Θε μου, 
σ' ευχαριστώ που μ' έδωσες για να διδάξω 
σε τόσους άξιους και αξιοπρεπείς ανθρώπους.
Χαίρομαι να τους βλέπω, 
                                      να τους ακούω, 
                                                              να τους διαβάζω.
Μηχανικούς, 
                    ερευνητές,  
                                     δάσκαλους με ούμπαλα.

Εκείνα τα Χριστούγεννα, τα βράδια
τι πανηγύρι, τι χαρά οι ευχές 
από τις άκριες του κόσμου 
και τα μηνύματά τους!

Και λέω ευτυχής: 
'αυτό το λίγο, 
το κάτι να μένει, 
το ελάχιστο, 
σ' ευχαριστώ που με αξίωσες να το καταφέρω'.

Μεταξύ μας όμως Κύριε, 
κάτι πολύ χοντρούς μαλάκες, 
γιατί τους έριξες μπροστά μου,
να τους μαθαίνω τέχνη κι άρρητα γράμματα; 
Tι έκανα λάθος και με τιμώρησες;  
Να με βαραίνουν τα φονικά τους.