ξεχειμωνιάσαμε ε
τον πηδήξαμε κι αυτόν τον χειμώνα

να έρχεστε 
νεράκι έχει
μόνο να κουτσουλάτε πιο λίγο 
και μη μου γεννήσετε τ' αυγό σας στην βιβλιοθήκη πάλι

photo: Christos E. Dimakis

εκείνη η αδιόρατη σταγόνα στην άκρη του ράμφους σου
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού 
στ' αρμέ μπετόν 
αυτού του ευαγούς ιδρύματος 

εκείνο το αλλά ή
το όμως
και την υποσημείωση κατόπιν τους 
τι τα θες

δεν φτάνει το σκέτο· ε

αχ και να τό 'λεγες
και νά 'λιωνε η λέξη 
στο στόμα μόνη της

είμαι
είμαι ρε

συγνώμη πουλάκι μου σε ξέχασα εχθές 
και όλη την μέρα έψαχνες στις τρύπες 
του πλαστικού για δροσερό νεράκι
από τους νεροχύτες των κλιματιστικών
 
έτρεχα ο έρμος γι' άλλα ανήμπορα
απόψε το τάσι σου είναι γεμάτο 

και στα χειρότερά του το πανεπιστήμιο 
ανήκει στον κόσμο

κι ανήκει στον κόσμο 
γιατί ακριβώς ανήκει στην πόλη 
είναι παιδί της πόλης 
και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς
δεν θά 'ταν πανεπιστήμιο

είδα να σπέρνουν τέτοια 
σε υπέροχες ερημίες 
τα είδα και να πεθαίνουν

δυο σκέψεις επάνω στην διαλεκτική 
ενός συνθήματος ελαφρών βαρών 
και μιας εικόνας 
επαλλήλων ορθογωνίων παραλληλεπιπέδων

ξέρω καλά τι θα πει evaluation 
το σπούδασα σε έκταση απεριόριστη και βάθος απύθμενο
κι έμαθα τι θα πει κοροϊδία

ξεχειμωνιάσαμε ε
τον πηδήξαμε κι αυτόν τον χειμώνα

να έρχεστε 
νεράκι έχει

να κουτσουλάτε μόνο πιο λίγο στο μάρμαρο
και μη μου γεννήσετε πάλι τ' αυγά σας στην βιβλιοθήκη 

απόγευμα Παρασκευής συνάντηση στο κτίριο δέλτα 

εκείνη η αδιόρατη σταγόνα 
στην άκρη του ράμφους σου γιαβρί μου 
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού 
στο αρμέ μπετόν και στο γυαλί με το αλουμίνιο 
αυτού του ευαγούς Ιδρύματος

κτίριον δέλτα

είναι κακάσχημο 
      βάναυσα κακοποιημένο 
               ρημαγμένο 
εννιά όροφοι σίδερο και μπετόν χωρίς βαφή 
του κερατά ύστερος brutalismus και του άρπα κόλα

πού εκείνη η χάρις του Καραντινού 
το καλοκαίρι βράζει και τον χειμώνα μπάζει από παντού
τριάκοντα και επτά έτη συντηρήσεως των ελαχίστων

το αγαπώ όμως 
και είναι το σπίτι μου 
τριάντα δύο χρόνια στον έκτο του όροφο γωνία μονάζω 

Ποτέ, πουθενά και για τίποτε 
επαγγελματίας, που λένε, δεν έγινα.

Λέγαν πως ήμουν καλός,
μα εγώ ποτέ δεν το πίστευα,
κι είχα πάντα τον φόβο 
πως ό,τι απ’ τα χέρια ή την κεφαλήν μου έφευγε
ολίγο κουσουρλίδικο ήταν.

Τέλος πάντων.
Τη μισή μου ζωή έτσι έχω περάσει,
μα ό,τι έκανα μ’ άρεσε
κι ό,τι τελείωσα με γέμισε χαρά και φόβο. 

Αμοιβή δε λογάριασα, 
ένοχος ήμουν σαν πληρωνόμουν, 
λίγο δηλαδή νόμιζα ότι έκλεβα.
Τι έκανες, έλεγα, τώρα Τάκη μου 
και σε πληρώνουν οι άνοες;

Μου φαίνονταν οι νόμοι τις αγοράς αφύσικοι
ή εγώ εκτός φύσης.
Πληρώνεσαι να κάνεις πράγματα.
Γιατί;..
Αλλιώς, τι θα έκανες:
Τίποτε;

τελικά ρε μήπως είσαι ο μόνος 
εδώ μέσα που δεν είχε στήριγμα
αλλ’ ούτε κι ήθελε να στηριχτεί

ας ξεκινήσουμε για το αθλιέστερο των καθηκόντων μας 
αυτό της αξιολόγησης της πλειάδος των νέων μηχανικών 

το σκοινίον ετέθη στοχαστικώς και μετά από βαθείαν περίσκεψιν
στου επιπέδου της παρτίδος το αναλογούν ύψος  
στην σειρά λοιπόν φερέλπιδές μου νέοι 
και με περίσσεια φόρα για να δούμε 
ποιος μπορεί να το πηδήξει
ποιος θα τ’ ακουμπήσει 
και ποιος από κάτω θα περάσει 

ζήτω η ουσία της ανώτατης παιδείας μας 
η μέτρησις της επιδόσεως δηλαδή
στο άλμα εις ύψος υπεράνω κενού 
και κάτωθι χάους

προτίμησα την σοφία των απλών
αυτών που αγνοούσαν 
τ' ότι την κουβαλούσαν 
το πώς το από πού 

δεν ξέρω γιατί 
δεν βγήκα χαμένος
κι ας κρυώνω λίγο τώρα 

δεν θα ξεχάσω ένα ζεστό βραδάκι στην Ασπροβάλτα
ανάμεσα σε τρεις άγιους θείους εξ αγχιστείας 
να τους πειράζω κι αυτοί να με κερνούν
να κλέβω κι αυτοί να μου χαρίζουν 
παίζανε τα παιδιά μου παραδίπλα 
κι αυτοί έπαιζαν με μένα 

από την ομηρεία στη Γερμανία 
το Ελ Αλαμέιν 
και την Κορέα 
μένει ακόμα μόνο η ομηρεία 
χαμένη κάπου στην Δυτική Ακτή

όχι 
δεν θά 'χει κρύο όλη την βδομάδα 
μη σε φοβίζουν οι αλαφριοί των μετεώρων 
δεν θα παγώσουν τα νερά μέχρι τον νέο χρόνο

θα ξαναέρθω ως και την Τρίτη 
να βάλω φρέσκο στο τασάκι σου
δεν θα σ' αφήσω να διψάσεις

έτσι κι αλλιώς αφήνω ανοιχτό λιγάκι το παράθυρο
αν δείς τα ζόρια έμπα μέσα 
όλες οι γλάστρες έχουν νερό στα πιάτα τους 
 

είμαι ευτυχής 
πήρα αύξηση
μου δώσανε τεσσαράκοντα και ένα 
επιπλέον

όμως μου ανεβάσανε κι ό,τι τους δίνω· μου κρατάνε 
ογδοήκοντα και επτά πρέπει να τους επιστρέψω 
επιπλέον

δεν πειράζει 
χαλάλι τους 
μου δώσανε αύξηση μετά από επτά χρόνια

τι αξία έχει ένα από τα δώδεκα ενοίκια μου 
ή η θέρμανση του χειμώνα μου
εγώ πήρα αύξηση
άρχοντας 
τους τα χαρίζω λοιπόν· μου τα παίρνουν

καλά Χριστούγεννα

Την χάριν τους 
χάνουν οι άφρονες,
στο ιερό μας μέσα τριγυρνώντας
κι ολόκληρη ζωή ξοδεύοντας
σε πράγματα του έρωτος μακράν,
ασύνδετα με την αγάπη.

Χωρίς καν να μπορούν,
κι αυτήν την, εν μικρότητι,
ωραία τους πλευρά να ακουμπήσουν.

δυο τρεις ορόφους ν' ανεβείς πιο πάνω 
αντί στον έξι στον οχτώμισι
στην σιδερένια σκάλα του κινδύνου έστω
αλλάζουν όλα ξαφνικά
γίνονται μαγικά 
άλλη ζωή και άλλος κόσμος  
άλλος ο Αύγουστος κι άλλη η Εγνατία 

να λες 
μα πού στην ευχή ήταν κρυμμένα όλα

το πήγαινε όλη μέρα για βροχή του φθινοπώρου 
δεν ευδοκίμησε 

κάπου προς το απόγευμα κι ενώ στις αίθουσες 
βασάνιζα διακόσια άτομα στις εξετάσεις 
ανοίξαν κάνα δύο τρύπες στο στερέωμα 
και πρόβαλαν πάλι εκείνες οι γνωστές ακτίνες 

μετρούσα όλο το πρωί 
τα 'σας παρακαλώ περάστε με πρέπει να φύγω'
τα 'μισόν βαθμό για κείνη την υποτροφία'
τα 'δεν μένω πια εδώ πήγα στην πόλη μου' 

πώς η διδακτική να πάρει αγκαλιά την δυσκολία 

φώτισέ τους θε μου
να βγάλουμε και τον χειμώνα αυτόν  
στο όριο· στο τσακ 
γιατί από σωτήρια ...

Τον τελευταίο καιρό προσέχω τα σημειώματα 
π' αφήνουν καθαριστές και καθαρίστριες. 
Στο πανεπιστήμιο, στις υπηρεσίες, στις οικοδομές.
Κολλημένα σε καθρέφτες ανελκυστήρων, 
πόρτες, τοίχους, πάνω σε γραφεία. 
Είναι όλα ορθογραφημένα, με ωραία, ευδιάκριτα, 
καλλιγραφημένα -σχεδόν- γράμματα. 
Όχι ορνιθοσκαλίσματα σαν και των φοιτητών μου. 
Κάποια θα μπορούσαν να είναι και ποιήματα. 

Δείγμα του ότι δεν πρόκειται για τυχαίους ανθρώπους.
Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.

_{https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152480175298541&set=a.10150261...}

με πόσον κόπο αλήθεια προσπαθούν 
να θωρακίσουν νομικά την θέση τους 
και την υπεροχή τους· σιγά μην είναι άριστοι

τι ανάγκη θώρακος να έχει ένας έξοχος πολέμαρχος
πλην μόνον αυτού τούτου του ελαχίστου στηθιαίου του
 

καλό πράμα ρε σεις η κρίση
φαίνονται όλοι· ξεβρακώνονται
βγάζει ο φόβος το μέσα έξω τους

τώρα πια τους ξέρεις όλους και λες 
μα τι δουλειά είχα εγώ
μ' ετούτους τους μαλάκες

έτσι είναι 
αυτόν τον μικρόκοσμo δεν μπορείς να τον αντέξεις 
παρά μόνον με λόγο παραληρηματικό

κανένα πρόβλημα με τους απλούς ανθρώπους
φτώχια κι αξιοπρέπεια μαζί ήταν πάντα 
με τους αμόρφωτους της academia
αυτόν τον συρφετό 
που βγάζει αβέρτα και για χρόνια 
ομοίους και χειρότερους είναι το κακό

Της ταπεινή σου θέσης τ’ άθλια
υπολανθάνοντα προνόμια 
πόσες σου κόστησαν άραγε γονυκλισίες
και καταρρεύσεις ανεπανόρθωτες του εγωισμού σου;
Τη μέση σου κατά πόσα ακτίνια 
η ένδοξη κατάκτησή τους έκλινε;

Γραμμάτια ανεξόφλητα ολόκληρης ζωής,
χρέος στη πλαστική σου υπόσταση
μόνιμο κι άλυτο δια βίου.
Γιατί Θε μου, για πόσα αργύρια,
για να βιώσεις ποιόν βίον και πάλιν αβίωτο;

Της εταίρας το αιδοίον θαρρώ πιο έντιμο νά ’ναι.
Το δοξάζω, το τιμώ την χαρά ότι δίνει, 
τον πόνο ότι σβήνει
και ψωμί καθαρό την κυρά του χορταίνει.

Λειτουργέ του δημόσιου βίου, χαίρε!

πρέπει νά 'τανε κάπου έναν μήνα απ' την αρχή 

στάθηκα μπροστά της 
και την κοίταξα στα μάτια
δεν ήταν όμορφη σαν την μάνα μου 
ήταν όμως γλυκιά και γαλήνια 

άνοιξα το τετράδιο 
κι είχα το όνομα σωστά 
όχι με τέσσερα λάθη όπως την πρώτη φορά 

άνοιξε το αναγνωστικό 
σε μια τυχαία σελίδα 
έπεσε σ' εκείνη με την φωτιά και το δαδί 
διάβασε είπε
μπορούσα να διαβάζω οτιδήποτε πια
ήταν απλό 
έβαζες τα γράμματα το ένα δίπλα στ' άλλο
και γίνονταν στο στόμα σου ωραίοι ήχοι
λέξεις εικόνες όλα μαζί ένα  

μ' αγκάλιασε και με φίλησε στην γελοία μου φράντζα

πόσο μετάνιωσα που δεν έγινα δάσκαλος

πετάνε τα παιδιά μου 
οι φοιτητές μου 
σε μέρη απίθανα 
σε χρόνους απίθανους
σε δουλειές απίθανες

και στέλνουν μηνύματα 
σ' εμέ τον καθηλωμένο στην Ζώνη 
μηχανικό φοντιών
να ξανασκέφτομαι τον Stalker 
μετά από τριάντα πέντε χρόνια 
για τα μελλούμενα του 2016

_{__________
*φόντι~το πάνω μέρος του υποδήματος}
 

είχαμε να λύσουμε ένα πρόβλημα πρωί πρωί
περί θέσεως ευθείας τεμνούσης επίπεδον χωρίον 
η συνάρτησις στόχου μεγιστοποιεί κέρδη 
και ελαχιστοποιεί ζημίας 
μόνον που τα κέρδη ήσαν άλλων 
και αι ζημίαι άλλων

κάποιοι πολύ έξυπνοι βάζουνε βάρη (weights) 
αλλά δεν δείχνουν ποτέ τι χρώμα βρακί φοράν

της Αγίας Γεωμετρίας σήμερα

το πρωί χωρισμός χωρίου από αγεωμέτρητα τσακάλια
το απόγευμα κατάργησις παραλληλίας από αRειμάνιους χλευαστές...

το βράδυ φώναζε ο μινίστρος της θρησκείας 
και των παίδων σαν σε λαϊκή αγορά μανάβης
δύο πτυχία στην τιμή του ενός· πάρε κόσμε

μα δεν υπάρχει ούτε ένας υπουργός παιδείας 
που δεν ερεζιλεύθη μεταρρυθμίζων

μην ευτελίζετε σας παρακαλώ άλλο την academia 
αρκετά κάνει κι από μόνη της
ας ήταν ρε γαμώτο κάποιος κάποτε να έβλεπε τα ουσιαστικά

-Πάω στον Πολύγυρο, Χρήστο, να πληρώσω εφορία· 
ίσως μου μείνει κάτι απ' το μισθό να φάω στο δρόμο ένα κουλούρι.
-Δημήτρη, άστα να πάνε· 
την λαϊκή μου την επλήρωσε σήμερα ο γιος μου.

Διάλογοι πρώην υψηλόμισθων. 
Εντίμων. 
Και δυο αγχωμένες άνω τελείες.

27 του μήνα, 
ημέρα πληρωμής των δημοσίων λειτουργών.

βγήκαν τα μέτρα παγανιά και τα σταθμά
καινούρια μηχανούλα καταμέτρησης 
επίδρασης επιρροής κτλ 
στο βάθος βλέπε την κυρία excellence
scholarometer
                          μελετητόμετρο 
πήραν τους δρόμους και τα κιορ-σοκάκια 
για να μετρήσουν ποιος την έχει πιο μεγάλη
ο Μαρξ ή ο Φρόιντ ή κανένα νεότερο φυντάνι
αστεράκι των εγκύρων και εγκρίτων ...

τι ανθρώπινη ανάγκη κι αυτή

αν είναι κάπου ο πατερούλης και τους κοιτάζει απ' τα ψηλά
σίγουρα ετοιμάζει μια θεωρία της αξίας 
για  αυτές όλες τις 'ακαδημαϊκές' μας μαλακίες
σίγουρα τον νοιάζει η αξία χρήσης τους και η αξία ανταλλαγής τους
κι ίσως ανακαλύψει εδώ αξία ανταλλαγής χωρίς αξία χρήσης

τουλάχιστον πιτσιρικάδες τις βγάζαμε 
τις μετρούσαμε και συνεχίζαμε το παιχνίδι αγαπημένοι 
άνευ κόστους κι εργασίας...

ξεφύτρωσε ένα περίεργο QE σήμερα το πρωί
και σφόδρα μ' ανησύχησε 
τι στο διάλο είναι τούτο πάλι· λες να σκοτώνει 
έψαξα λίγο κι ηρέμησα 
Quantitative easing το λένε
ποσοτική χαλάρωση
ουφ παλιό είναι· το ξέρουμε 

πώς να κρυφτείς ματάκια μου 
σε τέτοιον τόπο με τέτοιο φως 
αργά ή γρήγορα θα σ' εύρει

έλεγε εψές ο άλλος στα ραδιοκύματα και στις οπτικές 
γεμάτος βεβαιότητες
τι θες 
να πεθάνουμε όλοι
πού ζεις 
αυτά τα πράματα δεν γίνονται
ας την γλυτώσουμε τώρα ένα 65% 
γι' αργότερα βλέπουμε
με τίποτε δεν καταλάβαινε ότι έλεγε 
να πεθάνει τώρα το 35%

κι η άλλη
ούτε πέντε μήνες δεν άντεξε ο μύθος της 
αρίστη η συνάδελφος με το πολλά 'βαρύ' βιογραφικό 
όπως διατυμπάνιζαν όλοι στην επιλογή της
μας βγήκε όχι απλός χρήστης
μα δημιουργός παράδεισου στη μέση της Ευρώπης
αφήστε ήδη τον επίσης άριστο συνάδελφο 
τον υπουργό πού την επέλεξε 
πήρε ήδη κι αυτός την κάτω βόλτα 
και τον δρόμο του ευτελισμού...

η ερώτηση είναι άλλη βέβαια
κάποια στιγμή θα γυρίσουν 
στις αίθουσες των ευαγών μας ιδρυμάτων
τι θα διδάσκουν άραγε στους φοιτητές μας

τσούρμο οι πεινασμένοι της academia...
νυχτώνει 

όσο απ' το έρμα σου κι αν μας αφήσεις
πάλι κοντούλικο θά 'σαι
της επιφανείας
ωραίο μακρύ αλλά θα σέρνεσαι στα πόδια μας
ριζωμένα βουνά απ' τον μυθο ακόμα 
κατούρα λοιπόν ελεύθερα· μην ντρέπεσαι
έτσι κάνουμε εδώ
δεν έχει τόπο να κρυφτείς

γι απόψε πάντως 
ας φυλάξει ο θεός τους αγαθούς κι αθώους 
όσους τέλος πάντων μπορεί 

Άι Δημήτρης βράδυ ανάποδος 
χωρίς χρυσάνθεμα ακόμα 
κι έρχεται ένας φοιτητής ευαίσθητος 
με δυο γραμμές να σπάει την ευταξία σου 
την αυστηρή παράδοση 
και το κρυόκωλον σαράντα χρόνων 

εν τέλει 
να σου μαχαιρώνει την καρδιά 

_{Photo: Κωνσταντής Αρκουδογιάννης}

'Μα τι προτείνετε επιτέλους, συνάδελφοι;'

Τώρα που το κακό έφτασε στο 'σπίτι' μας,
κυρία Α, καμία πρόταση πια δεν υπάρχει 
εκεί που ή ρητορικά ή ουσιαστικά απευθύνεστε.
Όσο κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε.
Και αν ίσως νομίσετε ότι βρήκατε, 
μόλις την αναλύσετε θα βγει το πατρικό: 
'καθίστε ήσυχα και μπορεί να την βολέψετε'.

Το μάχιμο επιθυμώ, το απαιτώ, το δικαιούμαι, 
η ανατροπή και τα παρόμοια έχουνε κόστος δυσβάστακτον.

Κι εδώ που τα λέμε, 
πάντα ήθελε κότσια το να ξεπεράσεις την κατάστασή σου 
και να ιδείς τον κόσμο μ' άλλο μάτι.

Θέλει ίσως και το κακό να φτάσει στο σπίτι σου, 
εκτός από το ‘σπίτι’ σου.
Μέχρι τότε, ομολογίες φοβισμένων μικροαστών 
θ' ακούτε ή θα διαβάζετε.

Επιστροφή λοιπόν στην ησυχία σας...
 

<sub>____________
* "Angst essen Seele auf", Rainer Werner Fassbinder</sub>

Ρε άει στο διάλο με τα αυτονόητα.
Τα βρίσκεις παντού και τα σνομπάρεις κιόλας!

Αυτονόητα δεν υπάρχουν.
Κάτι πήγε να πει ο παππούς Ευκλείδης, 
έμεινε με την Ευκλείδεια στο χέρι, 
μουσείο για να θαυμάζουν οι άσχετοι.

Σημείον, ευθεία, επίπεδον 
και κάτι λίγα της αξιωματικής, 
διαταγές για ορντινάντσες…

Πέσαν πολλές γενιές 
πολλά μυαλά πυρπολήθηκαν 
για κάθε στασίδι που βρίσκεις
να βάλεις τον κώλο σου.

Ιούνιος, μήνας θεριστής ...
Παιδί, ήταν ο μήνας που αγαπούσα.
Κάμπος και μία κερασιά να κλέβω τα κεράσια της.
Κίτρινα στάχια, κίτρινες μηχανές, τσουβάλια κίτρινο στάρι.

Όταν έγινα δάσκαλος, τον μίσησα.
Δεν είμαι εγώ για να μετρώ και να δικάζω
σπόρους στις κεφαλές ωραίων νέων ή νεανίδων.
Αυτά είναι για σκληρούς άντρες της αγοράς.

Την χάριν τους 
χάνουν οι άφρονες,
στο ιερό μας μέσα τριγυρνώντας
κι ολόκληρη ζωή ξοδεύοντας
σε πράγματα του έρωτος μακράν,
ασύνδετα με την αγάπη.

Χωρίς καν να μπορούν,
κι αυτήν την, εν μικρότητι,
ωραία τους πλευρά να ακουμπήσουν.

Για δεκαεπτά χρόνους ολόκληρους
                                           καλογέρευα.
Πορτάρης ήμουν, μάγερας, καθαριστής, σταβλίτης.
Κάθε βρομοδουλειά του γέροντά μου έκανα.
Στα μούτρα έφαγα τον άθλιο Πλάτωνα,
τον άνοστο Αριστοτέλη κι όλο τους το σινάφι.
Απ’ έξω τά ’μαθα, τ’ αντέγραψα
πάνω από εκατό φορές.

Τις νύχτες όμως στα κρυφά ο ασεβής
παρηγοριά είχα τον γλυκύ μου Επίκουρο
και τα μυστήρια του σκοτεινού τους
- χα, χα! - και των συγκαιρινών του
φως τά ‘φτιαχνα και χώμα.

Τώρα με κάναν αναγνώστη.
Όχι πως καμίαν μου αξία ότι εκτίμησαν,
καπάκι ήρθαν τα πράματα
μες στην τυχαία και στοχαστική τους περασιά
κι έκαναν τούμπα το ντετερμινισμό τους όλον.

Τώρα μπορώ πια, καθώς θ’ αναγιγνώσκω
τις ιερές Γραφές και το Θεόπνευστό μας Λόγο,
να τους πετώ πάνω στον ύπνο τους, αριά και που,
καμιά παραλλαγμένη πονηρά
σελίδα της φύσεως των όντων
και κάνα δυο μικροί κι ανήσυχοι
να την αρπάζουν στο μουχλιασμένο αέρα μας.

Εγώ το ήξερα ότι σαράντα χρόνια
περπάταγα πάνω σε τάφους.
Πήγαινα σιγά
στις μύτες των ποδιών,
στις άκρες των μονοπατιών
κι έψαχνα να πατώ
σε πέτρες που δεν μοιάζαν λαξεμένες,
σ' άσφαλτο αντιβιοτική και τσιμέντο άσηπτο.

Οι άλλοι;

Αναφορές σε άθλιους δημοσιολόγους 
περιοδικά lifestyle και σκάνδαλα επικαιρικά.

Να τους ζυγίζεις και να λες:
μα αν ήταν έτσι τα πράγματα, 
τι διάλο σας θέλουμε ιερείς 
εκεί στον υπέροχο ναό,
κάτω από το περίφημο επίγραμμα 
«ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ»

Είναι κάποιοι διόλου αθώοι φοιτητές
που επιμένουν να ζωγραφίζουν τοίχους.
Τους αγαπώ
-τους φοιτητές μου αυτούς
και τους ζωγραφισμένους τοίχους.

Δεν εννοώ τα περίτεχνα γκράφιτι,
ούτε τα εξυπνακίστικα συνθήματα.
Εκείνα πάλι τα ηρωικά κι ωραία
της τρυφερής νεότητος, έχουν παρέλθει
ανεπιστρεπτί μαζί της.

Αυτοί είναι άλλοι,
δεν φαίνονται και φασαρία δεν κάνουν.

Στο κάτασπρο, φρεσκοβαμμένο κλιμακοστάσιο
χθες μ’ ένα μολύβι απλό
κάποιος -κάποια;-
ζωγράφισε ένα κλαράκι ανώνυμο
με τέσσερα φύλλα
δίπλα στη πόρτα του Ιερού μας.

Έτσι πρωί-πρωί
εν μέσω θορύβου αγρίων τροχοφόρων
και τεχνητής αναπαραγωγής
εξαίσιας κλασικής μουσικής
που πάει να μας γελάσει,
στη θλίψη και τον αβάσταχτο καημό
επελεύνοντος καρκίνου
εκείνο το πολύσημο άχρωμο κλαδί
ανοίγει την καρδιά μου
διάπλατα.

Σ’ ευχαριστώ ώ
Νομικόν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου
για τα φωτεινά αδιέξοδα,
με τις ατέρμονες περιδινήσεις
και τους εγκλωβισμούς
εντός ντετερμινιστικών ορίων
που καταφέρνεις και μ’ οδηγείς,
απρόσωπα παρανομώντας
κι ως άθλιος ιδιώτης αδικώντας.

Θα ’ταν τα πράγματα ίσως πολύ πιο άγρια,
αν επιπλέον γνώριζες
πόσο περίλαμπρον είναι το χάος σου
και τι μπορεί να κάνει ο νους μου
προσαρμοζόμενος στοχαστικά.

Και για όποιον δεν κατάλαβε.

Μνημόσυνο κάνω.
Κεράκι ανάβω στα γρασίδια της μάνας που με βύζαξε. 
Ανάσταση νεκρών δεν αναμένω.

Αυτήν την ρουφιάνα κομπανία των φρονίμων,
αίθουσα-αίθουσα το πατρικό μου να μου παίρνει,
δεν θέλω άλλο να την υπηρετώ.

Στήνω κρυφό σχολειό. 
Άλλο δεν έχω τι.

Επί αντιγράφου υπευθύνου δηλώσεως
του νόμου 1599/86
και στην πίσω του βέβαια σελίδα
γράφω ανεύθυνο ποίημα πρωινό
και πάλι συννεφιασμένης μέρας,
του οποίου η σύλληψις εγένετο
επί της Εγνατίας οδού,
μεταξύ Οργανισμού Υδρεύσεως
και Πολυτεχνικής Σχολής.
Όπου, ως φαίνεται, πολλά συνταρακτικά
συμβαίνουν, υπάρχουν κι αντικατοπτρίζονται
και η καρδιά μου δεν μπορεί,
θέλει δεν θέλει
στίχους τα κάνει.

Σαράντα χρόνια, σήμερα.
Δεν πέρασε νύχτα να μην τον δω.
Μέρα χωρίς να τον σκεφτώ.

Εκείνον τον ξανθό άγγελο, με τα γαλάζια μάτια.
Στον κερματοδέκτη πλάι στο παράθυρο του κυλικείου,
να προσπαθεί σπίτι του να τηλεφωνήσει.

Πάνε πιο πέρα, μου λέει, στο θάλαμο,
πάρε και πες τους ότι θα μείνω μέσα, σε παρακαλώ.
Κι όταν γυρίσεις πες μου.

Ούτε ο θάλαμος δούλευε, ούτε γονείς βρήκα.
Γύρισα όμως, κι έμεινα πλάι του ως τα χαράματα.

Όταν όλα τέλειωσαν,
κρύφτηκα σ’ ένα ντουλάπι κι έμεινα μέσα εκεί για πάντα.

Πώς αλλιώς θα δικαιώνονταν,
όσοι νοικοκυραίοι φίλοι μου μέχρι και σήμερα μου λένε:
“με τα μυαλά που κουβαλάς
θα πας σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.”

Αυτοί βέβαια άγγελο ζωντανό δεν είδαν.

Καμάρα, μπρος στην Παναγία Δέξια...
Τρελή μου διαδήλωση,
αλλόκοτη και φουκαριάρα,
περνάς περιγελώντας με μπροστά στη στάση.
Μεσήλιξ πλέον, δάσκαλος, γερμένες πλάτες,
γκρίζα μαλλιά και μάτι αλλοπαρμένο.
Δεν ξέρεις βέβαια με τι λαχτάρα καρτερώ
είκοσι χρόνια τώρα, εδώ πάντα.

Καμάρα, μπρος στην Παναγία Δέξια...
Απεγνωσμένο ραντεβού που δεν εδόθηκε ποτέ
κι ούτε ποτέ όμως ακυρώθηκε,
αφού ολόκληρη ζωή σκοπίμως
εν πλήρει συγχύσει διατελώ,
την ευτυχία να κρατήσω προσπαθώντας
ενός Λόγου έφηβου,
αδύναμου κι απελπισμένου.
Πλην όμως, ωραίου.

Μικρέ μου φοιτητή,
μικρή φοιτητριούλα μου
την ψυχούλα σου θέλω,
τους λογισμούς σου και τις σκέψεις σου,
το τι είδες,
το τι ξέρεις,
το τι έμαθες,
το πώς και το γιατί,
το από ποιο δρόμο
και το προς τα πού.

Σαν μέλισσα το είναι σου να κορφολογήσω,
μες στο κουκούλι του να μπω,
στις διαστάσεις του ενδοχώρου του
να κινηθώ και να εκτελέσω,
να ερμηνεύσω
τα λίγα που ότι κατέχω
λεν, μα την τύφλα μου.

Έρωτας άνομος είναι η δουλειά αυτή,
άσε τους άλλους να πορεύονται.
Δεν ξέρουν, δεν μπορέσαν.

Ο Δάσκαλος ήταν ανέκαθεν δυσκοίλιος.
Η ποίησή του αχαμνή,
νερόβραστη κι αναιμική,
για ιδέες και εικόνες σχολαστικά μιλούσε όλο,
πρότυπα ακίνητα και στασιωτικά του κόσμου,
πράγματα ανούσια και προφανή
ήθελε ν’ αποδείχνει με το λογικό του μόνον.
Άσε που τους θεούς του φοβόταν κι αγαπούσε
κι όλο τους ανακάτωνε στην τέχνη του κρυφά,
όταν μπορούσε βέβαια και το σήκωνε ο καιρός.
Τη θέση του κοίταγε να φυλάξει φυσικά ο άνθρωπος
από ασεβείς αιρετικούς, θρασυτάτους υλιστάς ή αισθητικούς.
Τους υποταχτικούς του συνέχεια αναδιέταζε,
σχήματα, ταχτικές, στρατηγικές και τα λοιπά,
όλο συσκέψεις και λογαριασμοί, χαρά καμία.
Το μέλλον να ταιριάξει ήθελε καθώς λιγόστευε ο χρόνος
και να το φτιάξει κατά πως αυτός σκεφτόταν
για τα δικά του πρόσωπα -παιδιά, φίλους, παραπαίδια-
και, τέλος πάντων, για της στρυφνής του σκέψης τη διαιώνιση.

Ξάφνου όμως ένα πρωινό,
λίγα φεγγάρια πριν το τέλος της καριέρας,
η ενάργεια βάρεσε κατακέφαλα
έναν αγαπημένο του βοηθό
που έμπλεος θάρρους κι αφελείας αναφώνησε:
“Μα ο Δάσκαλος είναι δυσκοίλιος!”

Κι όλα ένα γύρω κατέρρευσαν.

Πώς χορταριάζει τόσο γρήγορα
τ’ άγαλμα του Παπαναστασίου;

Σαν χθες ήταν που εκείνος ο ανεκδιήγητος
πρωθυπουργός της χούντας τελευταίος
μες σε ψιλή βροχή εγκαινίαζε
τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματός μας.

Ας είναι,
πολλοί ήρθαν και παρήλθαν.
Γνώση είναι ό,τι μένει και μετράει.

Η πίσω σελίδα του ανόητου
βιογραφικού σημειώματος,
ανόητης ζωής,
χρησίμευσε στην πρώτη γραφή,
πρόχειρη και λαχανιασμένη,
ενός ποιήματος με πόδια
που σηκώθηκε,
έκανε βόλτα στο Θερμαϊκό
με συννεφιά και βόρειο άνεμο
πρωί άνοιξης κρύας, αγέλαστης.

Κάθε πρωί διέρχομαι
το τούνελ της γλυκόπικρης
επιστημονικής μυθιστορίας μου.
Διάδρομος φωτισμένος εκτυφλωτικά
με διατομή σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου,
σχέση ύψους-πλάτους καταπιεστική
και μήκος-βάθος απροσμέτρητον.
Οσμές χειρουργείου ασήπτου με περιβάλλουν
κι άκρα γαλήνη μονάδος εντατικής παρακολούθησης.
Βαρύγδουποι τίτλοι,
μαύροι,
σε πινακίδες απαστράπτοντος αλουμινίου
δεξιά μου σε σειρά που υποβοηθεί
εμμέσως στην εμπέδωση της ιεραρχίας
τους άσχετους απλοϊκούς μας επισκέπτες,
αλλά κι εμάς τους ίδιους τους ιερείς
-ιεραρχούντες κι ιεραρχομένους.
Απανωτά χτυπήματα οι λέξεις, εξουθενώνουν.
Γραμματεία.
Καθηγητής.
Καθηγητής.
Αναπληρωτής καθηγητής.
Αναπληρωτής καθηγητής.
Επίκουρος καθηγητής.
Επίκουρος καθηγητής.
Λέκτορας.
Κενόν -κάποιος δεν ήταν εδώ; Που πήγε;
Επίκουρος καθηγητής -να και μια ανατροπή.
Attention!
Vous entrez dans un espace non fumeurs.
Λέκτορας.
Επιστημονικός συνεργάτης.

Παράθυρο. Φως. Αέρας.
Δεκατρία χρόνια νερά του Θερμαϊκού.
Βάλτος, ιστορική και γεωγραφική
ασυνέχεια της Πηνελόπης Δέλτα.
Προκεχωρημένο στάδιο σήψης.
Κορεσμός,
διάλυμα που δεν επιδέχεται πλέον
καμιά ποσότητα οργανικών ουσιών.

Και στο βάθος Όλυμπος φλεγόμενος.
Μα όχι, αυτός δεν είναι πια
κραταιός γίγας αναμένων.
Κυνηγημένος είναι και κουτσός,
βρόμικος και λιμασμένος
πρόσφυγας Βαλκάνιος.

Τα υποβρύχια ρεύματα μόνον,
υγρών απροσδιόριστης υφής
είναι ό,τι μένει και με σώζει,
καθώς στοχαστικά οδεύουν
σε μυστικά περάσματα διαφυγής.
Επάκτιες οχυρώσεις παρακάμπτουν
στο σκοτεινό Καραμπουρνού,
έξυπνα καβαλούν τις λάσπες του Βαρδάρη
και ξανοίγονται για το γλυκύ Αιγαίο,
δημοκρατίες ψάχνοντας της θάλασσας.

Τις λίγες, πολύ λίγες,
στιγμές τις ευτυχίας μου
τις πλήρωσα πανάκριβα
σε είδος πεπερασμένο,
εξαντλήσιμο.

Πίσω απ’ τις επιτηδευμένες,
όμορφες του λόγου σου αράδες,
όπως τον συναντώ
σε περιοδικά μέσα,
σ’ υπολογιστές, εφημερίδες κι αίθουσες
μου μένει πάντα ύποπτη
αυτή η τυπική σου ευγένειά που σκοτώνει.

Πίσω από τη λεπτότατη μορφή σου,
τις φίνες, ήρεμες κι αργές κινήσεις σου,
το μέγα εύρος των ενδιαφερόντων σου,
τι είναι αυτό που με κάνει τόσο επιφυλακτικό;

Τι είναι αυτό που με φαρμακώνει
και τις καλές μου προθέσεις ζώνει
με φίδια κι αμφιβολία;

Αχ, και να μην είχα σταματήσει
στην ταινία εκείνη το ‘77
και την λέξη
να μην είχα ταυτίσει με βρισιά!

Δέκα μαντράχαλοι,
γύρω από μια λεύκα
μαζεύτηκαν πρωί χειμώνα με Βαρδάρη.

Κι ένας μαλάκας μ’ αλυσσοπρίονο
κόβει κλαδί-κλαδί απ’ τα χαμηλά
την ομορφιά της ξεραμένη.

Τη λεύκα αυτήν την ξέρω,
είκοσι δύο χρόνια τώρα,
μεγάλωνα μαζί της.
Κολλήσαμε φαίνεται
στου ίδιου τόπου την κόκκινη λάσπη,
στην ίδια ιδέα
στην ίδια αναίτια προσμονή.

Τώρα μόνον διαπιστώνω
πόσο σπουδαία σχέση είχαμε.
Κάθε που την έβλεπα μπροστά μου
μια σκέψη φευγαλέα
μου γαργαλούσε το μυαλό:
“Τι δέντρο όμορφο, Θεέ μου!”

Ή όπως λέμε ντροπής.
Μόνον εγώ εντρέπομαι,
ή έχω και παρέα;

Ευχαριστώ πάντως τους άρχοντές μου
που τόσο σοφά με καθοδηγούν …

Μόλις μεγαλώσω λίγο ακόμη θα μπορώ,
όπως αυτοί, να κρίνω.

Και ίσως να συναντήσω κάποτε
εκείνη την ωραία κυρία που έβγαινε
από τους πίνακες του Sir Edward Burne Jones·
ως τότε στου Βαρδάρη θα κυλιέμαι.

Θυμάσαι τη θεσούλα σου όταν ζήταγες
απελπισμένα ν’ αποκτήσεις
περιοδεύοντας γραφεία,
διαδρόμους ατελείωτους
και σε προθάλαμους στεκόσουν
άβολα μπρος σ’ άθλιες γραμματείς;

Τώρα που την καρέκλα σου καβάλησες
και τα συρτάρια του γραφείου σου
γέμισες κωλόχαρτα, σφραγίδες και υπογραφές,
τώρα κοιτάζεις αλλονών χαρτιά
έργα κι εργασίες με ύφος και αέρα
τους κρίνεις και τους επικρίνεις
με τα μικρά σου πονηρά ματάκια
μισόκλειστα δήθεν πίσω απ’ τα γυαλιά.

Αχ εκείνο το μικρούλι Prof.
μπρόs στ’ όνομά σου
πώς φαντάζει!
Τώρα αναμένεις ίδια
από περιφερόμενους ομοίως
σ’ όμοια γραφεία κι ίδιους προθαλάμους.

Γι’ αυτό και τόσος φόβος, τόση αποστροφή,
πώς έγινε να μη σε προσκυνάει,
πλάι σου να ’ναι από δρόμον άλλον
και τα γραμμάτια σου να ξέρει να μετράει,
της κάθε σου ανέλιξης το φόβο και το κλάμα.

Ενάργειας έργο δεν απόκτησες ποτέ,
το εντελώς έχειν των πραγμάτων έτσι τ’ άφηνες
για άλλοτε, για όταν θα μπορούσες, για ποτέ.
Αυτό το άλλοτε, το ύστερα,
εκείνη τη μικρούλα την χαρά που δεν έρχεται
παρά μονάχα με το καθαρό άρα,
το διαυγές διότι,
το νήπιον γιατί.

Υφέρπουσα αλαζονεία
υπερμεγέθους γνώσεως,
μονόπλευρης,
στενής
κι οξείας.
Φρίκη του καιρού μας.

Αλάνθαστον κριτήριον αληθείας ...

Δεν φαντάζεστε πόσοι συνάδελφοί μου το έχουν βρει και ζηλοτύπως το κατέχουν.
Μην πάει το μυαλό σας σε γνωσιολογίες κλπ ...
Αστεία πράγματα.
Αυτοί το βρήκαν στους διαδρόμους και τα συρτάρια του ΑΠΘ.
Άντε και στη διαδρομή μέχρι τις Βρυξέλλες.
Αχ και να τους δείτε, τι καμάρι, τι σιγουριά ...

Διακρίνονται εύκολα.
Συνήθως τελειώνουν τα μηνύματά τους με ένα:
"Δεν θα επανέλθω" ή
"τελεία και παύλα".

Μαθητευόμενους μάγους μου θυμίζουν. 
Τι ωραία που είναι ν’ ασχολείσαι με κουτάκια, 
να φτιάχνεις διαγράμματα ροής! 
Όλα μες στο μυαλό σου λύνονται.

Έπειτα βάζεις ανθρώπους να περπατούν απάνω τους
και να οδεύουν -πού;- τρελέ σχεδιαστή.

--------------------------- 
_{Ήρθε προχθές στη γενική συνέλευση του τμήματός μου ένας αντιπρύτανης οικονομικών, οικονομολόγος. Δεν υπάρχει φράγκο στον ορίζοντα από την πολιτεία, αλλά όλα μπήκαν στην σειρά. Εντυπωσιακός... Είπε τα δικά του, θα σώσουν την Ελλάδα οι spin-off, καινοτομίες κι εξωστρέφειες. Ψέλλισαν κάτι από κάτω καθημαγμένοι συνάδελφοι, έβαλα μια φωνή κι εγώ ο καθυστερημένος, ανάθεμά με αν κατάλαβε κάτι. Θα τα ξαναπούμε σε κάνα δυο χρόνια. Θυμήθηκα μια πρόχειρη σημείωσή μου με ημερομηνία Νοέμβρη του '98 - πιο πάνω. Την εποχή της ευφορίας.}

Δεν τους φοβάμαι τους νόμους τους.
Έχω δει τόσους πολλούς και φοβερούς·
δεν με τρομάζουν πια.
Άλλωστε, όλοι φύγανε μ' έναν νόμο
ή μια τροπολογία της ντροπής.

Φοβάμαι τους ανθρώπους,
φίλους κι εχθρούς κι αδιάφορους,
που δεν μιλούν και δεν λαλούν,
αλλά δι' ίδιον όφελος τους χρησιμοποιούν
σιωπηρά ...

καλός ωραίος και σοφός ο κύριος συνάδελφος
τι χάη τι πολυπλοκότητες τι ακροβατισμοί
ανάμεσο σε ύλη και σε πνεύμα

μέχρι που ψες αργά αμόλησε την πορδίτσα του
κι αυτός
όταν ο λόγος ήρθε για κάποιον δυστυχή
που τόλμησε να πει κάτι αιρετικό

μα ποιος χρηματοδοτεί τον συγκεκριμένο κύριο
ετσίριξε

ε δεν σου πάει ρε φίλε
εδώ ήρθαμε
πάμε να φύγουμε

Ξένα μικρόφωνα
κι ακροατές αναζητούν
για να μιλήσουν,
όχι βέβαια να δείξουν άθλιες πραμάτειες
όπως το συνηθίζουν διάφοροι σοφοί διακεκριμένοι
με τρόπον σκέψης διακριτό εκ του μακρόθεν,
δάνειο και διάτρητο.

Τη γνωμούλα τους θέλουν να πουν
για πράματα απλά, τελείως τετριμμένα
που ίσως όμως και του κόσμου νάναι το ένα.

Και δεν τους αφήνουν οι άννοες.

Τι πάθος όμως, τι πείσμα όμορφο,
άμα αρπαχτούν από το λάθος τους
και μέχρι το τέλος επιμένουν!
Αυτό φυσικά δικό τους είναι
και τ’ αγαπούν.

Κείμενα και χαρτιά παράγονται.
Η έρευνά του, αν και μοναχική πολύ,
καλά πάει. 
Κατανόησε πράματα και θάματα,
που χρόνια πολλά τον παίδευαν. 
Τα παιδιά του προοδεύουν.
Είναι καλά, αγωνίζονται, μαθαίνουν.
Σπουδάζουν επιστήμη και ζωή.
Κι η τέχνη του άρχισε να τον αγαπά,
Δυο-τρία του ποιήματα δημοσιεύτηκαν.
Με τις αρχές του τις μυστήριες 
είναι εντάξει- τέτοιαν ζωή επιθυμούσε.

Θα μπορούσε να πει κανείς λοιπόν
‘καλά είμαστε’.

Υπολανθάνει όμως πάντων η βιοτική.
Εκείνη η θλιβερά αντιμισθία
που αρκεί για το εν δεύτερο μόνον
βίου μόλις ανεκτού.
Και να πουλήσει άλλο τίποτε δεν έχει.
Τι έφταιξε;

μα πιο πολύ σιχαίνομαι
όσους ποντάρουν στα πρεζόνια 
στα βαποράκια
στους διαρρήκτες 
στα σκουπίδια και
στην ανεξέλεγκτη συμπεριφορά 
συγχισμένων νεαρών

για μια εκλογή του κώλου
 

Κίτρινα λουλουδάκια μου της άνοιξης
που ήρθε ύποπτα αργοπορημένη
εν μέσω αιωρουμένου σπρέι ύδατος
και τεχνητών δροσοσταλίδων.

Ενοίκιο μου δυσβάσταχτο
που έχω να σε πληρώσω.
Σφαίρες πετούν στο πλάι μου
μα μ’ αγκαλιάζουν λέξεις.

Χρωματισμοί τόξου επίγειου
πάνω από χόρτο κι από χώμα,
στο πλάι μιας νέας Εγνατίας, ασφάλτινης,
που ξεγελάει και πουθενά δεν οδηγεί.

Κίτρινα λουλουδάκια μου της αγρίας σέρεως,
εσείς δεν με προδώσατε ποτέ.

Alma Mater!
Ανάσα, τάφος κι ουρανός.

Νήπιος ο λόγος στην κοινότητα.

Όχι αυτός που θα χαιρόσουν, 
μιας παρατεταμένης σκόπιμα φύσης παιδικής.

Αυτός που σε τρομάζει μπρος στο κακό που έρχεται
και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να το σταματήσει.

κι όμως ο γέρων που προηγείτο πάντων
ήταν του άθλιου σιναφιού μου
του πιο εκλεκτού κι αρχαίου κομματιού του

να γιατί ο θεσμός αυτός θέλει την ελευθερία
ενέχει την ελευθερία παράγει την ελευθερία
κοντά δέκα αιώνες τώρα

κι ας είναι το στολίδι της κάθε φορά άρχουσας τάξης
κι ας προκαλεί με τον χειρότερο τρόπο ο κόσμος του

να και ποιο είναι το πιο βαθύ νόημα
του καθυβρισμένου του ασύλου

κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε
για τους άλλους δεν έχουμε