Για δεκαεπτά χρόνους ολόκληρους
                                           καλογέρευα.
Πορτάρης ήμουν, μάγερας, καθαριστής, σταβλίτης.
Κάθε βρομοδουλειά του γέροντά μου έκανα.
Στα μούτρα έφαγα τον άθλιο Πλάτωνα,
τον άνοστο Αριστοτέλη κι όλο τους το σινάφι.
Απ’ έξω τά ’μαθα, τ’ αντέγραψα
πάνω από εκατό φορές.

Τις νύχτες όμως στα κρυφά ο ασεβής
παρηγοριά είχα τον γλυκύ μου Επίκουρο
και τα μυστήρια του σκοτεινού τους
- χα, χα! - και των συγκαιρινών του
φως τά ‘φτιαχνα και χώμα.

Τώρα με κάναν αναγνώστη.
Όχι πως καμίαν μου αξία ότι εκτίμησαν,
καπάκι ήρθαν τα πράματα
μες στην τυχαία και στοχαστική τους περασιά
κι έκαναν τούμπα το ντετερμινισμό τους όλον.

Τώρα μπορώ πια, καθώς θ’ αναγιγνώσκω
τις ιερές Γραφές και το Θεόπνευστό μας Λόγο,
να τους πετώ πάνω στον ύπνο τους, αριά και που,
καμιά παραλλαγμένη πονηρά
σελίδα της φύσεως των όντων
και κάνα δυο μικροί κι ανήσυχοι
να την αρπάζουν στο μουχλιασμένο αέρα μας.