Κάθε πρωί διέρχομαι
το τούνελ της γλυκόπικρης
επιστημονικής μυθιστορίας μου.
Διάδρομος φωτισμένος εκτυφλωτικά
με διατομή σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου,
σχέση ύψους-πλάτους καταπιεστική
και μήκος-βάθος απροσμέτρητον.
Οσμές χειρουργείου ασήπτου με περιβάλλουν
κι άκρα γαλήνη μονάδος εντατικής παρακολούθησης.
Βαρύγδουποι τίτλοι,
μαύροι,
σε πινακίδες απαστράπτοντος αλουμινίου
δεξιά μου σε σειρά που υποβοηθεί
εμμέσως στην εμπέδωση της ιεραρχίας
τους άσχετους απλοϊκούς μας επισκέπτες,
αλλά κι εμάς τους ίδιους τους ιερείς
-ιεραρχούντες κι ιεραρχομένους.
Απανωτά χτυπήματα οι λέξεις, εξουθενώνουν.
Γραμματεία.
Καθηγητής.
Καθηγητής.
Αναπληρωτής καθηγητής.
Αναπληρωτής καθηγητής.
Επίκουρος καθηγητής.
Επίκουρος καθηγητής.
Λέκτορας.
Κενόν -κάποιος δεν ήταν εδώ; Που πήγε;
Επίκουρος καθηγητής -να και μια ανατροπή.
Attention!
Vous entrez dans un espace non fumeurs.
Λέκτορας.
Επιστημονικός συνεργάτης.

Παράθυρο. Φως. Αέρας.
Δεκατρία χρόνια νερά του Θερμαϊκού.
Βάλτος, ιστορική και γεωγραφική
ασυνέχεια της Πηνελόπης Δέλτα.
Προκεχωρημένο στάδιο σήψης.
Κορεσμός,
διάλυμα που δεν επιδέχεται πλέον
καμιά ποσότητα οργανικών ουσιών.

Και στο βάθος Όλυμπος φλεγόμενος.
Μα όχι, αυτός δεν είναι πια
κραταιός γίγας αναμένων.
Κυνηγημένος είναι και κουτσός,
βρόμικος και λιμασμένος
πρόσφυγας Βαλκάνιος.

Τα υποβρύχια ρεύματα μόνον,
υγρών απροσδιόριστης υφής
είναι ό,τι μένει και με σώζει,
καθώς στοχαστικά οδεύουν
σε μυστικά περάσματα διαφυγής.
Επάκτιες οχυρώσεις παρακάμπτουν
στο σκοτεινό Καραμπουρνού,
έξυπνα καβαλούν τις λάσπες του Βαρδάρη
και ξανοίγονται για το γλυκύ Αιγαίο,
δημοκρατίες ψάχνοντας της θάλασσας.