Γύρισε όλος σοβαρότητα,
με κοίταξε με ύφος εμπιστευτικό,
ανθρώπου που γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις
από χρόνια τώρα.

Τον λόγον ύστερα σιγοψιθύρισε
με κάποια χροιά συνωμοσίας θαρρώ:
“Εγώ, θα σε βοηθήσω...
Αλλά και συ βρε αδερφέ,
περίμενε άλλον έναν-ενάμιση χρόνο
να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου.”

Υπέθετε μου φαίνεται
ο καλός μου συνάδελφος
πως μια ή δύο επιπλέον δημοσιεύσεις
-οτιδήποτε δηλαδή- 
σε διεθνή περιοδικά κύρους εγνωσμένου,
έγκριτα στους κύκλους των ομοίων μας, 
τη ζωή μου θα μετέβαλε άρδην
πλουταίνοντας το μέχρι στιγμής φτωχό περιεχόμενό της
κατά το εν τέταρτον σελίδας τύπου Α4.