είναι ένας δεύτερος δρόμος για την φοιτητική Λέσχη 
το μεσημέρι κι αργά το απόγευμα 
μπροστά από το γραφείο μου
ο άλλος είναι πιο πολυπληθής· ο από πίσω 

περνούν ανεπαισθήτως 
καθώς πηγαίνουν για φαΐ 
ή επιστρέφουν πλήρεις για να συνεχίσουν 
τον ρόλο τους  ως ο άλλος πόλος 
αυτός ο συνήθως σιωπηλός της επικοινωνίας 
σιωπηλός μέσα σιωπηλός κι έξω 
με κατεβασμένο κεφάλι πλειστάκις 

λίγες οι φορές που φωνασκούν γελούν και χαίρονται
συνήθως όταν οι παρέες τους είναι μεγάλες 
τότε ξαφνιάζομαι 
υπάρχουν λέω· δεν εξέλειπαν ως είδος 
σηκώνομαι και τους χαίρομαι απ' το παράθυρο 

επιμένω
δεν ξέρω τι να περιμένω απ' τους ελάχιστους  
τον έρωτα 
τον λόγο 
ή την εξέγερση 

είναι πολλά τα χρόνια της μιζέριας 
κι η λύπη αβάσταχτη για τόσες γενιές χαμένες  

άθλιοι γονείς 
τους κάνετε σαν και τα μούτρα σας

ας είναι 
να φοβάστε αυτό το κάτι που πάντα μένει