Ξένα μικρόφωνα
κι ακροατές αναζητούν
για να μιλήσουν,
όχι βέβαια να δείξουν άθλιες πραμάτειες
όπως το συνηθίζουν διάφοροι σοφοί διακεκριμένοι
με τρόπον σκέψης διακριτό εκ του μακρόθεν,
δάνειο και διάτρητο.

Τη γνωμούλα τους θέλουν να πουν
για πράματα απλά, τελείως τετριμμένα
που ίσως όμως και του κόσμου νάναι το ένα.

Και δεν τους αφήνουν οι άννοες.

Τι πάθος όμως, τι πείσμα όμορφο,
άμα αρπαχτούν από το λάθος τους
και μέχρι το τέλος επιμένουν!
Αυτό φυσικά δικό τους είναι
και τ’ αγαπούν.