προτίμησα την σοφία των απλών
αυτών που αγνοούσαν 
τ' ότι την κουβαλούσαν 
το πώς το από πού 

δεν ξέρω γιατί 
δεν βγήκα χαμένος
κι ας κρυώνω λίγο τώρα 

δεν θα ξεχάσω ένα ζεστό βραδάκι στην Ασπροβάλτα
ανάμεσα σε τρεις άγιους θείους εξ αγχιστείας 
να τους πειράζω κι αυτοί να με κερνούν
να κλέβω κι αυτοί να μου χαρίζουν 
παίζανε τα παιδιά μου παραδίπλα 
κι αυτοί έπαιζαν με μένα 

από την ομηρεία στη Γερμανία 
το Ελ Αλαμέιν 
και την Κορέα 
μένει ακόμα μόνο η ομηρεία 
χαμένη κάπου στην Δυτική Ακτή