φτάνουν δυο μέρες στην πατρίδα σου 
να σου προσθέσουνε στους ώμους δέκα χρόνια

θα θέλατε καριόληδες να είναι έτσι ε

όχι· δεν θα το πάρω το φαρμάκι σας
θα κάτσω σε μια ακροθαλασσιά 
να βλέπω κόκκινα καράβια να περνούν 
μαύρα ελικόπτερα και πάνοπλους φρουρούς
ν’ ανεβοκατεβάζουνε ηλίθιους επισήμους

θα περιμένω
μια μπύρα ένα τσιγάρο ένας καφές
είναι ο αφανισμός σας όλο κι όλο

τον χρόνο μου έμαθαν να μετρώ οι παλαιοί  
να λογαριάζω τον αιώνα οι φίλοι

εφήβους και νεάνιδες 
παίδες και κορασίδες 
να καρτερώ 
να τους μαθαίνω γράμματα
να ετοιμάζουν την αποκαθήλωσή σας