
με τον ίδιο τρόπο όπως κι όλοι οι άλλοι 

κοιτάξτε όμως όλες τις εικόνες του τις χθεσινές
είχε μία θλίψη ο δυστυχής - δεν κρύβεται 
πού εκείνη η έπαρση των άλλων...
ας το βάλουμε στα θετικά
μας ξεσκίζουν καλά παιδιά και τεθλιμμένα

ο κύκλος στένεψε
τα ψέματα τελειώσανε
συρθήκαμε ως το τέρμα

άλλο δεν τους έμεινε παρά
να αρπάζουνε σπίτια και μιστούς

άλλο δεν μας έμεινε παρά
να τους πετάξουμε έξω απ’ την πόλη

κι αυτοί να σταματήσουν δεν μπορούν
κι εμείς να χαθούμε έτσι δεν γίνεται

τίποτα εύκολο δεν είναι
κι όποιος αντέξει ζει

ίσως εκεί σώσω το έχειν μου
σκέφτηκε

όταν είδε πως τίποτε δεν γίνεται
το ξανασκέφτηκε
και πήγε παραδίπλα

δεν θέλει πολύ
να τον τσιμπήσεις
δυο λόγια αστόχαστα
μια κίνηση του κεφαλιού
το παίξιμο του ματιού
και μια του πράξη

φτηνιάρης

τι είναι οι βομβαρδισμοί ανθρώπων εξ ουρανού
πόλεμοι άνανδροι
σφαγές χωρίς μαχαίρια κι αγκαλιές
αυτό έμαθα απ' τον Πάμπλο
αυτό είδα πρώτη φορά μου στο Βιετνάμ
ταξιδεύω από τότε· με μικρές στάσεις 
να παίρνω ανάσα όπου βρω αρχαία φωλιά  
ή τρούλους και καμπαναριά σε ανοιχτές κοιλάδες  

άστους να λένε 
ξέρω πως η υποταγή είναι 
που φέρνει την συναισθηματική αναπηρία
κι η ζήλια για τον ανυπότακτο 
την μικροψυχία

κι όλοι οι τέτοιοι
αγωνίζονται να πείσουν 
ότι χωρίς ν' αλλάξουν τίποτε απ' τα μεγάλα 
μπορούν να κάνουν καλύτερα κάποια μικρά...
το λεν ελεημοσύνη και φιλανθρωπία 
το λεν απάλυνση του πόνου
είναι παλιά η ιστορία και κρατάει πάντα 
μέχρι και την σφαγή του γουρουνιού των Χριστουγέννων 

το γουρούνι των Χριστουγέννων
το πρόλαβα 
θυμάμαι στην αυλή της γιαγιάς 
μια λίμνη από αίμα 
ανάμεσα σε δυο μουριές
μα δεν θυμάμαι φόβο
χαρά θυμάμαι μόνο και κρασί γλυκό στην παγωνιά

γνώσης επικινδύνου συνεπώς κάτοχος
εν μέσω του άστεως
επί της κορυφής 
κανονικού οκταγώνου 
στην βάση τρούλου 
χαμένος στα χρώματα του κεραμέως 
άρπαξ σκοτεινός και αλητάκος 
ανηκέστως ερωτευμένος όμως 

σε περιμένω 

μικρέ κι αστόχαστε ποκοπίκο
δεν είναι ταξική επιλογή
το να προκρίνεις ποιοι θα σωθούν
και ποιοι θα χαθούν
αυτό το είπαν προγραφές

ταξική επιλογή
είναι το ποια αγκαλιά διάλεξες εσύ
και η χουχού σου

δεν φάνηκαν ακόμη οι φοβεροί και τρομεροί
ηλιοψημένοι ιστιοπλόοι των καλοκαιριών
ούτε κι οι κάτοχοι υπερηφάνων γιοτ
που απαστράπτοντα σκίζουν το Αιγαίο

εκατοντάδες

να γεμίζουν τα στενά στη Λέσβο την Χίο και την Κω
ν’ αδειάζουν τα τρύπια καρυδότσουφλα με την προσφυγιά
και να την μεταφέρουν στην ασφάλεια των νησιών

κρυμμένοι όλοι οι σκατάδες σαν ποντίκια σε μαρίνες και
      λιμανάκια
μετρούν μέτρα σκαφών και φόρους ενώ γεμίζουν θάνατο οι
      ακτές

μα εσείς είστε ποιητές
πολύ καλύτεροι απ' τους άλλους

- δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό
  καμμιά ντροπή
  δεν κρατούν κανένα πρόσχημα

- μείνε εκεί που είσαι
  θα έρθουμε κι εμείς
  για να κρυφτούμε
  μόλις ξεσπάσει το κακό

- εδώ είναι ψηλά
  είναι ό,τι πρέπει για κρυψώνα

- μαζί με τους σπόρους
  στην κρύα αποθήκη της Σπιτσβέργης

ο καιρός των ευχών έχει τελειώσει
ήτανε έκτη πρωτοχρονιά σε κατάσταση διαρκούς

καπιταλιστικής                  εθνικής ανεξαρτησίας
ξένης                                    κρίσης
απώλειας                             καταπίεσης
και στυγνής ταξικής          επιτροπείας

όποιος κατάλαβε
κατάλαβε
όποιος όχι
είναι με τους απέναντι

ένα καράβι κόκκινο και μαύρο ήρθε στο λιμάνι το πρωί
δυο βρώμικοι γλάροι το χαιρέτησαν
κι όλα έγιναν πίνακας του Turner

γέμισε ο κόλπος μικρά ψαράδικα
παράκτιοι αλιείς με μαύρες σακούλες για σημαίες 
πάν στο λιμάνι ν’ ανταμώσουνε μ’ αγρότες

ψόφια τα πράγματα ακόμη 
σκέφτονταν ο Ιταλός Ray 
κι αδιαφορούσε στην επιστροφή τους 

κι εγώ απ’ το καραούλι μου 
ζωγράφιζα θάλασσες μ’ ηλεκτρόνια 
και τού ‘στελνα τα δέοντα

θα ανταμωθούν
όταν δεν θα μπορεί να πάει άλλο πιο κάτω 
θ' ανταμωθούν

όσοι τους έμεινε μια στάλα τσίπα 
ακόμη κι όλα αν τα πούλησαν 
εκτός απ’ την φωτογραφία της μάνας τους

θα κατέβουν στο κέντρο της πόλης 
έστω κι απ’ την γωνία της πλατείας 
να δουν

έτσι κάναν πάντα 
κι έφτανε· ήταν αρκετό
για να τρίξουνε θεμέλια και στέγες
των κραταιών συμπολιτειών

για να ριζώσεις μάτια μου
στα ίδια βράχια όπως κι ο Τόργκερσεν
γι αυτό ο μπαμπάς ξερίζωσε
τα δυο εκατόχρονα καραγάτσια
στη μέση του παλιού Όσλο στο Κάμπεν

για να ριζώσεις και ν' ανθίζεις στον τόπο τους
μη τα κλαις

"δέκα άνδρες 
έξι γυναίκες 
πέντε κορίτσια 
και πέντε αγόρια"

θα μπορούσε να είναι η βόλτα 
στην Μεραρχία στα Σέρρας του '50
μπαμπά 
όταν σου κρατούσα το χέρι μη χαθώ

δεν είναι μπαμπά

εκείνος ο οδοντικός
ανάμεσα σε δυο υγρούς
το άλφα που αρχίζει
το ωμέγα που τελειώνει
το φοβερό κρεσέντο των τριών συμφώνων
η σεμνή αρχή της
το απέριττο τέλος της

και πώς ω ανεπίγνωστοι
μια τέτοια λέξη την γαμήσατε;

^{____________
*αλλαγή}

υπάρχουν δρόμοι σιδηροδρομικές γραμμές
ασφαλείς και νόμιμες διαβάσεις συνόρων
χιλιάδες λεωφορεία και βαγόνια τραίνων 
υπάρχουν λιμάνια και τελωνειακές αρχές 
πλοία επιβατηγά μικρά και μεγάλα 
σ' αυτές τις θάλασσες οι άνθρωποι ταξιδεύουν 
χιλιάδες χρόνια

Αιολίς Δωρίς Ιωνία

ανερμάτιστοι 
με τα στόματα ανοιχτά 
τους βλέπετε ν' αφήνουν τα θύματά τους 
να πνίγονται σε θαλάσσια κανάλια του ενός και των δυο μιλίων

υπάρχουν κράτη και στρατοί 
όταν το θέλουν κουνούπι δεν περνάει
τέλειωσε πια είναι φονιάδες 

φονιάδες
και σεις συμμέτοχοι στο έγκλημα
 

δεν λέω να αυτοκτονήσετε
αξιοπρεπώς να κλείσετε
την πόρτα λέω πίσω σας
πριν σας κλωτσήσουν έξω
ή πριν γίνετε ακριβώς ίδιοι μ' αυτούς

μία ηρωική έξοδο
κάτι σαν τέλος δράματος
κάτι αριστερό τέλος πάντων

αφού μαζί μας δεν έχετε τα κότσια
για νά ‘ρθετε στον δρόμο

οι φράχτες σας δεν με σταματούν

προσαρμόζομαι
γίνομαι ελάχιστος
ελαφρύς
αφανής
δυσδιάκριτος

περνάω τα σύρματά σας
κι είμαι χιλιάδες

_{photo: Dionysios Fragkopoulos}

ωραία
τώρα που μάθατε πως είναι 
ο κόσμος στρόγγυλος· μια σφαίρα 
γιατί καθίκια η λάμα σας 
κόβει πάλι στα ίσια

που θα κρυφτείτε· πού θα πάτε 

Και πώς κοκκινολαίμη μου εσύ
-παιδί πόλης γιγάντισσας
που όλα τα τρώει, τα χωνεύει
και τίποτα δεν ξερνάει ούτε συγχωρεί-
μαζί με φίλο μελαψό χαμένοι από μικροί
σε δρόμους άφιλους και μακρινούς,
χωρίς κι οι δυο σας ρίζα της καρδιάς,
χωρίς απάγκιο αγάπης,
να ξέρατε Κόσοβο τι θα πει
και τι είναι Μετόχι;

Τη σχέση με τον κότσυφα
που τρώει το χειμώνα ώριμη ελιά
σε δέντρο πάνω ξεχασμένη
δε θα υποψιαστείς ποτέ.

Τον δρόμο απ’ τα Σέρρας στο Μετόχι
δε βάδισες ποτέ.

Στην πρόχειρη λοιπόν του ποιήματος γραφή,
καθώς ένας γεράκος βάδιζε κάτω απ’ την ελιά,
νάτος κι ο μαύρος κότσυφας
να ψάξει ο χαζούλης
για ελιές μαύρες
Μάιο μήνα.

-Δεν είναι καιρός κοτσύφι μου
μόνον ανθοί ελιάς υπάρχουν τώρα
και γύρη κίτρινη ένα σωρό.
Ένα χειμώνα ολόκληρο οι φίλοι σου
αφάνισαν όλον το περσινό καρπό.

-Καλά, καλά μη διαμαρτύρεσαι.
Ξέρω πως ξέρεις και περνάς μόνο
γιατί είναι ο δρόμος σου και η συνήθεια.

Καιροί άνοιξης άλλων.
Καινούριες εποχές έρχονται
για μαύρα πουλιά με ράμφη κίτρινα,
αλήτες κοκαλιάρηδες, καχεκτικούς δεν είναι.
Άιντε, χέρι το χέρι τον παππού να πάμε
Ο κοκκινολαίμης κι ο φίλος του
όπλα κρατούν και δεν καταλαβαίνουν.

γερνάτε όμορφα ρε κερατάδες

δεν μπορείτε· θα κουβαλάτε την ασχήμια σας 
ως και το τέλος

'μώ την πίστιν σας· άχαροι

διαφέρει πολύ το συνεργάσιμος από το συνεργάτης 
περνάς πρώτα απ' το πρώτο 
παίρνεις δηλαδή την βούλα
μετά σου δίνουνε στολή και φέσι

με τους μη 
τι γίνεται
προβλέπεται κανένας πρωτοκαπετάνιος σύντομα
ή έπεται η μακρά περίοδος μοναξιάς του κλαρίτη
πέρασαν κιόλας τέσσερις κι ένας χειμώνες

Αλέξη, Σούφα ή Μαρκόι
τι γύρευες εσύ οπλοφορώντας
παιδάκι πράγμα άπραγο
-κι ας λένε αυτοί πολύπραγος ληστής-
στο πλάι της Παλαίστρας,
εντός της εκτός μου χώρας
στα όρια της δικής σου;

Σε είδα πρώτη μου φορά
να κατεβαίνεις την Κατάρα
αφού διέσχισες τον Βίκο με βροχή
μ’ όλο το βιός σου μια σακούλα πλαστική.
Ξανθός, αδύνατος και πεινασμένος,
γεμάτες κράνα οι τσέπες σου,
όλο λειχήνες. Ετών δεκατεσσάρων.

Μοιραστήκαμε τον φόβο.
Κι ένα κομμάτι αχνιστό ψωμί.

απλώνεται σ' όλη την ήπειρο
αντί όπως κάποτε η χαρά ενάντια του πολέμου
άβυσσος μίσους για τ’ αθώα θύματά του

εις εαυτόν και μόνον αυτόν
τους νεαρούς βλαστούς σας έτσι κάπως
τους δασκαλεύατε σαράντα χρόνους τώρα
να τους χαίρεστε

και όταν το μαχαίρι θα φτάνει στο λαιμό σας
να θυμηθείτε ότι αυτός που το κρατάει
είναι ο γιος σας

έλεγε ο μπάρμπα Επίκουρος
μου μέτρησες τον κόσμο έναν φίλε μου
μα οι κόσμοι είναι και πολλοί και άπειροι

καλά εκείνος ήταν πλακατζής
και δούλευε τον συνομιλητή του
εσύ γιατί παιδεύεσαι και ιδρώνεις

πιάσε ρε πρώτα
ένα μικρό κομμάτι απ' τ' άπειρο
και ξέσκισέ το
έχοντας μόνον
την άκρη του ματιού σου
στ’ όλο

που θες όλα μαζί να μας τα κάνεις …

_{_________
σὺ μὲν δὴ κόσμον ἕνα με μέτρηκας, ὦ φιλότης,
εἰσὶ δὲ κόσμοι πολλοὶ καὶ ἄπειροι}

_{gif: blue ball machine ( http://imgur.com/5Flh68G )}

στα τόσα χρόνια
που με βασανίζει αυτή η φωτογραφία
πρώτη φορά πρόσεξα σήμερα το πρωί
την ξηλωμένη εδώ κι εκεί ραφή του παντελονιού

πώς να σ' αφήσουν αυτά τα πρόσωπα

ούτε που τo φαντάζεστε
όσοι τάχαμου νοιάζεστε
κι οι λίγοι που πονάτε

πάει το φαρμάκι πολύ βαθιά
ως τ’ αραιό μεδούλι των κοκκάλων
τον τελευταίο παλλόμενο ανυπότακτο νευρώνα
το έσχατο περιστρεφόμενο θεότρελο αιμοσφαίριο

κάθε φορά που έρχομαι
πρόσωπο με πρόσωπο με τα μελλούμενα
να σχηματίζονται ω του θαύματος μπροστά μου
κλαίω

είναι η ζημιά που κάνατε στους νεαρούς βλαστούς σας

με μαγεύουν οι ευκάλυπτοι
δεν είχε τέτοια δέντρα στον τόπο μου

είν' εντεψίζικο δέντρο ο μετανάστης ο ευκάλυπτος
μεγαλώνει γρήγορα για τον χρόνο του ανθρώπου
γίνεται θεόρατος κι οι ρίζες του πιάνουν όλο το χωράφι
το στεγνώνει
σηκώνει δρόμους και σπάει τα πεζοδρόμια
ζάπι δεν γίνεται

έλα μου όμως που ο αγέρας τον χειμώνα
κάνει εξαίσιες μουσικές στο φύλλωμά του

ο Ορφανίδης που τον έφερε εδώ
μικρός ποιητής και μεγάλος βοτανολόγος
άξιος γιος της τάξης του
κοίταξε μόνο να ωφεληθεί απ’ τα καλά του
δεν νοιάστηκε και πολύ
για τ’ ότι θα τον σφάζουν στην ακμή του

αυτοί εκεί
της ψωλής τον χαβά
τας μεταρρυθμίσεις
να συνεχίζει η ένδοξος Ελλάς

δεν πα να ωρύεστε εσείς
εκβιασμός επέμβαση πραξικόπημα κτλ κτλ
έχετε πλάκα
δεν καταλάβατε μάλλον τίποτε από
γενναίο νέο κόσμο

μπερδεύομαι καμιά φορά
όταν ας πούμε βλέπω
στο τέλος του ποιήματος
"Αύγουστος '14"

σύγχρονος είναι τώρα αυτός
ή το έγραψε στην αρχή του πρώτου πόλεμου

εκείνου του αιώνα ήμουνα παιδί
σε τούτον επισκέπτης θά ’μαι

δεν ακούγεται άλλο απ' την μονότονη επανάληψη

μεταρρυθμίσεις 
              μεταρρυθμίσεις 
                            μεταρρυθμίσεις

αλλαγές 
διαρθρωτικές 
            διαρθρωτικές 
                        διαρθρωτικές

και μοιάζουν να μιλούν για τόσα πολλά 
σα να θέλουν ν' αλλάξουν τον κόσμο όλο

αηδίες

για ένα πράμα μόνον oμιλούν 
αλλά ξεσκίζονται για να το κρύψουν

λες και ποτέ άλλοτε ο κόσμος δεν ξέπεσε τόσο
να συμπυκνώνει την ουσία του 
σε μια τόσο ταπεινή και δόλια απαξίωση 
μίας και μόνης άτυχης έννοιας

χαμηλό μεροκάματο 
ευτελισμένη τιμή της εργατικής δύναμης

λες κι όλη τους η ιστορία τι ήταν

Έλλη
κουνέλι
που ξεγλιστράς σαν χέλι

μην κλέβεις το παστέλι
μαζί με τον Βαγγέλη

να φας ένα ρετσέλι
εσύ και το κοπέλι
κι αλείψτε λίγο μέλι
γλυκό απ’ την κυψέλη
απάνω στο καρβέλι
πιείτε και κοκκινέλι
απ’ το χοντρό βαρέλι
του προ παππού τ’ αμπέλι
του ωραίου αρχιτέμπελη

γλυκό μου μωρουδέλι
μικρό σαν το μπιζέλι
κρεμιέσαι σε κουρέλι
αρνάκι από τσιγκέλι

χορεύουν τσιφτετέλι
για χάρη σου οι αγγέλοι
μα εσένα δεν σε μέλει
που ο παππούς σε θέλει
και του καρφώνεις βέλη

στην καρδιά

καταναλώνουν οιονεί πολιτικούς ηγέτες
καταβροχθίζουν με ρυθμό
μια κυβέρνηση στα τρία χρόνια
τους ρίχνουν στην αρένα
τους ξεσκίζουνε στην άμμο

αρκεί εμείς να τους γεμίζουμε κερκίδες
και να γυρνάμε σπίτια μας ξέπνοοι
κι ανίκανοι απ' τα ουρλιαχτά και τους χορούς μας

δυο
πάντα εκτός αγέλης
και μαζί

όχι πως είμαστε υποχόνδριοι ή μισάνθρωποι
κάθε άλλο μάτια μου

του κόσμου τούτου και της γειτονιάς παιδιά
μα της αγέλης μας οι σχέσεις ήταν πρόστυχες

ποια χώρα των ηττημένων

χάσαμε 
ηττηθήκαμε 
συμβιβαστήκαμε

τι λέτε ωρέ μαλάκες 
πού 
σε ποια πεδία 
με ποιον στρατό 
και ποιους αντίπαλους 
πόσοι από σας έπεσαν 
και πόσους 'εφάγατε'

μόνοι σας πήγατε 
τα κρεμασμένα αρχίδια σας να δείξετε 
και είναι δική σας όλη η ξεφτίλα 
αμαχητί τα παραδώσατε όλα 
και χώρα κι όπλα· αστόχαστοι αλαφριοί

Δεν λέμε να πεθάνει κανείς.
Ας αποχωρήσει σιωπηρά.
Ας πάει σπίτι του.
Στο καφενείο.
Βόλτα στο πάρκο, έστω.

Από εκεί να φύγει· μην λερωθεί άλλο...

"What have I done?"
αναρωτιέται ο Sir Αλεκ Γκίνες πριν πεθάνει, 
ηθελημένα ή αθέλητα διορθώνοντας το σφάλμα του
στην γέφυρα του ποταμού Kwai. 

Ένας γαμώτο!
Δεν θα βρεθεί ένας να το πει;

Ακόμη ένα Σαββατοκύριακο να περιμένεις τον 'έστω έναν'.
Μα δεν πειράζει...
Αφού δεν έρχεσαι μαζί μου στην πορεία,
θα περιμένω.
Μωρό μου θα περιμένω, 
ξέρω αγάπη τι θα πει...

_{https://www.youtube.com/watch?v=PskoqCtRFD4}

ε όσο νά 'ναι
την έχουμε μια διαφορά

στα 1952
ο δικός σου μπαμπάς στην εμιγκράτσια
ο δικός μου στις τρύπες στο Μαντέμ-λάκκο
κι αυτουνού ιδιοκτήτης μεντρεσέ
στο μπεηλίκι του Εβρενός Γαζή

όχι ποτέ δεν την είπα πριγκίπισσα ούτε βασίλισσα
την είπα μωρό μου
γλυκιά μου
καρδιά μου
ψυχή μου
κορίτσι μου
κόρη μου
θυγατέρα μου

τι μαλακίες είναι αυτές που λέτε για τα παιδιά του κόσμου
εγώ έκανα παιδιά το ογδόντα
και τ' άλυτα προβλήματά σας ήταν τότε λυμένα

είναι πολύ μεγάλη τέχνη αλάνι μου
ν' αρπάζεις
το βρακί του φτωχού

κι ετούτο το ξένο σκυλολόι,
είναι εξαιρετικά ανίκανο
για να το κάνει χωρίς ντόπια τσιράκια
δικούς μας γύφτους σταυρωτήδες
χωρίς χιλιάδες φλώρια και κανάρες
να ‘χεις τα μάτια σου ανοιχτά
να τους προσέχεις

όταν θα φεύγουνε λοιπόν οι ξένοι
καρδούλα μου
θα είναι ντάλα μεσημέρι
ή νύχτα με χιλιάδες προβολείς
-όπως γινόταν πάντα δηλαδή-
στο φως
κι όταν δεν θά ‘χει μείνει πια
πέτρα πάνω στην πέτρα

είναι τότε που γίνεται
μαχαίρι το κλάμα
και το δάκρυ φωτιά

κι από τους ζωντανούς
μένουνε μόνον θεόγυμνοι
αλλόφρονες στους δρόμους
φύλακες μ’ όπλα πεταμένα
κι οι μπιστικοί με στόματα ανοιχτά

μού ‘λαχε να το δω μία φόρα
κι ήμουνα ολομόναχος
σ’ έρημη δημοσιά ποδηλάτης
ελπίζω να το δω και δεύτερη
μα νά 'μαι πλάι σου λεβέντη μου

μπερδεύομαι 

εσένα βλέπω 
νομίζω ότι είσαι ο άλλος 
τριάντα χρόνια πίσω 

όλα το ίδιο είναι 
εκτός από μένα 
που βαραίνω

πέρασα τα εξήντα 
έζησα το εξήντα 
αγάπησα το εβδομήντα 
έχτισα το ογδόντα 
έκλαψα το ενενήντα 
στοχάστηκα στο μηδέν-ήντα

κι ακόμα δεν κατάλαβα 
πώς γίνεται το θάμα να πουλιέται

τι να πουλήσω μάτια μου 
εγώ ακόμα στα σκαλιά χοροπηδώ 

φυτρώνουν ανθάκια 
όπου τα προσφυγάκια περπάτησαν στην λάσπη

εκεί που ήθελε να οργώσει το χωράφι του
με το τρακτέρ ο κρετίνος ιδιοκτήτης

όλα γυρίσανε στην τάξη τους 
κι οι ντόπιοι στην φτώχεια της μοναξιάς
και του θανάτου τους

τίποτε δεν άλλαξε
σας έμειναν κάτι λίγοι ανθρωποφύλακες 
και κάμποσα χιλιόμετρα σύρμα με ξυράφια 

μέχρις εκεί· σκαρφαλωμένη στην σκάλα 
το τιμόνι να λιμπίζεσαι και τις ταχύτητες 
ανάμεσα στις δυο θηριώδεις ρόδες του τέρατος 
που ακόμη λένε σεμνά γεωργικό ελκυστήρα

όταν γλυκιά μου ήμουν ίσα με σένα 
σκαρφάλωνα στο τιμόνι του πριν με δουν 
και μετά με κυνηγούσαν

πού να μπορέσεις τώρα να το φτάσεις 
αυτό το περίκλειστο γερμανικό θηρίο· 
έχει μέχρι και αιρκοντίσιον

σ’ αφήνει κρεμασμένη απ’ έξω 
να το κοιτάς πίσω απ’ το τζάμι

άλλη εποχή ματάκια μου
μα ο δικός μας πόθος ίδιος 

στην Άγκυρα γιατί να τους ταΐζω 
και στο Λονδίνο εκατό χιλιάδες 
με ένα χτύπημα γυναίκας 

κι εσύ μαλάκα κάτσε να μετράς 
την διαφορά ανατολής και δύσης

μπήκατε πάλι για τα καλά στον κύκλο ε
χτυπάει το κακό πια κάθε μέρα 
αλλού κι αλλιώς

δεν έχει έξοδο 
είναι κύκλος 
τώρα ο σώζων εαυτόν σωθήτω

ακαθάρματα

θα μείνουμε πάλι οι γνωστοί 
να καθαρίζουμε την κόπρο σας

εσείς 
όσοι σωθείτε δηλαδή 
θα καιροφυλακτείτε μόνον
να τελειώσουμε

να ξαναρχίσετε τα ίδια

να δεις που στο τέλος 
θα τους δώσουν μια χούφτα καραμέλες 
καμιά σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου στο χέρι 
και θα πουν τι να κάνουμε 
αυτό ήταν μόνον εφικτό 

ω Mοτιβέιτορ
πάρ' τους 
ρίξ' τους μες στις δεξαμενές σου με τα χημικά
και άδειασέ τους λίγο πριν τις νήσους Μάρσαλ 
στην πατρίδα σου καταμεσής του Ειρηνικού

πάρ' τους να μην βλέπω 
πάρ' τους να μην ακούω

κάθε που περνάω
την μεγάλη γέφυρα του Δούναβη στην Μπέσκα
κι αφήνω αριστερά το Μπούλκες
καθώς ανοίγεται μπροστά μου η Βοϊβοντίνα
κι όλο το πλάτωμα της Αυστροουγγαρίας
-ύψωμα βλέπεις
μόνο αν κοντέψεις Βουδαπέστη
στη Δύση Ζάγκρεπ ή Βιέννη
και ανατολικά Καρπάθια ή Γαλικία με το Λβοφ-

ωχ μάνα μου λέω καλώς ήλθα
στα σφαγεία

Σίγουρα και τα ονόματα έχουν τον λόγο τους.
Και οι διαφορές είναι μεγάλες.
Τώρα τελευταία, προτιμητέο φαίνεται το 'τζιχαντιστής'.

Επικαιρικά πράματα όμως.
Είδη.
Του γένους τέκνα της οργής που την ανάγκη αγνοούν.

η χώρα μας εσχάτως και εντατικά 
παράγει προαπαιτούμενα 
ή διαρθρωτικά ορόσημα λογίως
που τα πουλάει σε πολύ καλή τιμή 
αν και με άγχος και με τρέξιμο αρκετό

φαίνεται πάντως να πηγαίνουμε πολύ καλά 
κρίνοντας απ’ τις τιμές της αγοράς 
γι’ αυτήν ας πούμε του Τρυγητή την εσοδεία 
πουλάμε το κομμάτι κοντά διακόσια εκατομμύρια 
τιμή υψηλοτέρα κάθε άλλου διεθνώς καλλιεργητή

ελλοχεύουν βέβαια οι κίνδυνοι της μονοκαλλιέργειας 
αλλά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς ποιος νοιάζεται

και τι έγινε άφρονες με την διαύγειά σας 
ανοίξατε ένα λιβάδι απέραντο να βόσκουν 
μισότρελα ζόμπι ψάχνοντας σκάνδαλα

χτυπιούνται ζαλισμένοι σε νούμερα ζούφια
σε ποσοστά ευτέλειας
νομίζουν ότι κάνουν πολιτική
πως πολιτικά μιλούν και ζουν πολιτικά
πως τούτα τάχατες είναι η υψηλή τους επιστήμη

και είναι νέοι άνθρωποι
οι πιο πολλοί παραμορφωμένοι
υπερειδικευμένοι
over-qualified

ποιο ακαδημαϊκό γυφτολόι
ποια σχολή ποιο κέντρο τους εσπούδασε
πώς το κεφάλι τους να σκύβουν στον από πάνω
πώς να μισούν τον από κάτω και τον διπλανό

στην εποχή της πιο ανοιχτής δημοκρατίας
στις πιο καλές στιγμές της χώρα τους

τόσοι σαλεμένοι
τόσοι φλώροι
τόσες κανάρες

πες κάτι αριστερό φώναζε ο Μορέττι τον Απρίλη

μπράβο μπράβο
ήσαστε πολύ καλά παιδάκια
και η έκθεσή σας άριστη

μπορείτε τώρα να φάτε το φαγάκι σας
αν είσαστε πάντα έτσι καλοί
τις άλλες φορές θα έχει και γλυκάκι

είπε ο κύριος από την μακρινή Λυβέκη
πρωτεύουσα της Χανσεατικής Ένωσης

αυτό το κοριτσάκι που το κάνανε μινίστρο 
κανείς δεν το ελυπήθη
ούτε αυτό ούτε κι αυτούς που θα σφάξει 

κανείς μα κανείς δεν είδε τέλος πάντων
το πόσο μοιάζει της άλλης κυρίας 
του μεγάλου σφαγείου που θα συνομιλεί

Έτσι κι αλλιώς ήμασταν
πάντα των μικρών νικών
και της μεγάλης ήττας εραστές.

Χάσαμε πρώτα στο Μανχάταν,
μας πήραν τώρα και το Βερολίνο.  

_{______________}
^{First we take Manhattan
then we take Berlin….         
                 Leonard Cohen}
 

Ποτέ δεν ήμουν μαχητής καλός.
Δεν έκανα για στρατιώτης.
Προ του εχθρού, των όπλων του,
ρίψασπις να γινόμουν το πολύ.
Το γνώριζα.

Μα δε βαριέσαι λέω τώρα.
Φτάνει που ζήσαμε ως εδώ.
Όσο για τις ασπίδες,
αυτές ας μένουν για τους μαχητές
μαζί κι η δόξα τους κι ο θάνατος.

Εμάς μας πάει η ζωή 
μας πρέπουν οι χαρές της,
κόρες να τριγυρνούν στο πλάι μας 
και ν’ αγαπούν τους κούρους.

ακόμα για ευ και για πατέρα...
ποια πατρίδα αστόχαστοι
 
μα δεν σας φτάνει τόσο
κοντεύουν δυο αιώνες

είναι φρίκη 
ε

και να κάνετε ό,τι σας λένε 
και μετά να σας κατηγορούν 
ότι δεν κάνετε αυτά 
που δεν σας επιτρέπουν να κάνετε

έτσι είναι 
αφού νομίσατε πως 
μπορούσατε να παίξετε τις κουμπάρες  

αυτό είναι η μαγεία της αξιολόγησης 
εσύ που την κάνεις 
της βγάζεις ό,τι θες 
αυτός που την υφίσταται 
πληρώνει έτσι κι αλλιώς 

γιατί νομίζεις ότι στήνονται 
τέτοιοι μηχανισμοί τέρατα 
ελέγχου κι επιτήρησης παντού 
σ' ολόκληρη την γηραιά 
για κάθε τι ανθρώπινο 
για ποιον άλλον λόγο σου μετρούν 
κάθε σου μέρα δόντια νύχια τρίχες 
και σου τα βάζουνε στο ζύγι
γιατί σε ρίχνουν στο μεθυστικό τριπάκι 
του να μετριέσαι κάθε πρωινό 
να κλαις το κάθε βράδυ 
ότι σε πέρασε ένας κάποιος 
γραμμάρια τρία κι έναν πόντο 

μαλάκα κάτσε στην αφέλεια τώρα του top ten
ή αυτήν του κάνουμε ό,τι μας λεν  
ίσως και την γλυτώσουμε
 

Τόσα χρόνια πέρασαν.
Μακριά. 
Ταξιδεύω μόνος.
Χώρες ξένες, περίεργοι άνθρωποι,
πρόσωπα άφιλα έως εχθρικά.
Ούτε γράμματα, ούτε τηλέφωνα,
ούτε επικοινωνία άλλου τύπου
παράνομη ή μυστική.

Πώς γίνεται,
πώς γίνεται όμως 
οι σκέψεις μας νά ‘ναι ίδιες;
Πώς αναπτύχθηκαν έτσι κάτω απ’ το πετσί μας;
Έφτασε μόνο τόσος λίγος χρόνος μαζί;

Εφημερίδα περασμένου μήνα.
Ξεχασμένη στην τσάντα.
Βαγόνι τραίνου που τρέχει στον Βορρά 
τόπου κρύου κι άγνωστου.
Εκείνη η φρασούλα στην αγόρευσή σου 
από βήματος κοινοβουλίου
ήταν η σκέψη μου ακριβώς τις ίδιες μέρες.

_{_________
*για τον Σταύρο Π.} 

τι ερωτήσατε χαμηλόφωνα
αν γράφονται κρυφά τραγούδια 
για τράπεζες της ανοήτου ευφορίας

τι άλλο να γραφεί
φιλοσοφική πραγματεία
για πράγματα γνωστά εδώ κι αιώνες

είναι γλυκό κι ίσως γενναίο 
το να γλεντάς με την κατάντια σου
δεν πρόκειται όμως γι’ αυτό
αυτό είναι για άλλα κόλπα μαγικά
για άντρες σ’ άλλης τάξης μεγέθους 
δεν ήλθε ακόμη ο καιρός τους 

εδώ πρόκειται για φόβο και δειλία 
για φονιάδες με στιλέτο και γυάλινο μάτι
που σε παραμυθιάζουν πριν σε σφάξουν μόνον
εν χορώ αυτοί και σ’ ιεροτελεστία
κι οι εκπρόσωποί σου στην σειρά
μπουλούκι τέταρτο στα πανηγύρια 

τελειώνει οσονούπω κι αυτών ο ευτελισμός 
δυο με τρία χρόνια και μετά 
κλείνουν τα βρώμικα κιτάπια 
τα σάπια τραπέζια τους στο παζάρι 
για έναν χαλκούν και δυο κολλύβους τα σκοτώνουν

όσο πιο πολύ βουλιάζουν 
τόσο ξεσαλώνουν
κι αυτοί

μα οι λογαριασμοί μένουν ανοιχτοί 
και δεν θα κλείσουν παρά μόνον 
με τον γνωστό αρχαίο τρόπο 
 

Χυθήκαν τα μυαλά στο μαξιλάρι μου.
Ρέουν μέσα απ’ τ’ αφτιά μου 
και τ' άνοιγμα της μύτης μου.
Το στόμα μου γέμισε σκέψεις υγρές 
που θέλουν να ενωθούν με θάλασσα,
μα εγώ πνίγομαι εν τω μεταξύ.

Τι ιστορία κι αυτή επί οθόνης, τι σπαρτακιάδα!

Πώς μπορεί τάχα ένας αρχηγός εξεγερμένων να πιαστεί;
Λες και δε συνέβη ποτέ κάτι ανάλογο στην ιστορία.

Και τι βαριά λέξη η προδοσία! 
Δεν είχαμε ποτέ Εφιάλτες εμείς.

Οι ηγεσίες μας δε, άσπιλες κι αμόλυντες, 
καμιά σχέση δεν είχαν με τέτοιες πράξεις βδελυρές.
 
Το ξέρεις πως τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά.
Ό,τι τα κάνει σύνθετα, είναι το μυαλό των σαλτιμπάγκων
κι οι άθλιες κατασκευές μαύρων και μίζερων ψυχών.
Αυτών που γράφουν, ομιλούν και σχεδιάζουν ιστορία.

Το φιλί κι η σταύρωση μένει μόνο.

αυτά τα δυο μηνύματα 
τα τελευταία 
και χαιρετίσματα

θα κλείσω τον ασύρματο
δεν φεύγω
εδώ θα μένω και περιμένω

στα δώδεκα χρόνια μου μαρκόνης 
το πιο λυπητερό συμπέρασμα ήτανε λίγο ροκ

η υποταγή σας είναι που κάνει το συναίσθημα ανάπηρο 
κι η ζήλια σας για τον ανυπότακτο γεννάει μικροψυχία 

έρχονται εδώ στην ερημιά στον βράχο 
για να χαράξουν το μονόγραμμά τους 
οι βασιλιάδες τους όλοι
ήταν πάντα βλέπεις η αγαπημένη πόλη τους 
εδώ το ασήμι για το νόμισμα 
εδώ κι η βιομηχανία όπλων  

κάποιος μου είπαν δεν κατάλαβε καν ότι ήρθε 
γιατί ήταν τύφλα στο μεθύσι
κανείς τους δεν ήταν Νορβηγός 
Δανοί και Σουηδοί όλοι τους
οι τρεις τελευταίοι του οίκου των Γλύξμπουργκ
κοινή μοίρα ε

παλιοί μου σύντροφοι τώρα που κυβερνάτε 
την δόξα τους ζηλέψατε
να γίνετε σφραγίδα στον γρανίτη
σε ξένη γη κι έρημη χώρα

το τέρας που αναθρέψατε 
παιδί σας είναι 
σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα σας
μοιάζει μ’ εκείνο του Φράνκεσταϊν
δεν γίνεται ζάπι με τίποτε 
μέχρι το τέρμα θα σας πάει

μόνο οι λαοί μπορούν πια να σας ξεσκατίσουν
και θα το κάνουν όπως τό 'καναν πάντα 
με τίμημα πανάκριβο

βέβαια
το πότε απροσδιόριστον 
και το πώς
δεν θά ‘ναι απολύτως ίδιο