Κίτρινα λουλουδάκια μου της άνοιξης
που ήρθε ύποπτα αργοπορημένη
εν μέσω αιωρουμένου σπρέι ύδατος
και τεχνητών δροσοσταλίδων.

Ενοίκιο μου δυσβάσταχτο
που έχω να σε πληρώσω.
Σφαίρες πετούν στο πλάι μου
μα μ’ αγκαλιάζουν λέξεις.

Χρωματισμοί τόξου επίγειου
πάνω από χόρτο κι από χώμα,
στο πλάι μιας νέας Εγνατίας, ασφάλτινης,
που ξεγελάει και πουθενά δεν οδηγεί.

Κίτρινα λουλουδάκια μου της αγρίας σέρεως,
εσείς δεν με προδώσατε ποτέ.