Ακαδημαϊκής συμπολιτείας πάροικος
Και τι εγώ τώρα να πω
των λέξεων οι συνδυασμοί που έχουν τελειώσει;
Που ό,τι ποιήματα μπορούσαν να γραφτούν,
γραφτήκαν,
μιας και
οι οιονεί ποιητές πληθύναν,
κατακυρίευσαν τον κόσμο
και τον γέμισαν με κάθε είδους
γιατρικά και συνταγές.
Τι εγώ τώρα να πω από την σκοτεινιά
της δύσμοιρής μου επιστήμης;
Με περιβεβλημένο κιόλας το κρανίο μου
άχαρο φωτοστέφανο πανεπιστημιακό.
Είμαι ευτυχής.
Φιλοδοξίαν απεποιήθην πάσαν.
Της στασιμότητος των θερμαϊκών νερών,
ως λένε, πλέον εραστής κατάντησα.
Στ’ αλήθεια όμως
κινήσεων υποβρυχίων κρυπτομάντης,
ήρεμος θεωρός εναλλαγών επιφανειακών,
μετρώ καράβια που πηγαινοέρχονται
κουβαλώντας
τι,
για πού,
από πού
και για ποιον ακριβώς
δε με νοιάζει.
Των υδάτων η ανακίνηση
είναι που με συγκινεί.
Φτάνει που φτάνουν,
φτάνει που φεύγουν,
φτάνει που μετρώ.
Παρῃτημένον έχετέ με από τα σα.
Γύρισε όλος σοβαρότητα,
με κοίταξε με ύφος εμπιστευτικό,
ανθρώπου που γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις
από χρόνια τώρα.
Τον λόγον ύστερα σιγοψιθύρισε
με κάποια χροιά συνωμοσίας θαρρώ:
“Εγώ, θα σε βοηθήσω...
Αλλά και συ βρε αδερφέ,
περίμενε άλλον έναν-ενάμιση χρόνο
να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου.”
Υπέθετε μου φαίνεται
ο καλός μου συνάδελφος
πως μια ή δύο επιπλέον δημοσιεύσεις
-οτιδήποτε δηλαδή-
σε διεθνή περιοδικά κύρους εγνωσμένου,
έγκριτα στους κύκλους των ομοίων μας,
τη ζωή μου θα μετέβαλε άρδην
πλουταίνοντας το μέχρι στιγμής φτωχό περιεχόμενό της
κατά το εν τέταρτον σελίδας τύπου Α4.
Κάθε πρωί διέρχομαι
το τούνελ της γλυκόπικρης
επιστημονικής μυθιστορίας μου.
Διάδρομος φωτισμένος εκτυφλωτικά
με διατομή σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου,
σχέση ύψους-πλάτους καταπιεστική
και μήκος-βάθος απροσμέτρητον.
Οσμές χειρουργείου ασήπτου με περιβάλλουν
κι άκρα γαλήνη μονάδος εντατικής παρακολούθησης.
Βαρύγδουποι τίτλοι,
μαύροι,
σε πινακίδες απαστράπτοντος αλουμινίου
δεξιά μου σε σειρά που υποβοηθεί
εμμέσως στην εμπέδωση της ιεραρχίας
τους άσχετους απλοϊκούς μας επισκέπτες,
αλλά κι εμάς τους ίδιους τους ιερείς
-ιεραρχούντες κι ιεραρχομένους.
Απανωτά χτυπήματα οι λέξεις, εξουθενώνουν.
Γραμματεία.
Καθηγητής.
Καθηγητής.
Αναπληρωτής καθηγητής.
Αναπληρωτής καθηγητής.
Επίκουρος καθηγητής.
Επίκουρος καθηγητής.
Λέκτορας.
Κενόν -κάποιος δεν ήταν εδώ; Που πήγε;
Επίκουρος καθηγητής -να και μια ανατροπή.
Attention!
Vous entrez dans un espace non fumeurs.
Λέκτορας.
Επιστημονικός συνεργάτης.
Παράθυρο. Φως. Αέρας.
Δεκατρία χρόνια νερά του Θερμαϊκού.
Βάλτος, ιστορική και γεωγραφική
ασυνέχεια της Πηνελόπης Δέλτα.
Προκεχωρημένο στάδιο σήψης.
Κορεσμός,
διάλυμα που δεν επιδέχεται πλέον
καμιά ποσότητα οργανικών ουσιών.
Και στο βάθος Όλυμπος φλεγόμενος.
Μα όχι, αυτός δεν είναι πια
κραταιός γίγας αναμένων.
Κυνηγημένος είναι και κουτσός,
βρόμικος και λιμασμένος
πρόσφυγας Βαλκάνιος.
Τα υποβρύχια ρεύματα μόνον,
υγρών απροσδιόριστης υφής
είναι ό,τι μένει και με σώζει,
καθώς στοχαστικά οδεύουν
σε μυστικά περάσματα διαφυγής.
Επάκτιες οχυρώσεις παρακάμπτουν
στο σκοτεινό Καραμπουρνού,
έξυπνα καβαλούν τις λάσπες του Βαρδάρη
και ξανοίγονται για το γλυκύ Αιγαίο,
δημοκρατίες ψάχνοντας της θάλασσας.
Οι πέντε σου
οι έξι σου
οι επτά δημοσιεύσεις σου
στα έγκυρα περιοδικά
της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ
σ’ ανέβασαν, σε πήρανε,
σ’ έφτιαξαν και σε δείρανε.
Όλο ίσως και περίπου,
όλο μπορεί και πιθανόν,
μια ζωή βιτρίνα,
τάχα έργο,
δήθεν ήθος, μα
μπρος-πίσω
κενό.
Ύδατα και άνεμοι,
περιθώριο, περιφέρεια.
Τρύπες στον Λόγο, άνευ αξίας,
που οι άλλοι αφήνουν
μετρώντας το κόστος,
γεμίζεις ασθμαίνοντας
αυτοσυντηρούμενος,
αυτοελεούμενος,
αυτοϊκανοποιούμενος.
Κι έτσι και δεις τα τάλιρα
-ξέρουν δα εκείνοι τι αφήνουν-
τότε,
Θέ μου βόηθα.
Μικρέ μου φοιτητή,
μικρή φοιτητριούλα μου
την ψυχούλα σου θέλω,
τους λογισμούς σου και τις σκέψεις σου,
το τι είδες,
το τι ξέρεις,
το τι έμαθες,
το πώς και το γιατί,
το από ποιο δρόμο
και το προς τα πού.
Σαν μέλισσα το είναι σου να κορφολογήσω,
μες στο κουκούλι του να μπω,
στις διαστάσεις του ενδοχώρου του
να κινηθώ και να εκτελέσω,
να ερμηνεύσω
τα λίγα που ότι κατέχω
λεν, μα την τύφλα μου.
Έρωτας άνομος είναι η δουλειά αυτή,
άσε τους άλλους να πορεύονται.
Δεν ξέρουν, δεν μπορέσαν.
Βραχνή, βαριά, αργόσυρτη η φωνή του,
ξέρει πού πάει νωχελικά,
κρατάει καλά τον μυστικό ρυθμό της
αφήνοντας τον Λόγο λίγο-λίγο.
Ανάσα πρωινού,
ύστερα από μηνών αγκομαχητό.
Έμπνευση σαλεμένου ράδιο-παρουσιαστή,
επ’ ευκαιρία θανάτου ξαφνικού
μελετητή άξιου και στοιχειοθέτη,
ληξίαρχου, καταγραφέα
-αν ο μελίρρυτος λόγος μπορεί βέβαια
να ταξινομηθεί και να ερευνηθεί,
εκτός από να ειπωθεί.
Σεφέρης λοιπόν κι αλυσοπρίονα μαζί,
στα χέρια πρώην καταδίκων,
νυν κηπουρών των πανεπιστημιακών μας κήπων
που εντρυφούν σε προγράμματα κοινωνικής επανένταξης.
Κι από κοντά ΒΜW και πρόσωπα εμπόρων
νέων, όπως νομίζεται, τεχνολογιών.
Όλα μ’ αγγίζουν και δεν μ’ αγγίζουν
όλα μ’ αφήνουν και προχωρούν.
Εξαίσια νεανικά κορμιά
ενδεδυμένα δρόσον πρωινή,
θέρος κι ελαφρότητα
ηδυπαθή περιφέρονται
στον περίβολο του Ιερού μας
όπου αδιαλείπτως πραγματεύεται
ο Λόγος
σαν εμπόρευμα κοινό
-σιτηρά ας πούμε, καλαμπόκι,
εδώδιμα προϊόντα, εγχώρια ή αποικιακά-
από λογαμοιβούς σε παραπήγματα αυθαίρετα,
σ’ ανταλλακτήρια θέσεων.
Ώ μεγαλείον της αλλαξοκωλιάς!
Όμως, εγώ το ξέρω πως
κόντρα σ’ όλα, πάντα και παντού
ο Λόγος πραγματώνεται
σαν κώδικας στης γλώσσας,
στης φωνής, στων ήχων
τους πλεονασμούς. Και πως
λίγος μόνον αρκεί και φτάνει
για να γεμίσουν ως και δέκα πουκάμισα αδειανά.
Πολύς, μπορεί και ύβρις νά ’ναι.
Επλήρωσα σήμερα το πρωί,
πέμπτην του τρέχοντος μηνός,
το μηνιαίον μίσθωμα της οικογενειακής μου στέγης,
στο ένα δεύτερο ανερχόμενο
του μηνιαίου μου μισθού
ως λειτουργού του δημοσίου βίου.
Είμαι ευτυχής λοιπόν,
διότι επί έναν μήνα ακόμη
δε θα είμαι άστεγος
και θα μπορώ να επιτελώ
απερισπάστως τα σοβαρά εκπαιδευτικά
και ερευνητικά μου καθήκοντα,
ως δάσκαλος πανεπιστημιακός
κι ανίατος θεραπευτής του Λόγου
στης Μητροπόλεως μας το Ανώτατον Ίδρυμα.
Είναι επίσης βέβαιον,
ότι κι οι φοιτητές μου θα μ’ εκτιμούν
για έναν μήνα ακόμη,
αφού γνωρίζουν πως ο δάσκαλός τους
στέγην έχει.
Βέβαια, εδώ και αρκετό καιρό,
κρυφίως εξοικονομώ τα προς το ζην μόλις απαραίτητα,
πωλών τοις μετρητοίς ό,τι έχω να πουλήσω,
το περιεχόμενο δηλαδή της κεφαλής και της ψυχής μου μόνον.
Αναρωτιέμαι πλειστάκις πάντως,
μήπως φταίω και σε τι,
που εδώ στο βασίλειο της ανταλλαγής του τίποτα και των ανέμων,
σε πολιτείες εργολάβων και κομητείες υδραυλικών,
περιδιαβαίνοντας δρόμους πλήρεις απροσδιορίστων καταστημάτων
των όντων τη φύση εκυνήγησα με τόσην ανεξήγητην επιθυμία.
Σ’ ευχαριστώ ώ
Νομικόν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου
για τα φωτεινά αδιέξοδα,
με τις ατέρμονες περιδινήσεις
και τους εγκλωβισμούς
εντός ντετερμινιστικών ορίων
που καταφέρνεις και μ’ οδηγείς,
απρόσωπα παρανομώντας
κι ως άθλιος ιδιώτης αδικώντας.
Θα ’ταν τα πράγματα ίσως πολύ πιο άγρια,
αν επιπλέον γνώριζες
πόσο περίλαμπρον είναι το χάος σου
και τι μπορεί να κάνει ο νους μου
προσαρμοζόμενος στοχαστικά.
Καμάρα, μπρος στην Παναγία Δέξια...
Τρελή μου διαδήλωση,
αλλόκοτη και φουκαριάρα,
περνάς περιγελώντας με μπροστά στη στάση.
Μεσήλιξ πλέον, δάσκαλος, γερμένες πλάτες,
γκρίζα μαλλιά και μάτι αλλοπαρμένο.
Δεν ξέρεις βέβαια με τι λαχτάρα καρτερώ
είκοσι χρόνια τώρα, εδώ πάντα.
Καμάρα, μπρος στην Παναγία Δέξια...
Απεγνωσμένο ραντεβού που δεν εδόθηκε ποτέ
κι ούτε ποτέ όμως ακυρώθηκε,
αφού ολόκληρη ζωή σκοπίμως
εν πλήρει συγχύσει διατελώ,
την ευτυχία να κρατήσω προσπαθώντας
ενός Λόγου έφηβου,
αδύναμου κι απελπισμένου.
Πλην όμως, ωραίου.
Δέκα μαντράχαλοι,
γύρω από μια λεύκα
μαζεύτηκαν πρωί χειμώνα με Βαρδάρη.
Κι ένας μαλάκας μ’ αλυσσοπρίονο
κόβει κλαδί-κλαδί απ’ τα χαμηλά
την ομορφιά της ξεραμένη.
Τη λεύκα αυτήν την ξέρω,
είκοσι δύο χρόνια τώρα,
μεγάλωνα μαζί της.
Κολλήσαμε φαίνεται
στου ίδιου τόπου την κόκκινη λάσπη,
στην ίδια ιδέα
στην ίδια αναίτια προσμονή.
Τώρα μόνον διαπιστώνω
πόσο σπουδαία σχέση είχαμε.
Κάθε που την έβλεπα μπροστά μου
μια σκέψη φευγαλέα
μου γαργαλούσε το μυαλό:
“Τι δέντρο όμορφο, Θεέ μου!”
Ξένα μικρόφωνα
κι ακροατές αναζητούν
για να μιλήσουν,
όχι βέβαια να δείξουν άθλιες πραμάτειες
όπως το συνηθίζουν διάφοροι σοφοί διακεκριμένοι
με τρόπον σκέψης διακριτό εκ του μακρόθεν,
δάνειο και διάτρητο.
Τη γνωμούλα τους θέλουν να πουν
για πράματα απλά, τελείως τετριμμένα
που ίσως όμως και του κόσμου νάναι το ένα.
Και δεν τους αφήνουν οι άννοες.
Τι πάθος όμως, τι πείσμα όμορφο,
άμα αρπαχτούν από το λάθος τους
και μέχρι το τέλος επιμένουν!
Αυτό φυσικά δικό τους είναι
και τ’ αγαπούν.
Ο Δάσκαλος ήταν ανέκαθεν δυσκοίλιος.
Η ποίησή του αχαμνή,
νερόβραστη κι αναιμική,
για ιδέες και εικόνες σχολαστικά μιλούσε όλο,
πρότυπα ακίνητα και στασιωτικά του κόσμου,
πράγματα ανούσια και προφανή
ήθελε ν’ αποδείχνει με το λογικό του μόνον.
Άσε που τους θεούς του φοβόταν κι αγαπούσε
κι όλο τους ανακάτωνε στην τέχνη του κρυφά,
όταν μπορούσε βέβαια και το σήκωνε ο καιρός.
Τη θέση του κοίταγε να φυλάξει φυσικά ο άνθρωπος
από ασεβείς αιρετικούς, θρασυτάτους υλιστάς ή αισθητικούς.
Τους υποταχτικούς του συνέχεια αναδιέταζε,
σχήματα, ταχτικές, στρατηγικές και τα λοιπά,
όλο συσκέψεις και λογαριασμοί, χαρά καμία.
Το μέλλον να ταιριάξει ήθελε καθώς λιγόστευε ο χρόνος
και να το φτιάξει κατά πως αυτός σκεφτόταν
για τα δικά του πρόσωπα -παιδιά, φίλους, παραπαίδια-
και, τέλος πάντων, για της στρυφνής του σκέψης τη διαιώνιση.
Ξάφνου όμως ένα πρωινό,
λίγα φεγγάρια πριν το τέλος της καριέρας,
η ενάργεια βάρεσε κατακέφαλα
έναν αγαπημένο του βοηθό
που έμπλεος θάρρους κι αφελείας αναφώνησε:
“Μα ο Δάσκαλος είναι δυσκοίλιος!”
Κι όλα ένα γύρω κατέρρευσαν.
Της ταπεινή σου θέσης τ’ άθλια
υπολανθάνοντα προνόμια
πόσες σου κόστησαν άραγε γονυκλισίες
και καταρρεύσεις ανεπανόρθωτες του εγωισμού σου;
Τη μέση σου κατά πόσα ακτίνια
η ένδοξη κατάκτησή τους έκλινε;
Γραμμάτια ανεξόφλητα ολόκληρης ζωής,
χρέος στη πλαστική σου υπόσταση
μόνιμο κι άλυτο δια βίου.
Γιατί Θε μου, για πόσα αργύρια,
για να βιώσεις ποιόν βίον και πάλιν αβίωτο;
Της εταίρας το αιδοίον θαρρώ πιο έντιμο νά ’ναι.
Το δοξάζω, το τιμώ την χαρά ότι δίνει,
τον πόνο ότι σβήνει
και ψωμί καθαρό την κυρά του χορταίνει.
Λειτουργέ του δημόσιου βίου, χαίρε!
Υφέρπουσα αλαζονεία
υπερμεγέθους γνώσεως,
μονόπλευρης,
στενής
κι οξείας.
Φρίκη του καιρού μας.
Ποτέ, πουθενά και για τίποτε
επαγγελματίας, που λένε, δεν έγινα.
Λέγαν πως ήμουν καλός,
μα εγώ ποτέ δεν το πίστευα,
κι είχα πάντα τον φόβο
πως ό,τι απ’ τα χέρια ή την κεφαλήν μου έφευγε
ολίγο κουσουρλίδικο ήταν.
Τέλος πάντων.
Τη μισή μου ζωή έτσι έχω περάσει,
μα ό,τι έκανα μ’ άρεσε
κι ό,τι τελείωσα με γέμισε χαρά και φόβο.
Αμοιβή δε λογάριασα,
ένοχος ήμουν σαν πληρωνόμουν,
λίγο δηλαδή νόμιζα ότι έκλεβα.
Τι έκανες, έλεγα, τώρα Τάκη μου
και σε πληρώνουν οι άνοες;
Μου φαίνονταν οι νόμοι τις αγοράς αφύσικοι
ή εγώ εκτός φύσης.
Πληρώνεσαι να κάνεις πράγματα.
Γιατί;..
Αλλιώς, τι θα έκανες:
Τίποτε;
Η πίσω σελίδα του ανόητου
βιογραφικού σημειώματος,
ανόητης ζωής,
χρησίμευσε στην πρώτη γραφή,
πρόχειρη και λαχανιασμένη,
ενός ποιήματος με πόδια
που σηκώθηκε,
έκανε βόλτα στο Θερμαϊκό
με συννεφιά και βόρειο άνεμο
πρωί άνοιξης κρύας, αγέλαστης.
Kάντε σεις, κάνετε δημόσιες σχέσεις
κι αφήστε ’μένα μόνο κι ήσυχο,
στην ερημία μου να δουλεύω,
τις άδειες σκέψεις που αιωρούνται να γεμίζω
κι ουσία πέμπτη να μαζεύω,
μέσα από σκύβαλα συλλέκτης
ταπεινός κι ευτυχισμένος.
Kάντε σεις, κάνετε δημόσιες σχέσεις
κι αφήστε ’μένα να δουλεύω,
τις άδειες σκέψεις που αιωρούνται να γεμίζω
κι ουσία πέμπτη να μαζεύω,
μέσα από σκύβαλα συλλέκτης
ταπεινός κι ευτυχισμένος.
Κίτρινα λουλουδάκια μου της άνοιξης
που ήρθε ύποπτα αργοπορημένη
εν μέσω αιωρουμένου σπρέι ύδατος
και τεχνητών δροσοσταλίδων.
Ενοίκιο μου δυσβάσταχτο
που έχω να σε πληρώσω.
Σφαίρες πετούν στο πλάι μου
μα μ’ αγκαλιάζουν λέξεις.
Χρωματισμοί τόξου επίγειου
πάνω από χόρτο κι από χώμα,
στο πλάι μιας νέας Εγνατίας, ασφάλτινης,
που ξεγελάει και πουθενά δεν οδηγεί.
Κίτρινα λουλουδάκια μου της αγρίας σέρεως,
εσείς δεν με προδώσατε ποτέ.
Θυμάσαι τη θεσούλα σου όταν ζήταγες
απελπισμένα ν’ αποκτήσεις
περιοδεύοντας γραφεία,
διαδρόμους ατελείωτους
και σε προθάλαμους στεκόσουν
άβολα μπρος σ’ άθλιες γραμματείς;
Τώρα που την καρέκλα σου καβάλησες
και τα συρτάρια του γραφείου σου
γέμισες κωλόχαρτα, σφραγίδες και υπογραφές,
τώρα κοιτάζεις αλλονών χαρτιά
έργα κι εργασίες με ύφος και αέρα
τους κρίνεις και τους επικρίνεις
με τα μικρά σου πονηρά ματάκια
μισόκλειστα δήθεν πίσω απ’ τα γυαλιά.
Αχ εκείνο το μικρούλι Prof.
μπρόs στ’ όνομά σου
πώς φαντάζει!
Τώρα αναμένεις ίδια
από περιφερόμενους ομοίως
σ’ όμοια γραφεία κι ίδιους προθαλάμους.
Γι’ αυτό και τόσος φόβος, τόση αποστροφή,
πώς έγινε να μη σε προσκυνάει,
πλάι σου να ’ναι από δρόμον άλλον
και τα γραμμάτια σου να ξέρει να μετράει,
της κάθε σου ανέλιξης το φόβο και το κλάμα.
Ενάργειας έργο δεν απόκτησες ποτέ,
το εντελώς έχειν των πραγμάτων έτσι τ’ άφηνες
για άλλοτε, για όταν θα μπορούσες, για ποτέ.
Αυτό το άλλοτε, το ύστερα,
εκείνη τη μικρούλα την χαρά που δεν έρχεται
παρά μονάχα με το καθαρό άρα,
το διαυγές διότι,
το νήπιον γιατί.
Πίσω απ’ τις επιτηδευμένες,
όμορφες του λόγου σου αράδες,
όπως τον συναντώ
σε περιοδικά μέσα,
σ’ υπολογιστές, εφημερίδες κι αίθουσες
μου μένει πάντα ύποπτη
αυτή η τυπική σου ευγένειά που σκοτώνει.
Πίσω από τη λεπτότατη μορφή σου,
τις φίνες, ήρεμες κι αργές κινήσεις σου,
το μέγα εύρος των ενδιαφερόντων σου,
τι είναι αυτό που με κάνει τόσο επιφυλακτικό;
Τι είναι αυτό που με φαρμακώνει
και τις καλές μου προθέσεις ζώνει
με φίδια κι αμφιβολία;
Αχ, και να μην είχα σταματήσει
στην ταινία εκείνη το ‘77
και την λέξη
να μην είχα ταυτίσει με βρισιά!
Τις λίγες, πολύ λίγες,
στιγμές τις ευτυχίας μου
τις πλήρωσα πανάκριβα
σε είδος πεπερασμένο,
εξαντλήσιμο.
Εξ απαλών ονύχων συνένοχοι μόνον,
ίσα που τη βιοτικήν να εξασφαλίζουμε,
ευθύνες στο έγκλημα μεγάλες αποφεύγοντας,
του τι πράττομεν συνείδηση ν’ απομένει.
Οι δεδομένες στιγμές της επανάστασης
λίγες ήταν και δε συναντηθήκαμε,
άλλωστε δεν ευτύχησαν διόλου.
Φορείς του άλλου, μπασταρδεμένοι
και μολυσματικοί ας υπάρχουμε.
Το ελάχιστον.
Πώς χορταριάζει τόσο γρήγορα
τ’ άγαλμα του Παπαναστασίου;
Σαν χθες ήταν που εκείνος ο ανεκδιήγητος
πρωθυπουργός της χούντας τελευταίος
μες σε ψιλή βροχή εγκαινίαζε
τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματός μας.
Ας είναι,
πολλοί ήρθαν και παρήλθαν.
Γνώση είναι ό,τι μένει και μετράει.
Τι κοινό έχω εγώ μ’ έναν έντιμο ταξιτζή
που κατοικεί στο ακριβώς από κάτω μου διαμέρισμα;
Το βράδυ της Παρασκευής,
όταν μου λέει ότι δεν έχει ψυχή έξω
μ’ αυτό το ψoφόκρυο για να μεταφέρει,
εγώ του απαντώ πως πια δεν έχω
άλλον κανένα μαθητή για να διδάξω.
Τι κοινό έχω εγώ μ’ έναν έντιμο ταξιτζή
που κατοικεί στο ακριβώς από κάτω μου διαμέρισμα;
Το βράδυ της Παρασκευής,
όταν μου λέει ότι δεν έχει ψυχή έξω
μ’ αυτό το ψoφόκρυο για να μεταφέρει,
εγώ του απαντώ πως πια δεν έχω
άλλον κανένα μαθητή για να διδάξω.
Άσ’ τους αυτούς
οίδασι γαρ τι ποιούσι.
Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.
Τον μύθο κυνηγούν ακόμη.
Την λίγη αρμονία αναζητούν
του όλου την γωνίτσα ν’ ακουμπήσουν
και μες στην παραζάλη πια
και του μυαλού
την φτώχια την καταραμένη
παίρνουν ό,τι πολύ εύκολα εξηγούν άλλοι
και νοιώθουν και γνωρίζουν
για γνώση απόλυτη και για μυστήριο φοβερό…
Βολεύονται και τους αρέσει.
Άσ’ τους. Ευτυχισμένοι νά 'ναι.
Πάμε γι’ αλλού, στα δύσκολα.
Σαράντα χρόνια
το μυαλό μου και το σώμα μου παιδεύω
σε πράγματα που άλλοι αφήνουν
ως άνευ αξίας ανταλλακτικής
ελπίζοντας
σε μιαν ευτυχία αλλιώτικη.
Για δεκαεπτά χρόνους ολόκληρους
καλογέρευα.
Πορτάρης ήμουν, μάγερας, καθαριστής, σταβλίτης.
Κάθε βρομοδουλειά του γέροντά μου έκανα.
Στα μούτρα έφαγα τον άθλιο Πλάτωνα,
τον άνοστο Αριστοτέλη κι όλο τους το σινάφι.
Απ’ έξω τά ’μαθα, τ’ αντέγραψα
πάνω από εκατό φορές.
Τις νύχτες όμως στα κρυφά ο ασεβής
παρηγοριά είχα τον γλυκύ μου Επίκουρο
και τα μυστήρια του σκοτεινού τους
- χα, χα! - και των συγκαιρινών του
φως τά ‘φτιαχνα και χώμα.
Τώρα με κάναν αναγνώστη.
Όχι πως καμίαν μου αξία ότι εκτίμησαν,
καπάκι ήρθαν τα πράματα
μες στην τυχαία και στοχαστική τους περασιά
κι έκαναν τούμπα το ντετερμινισμό τους όλον.
Τώρα μπορώ πια, καθώς θ’ αναγιγνώσκω
τις ιερές Γραφές και το Θεόπνευστό μας Λόγο,
να τους πετώ πάνω στον ύπνο τους, αριά και που,
καμιά παραλλαγμένη πονηρά
σελίδα της φύσεως των όντων
και κάνα δυο μικροί κι ανήσυχοι
να την αρπάζουν στο μουχλιασμένο αέρα μας.
Δεν μ’ εκτιμάει η Εθνική μου Τράπεζα.
Δεν έχω πίστιν αξιόλογη γι’ αυτήν.
Την έχω μάλλον απολέσει ολωσδιόλου.
Τα δεκαεπτά έτη συνεχούς
διδαχής ερωτικής κι απεγνωσμένης έρευνας,
η πίστη σε ήθος και ιδανικά,
η απαρέγκλιτη εφαρμογή των σχετικών νόμων
δεν μετρούν διόλου.
Ούτε τ’ ό,τι κατάφερα και τα παιδιά μου μοναχός ανάστησα
κι έγιναν έντιμοι πολίτες, άξιοι της πατρίδος καθώς λεν.
Ό,τι για τη μεγάλη φίλη μου μετρά
η μίζερή μου δήλωση στην εφορία είναι.
Και τα ειλικρινώς αναφερόμενα σ’ αυτήν
τρία εκατομμύρια γλίσχρου ετησίου εισοδήματος
αντιστοιχούν -αν εγκριθεί- σε δάνειο αστείο
το πολύ πεντακοσίων χιλιάδων.
Κι ας χρόνια τώρα ολόκληρα μου κρατά,
αφού ο αφελής την εμπιστεύτηκα,
ό,τι με βάσανον πολύ αποταμιεύω.
Δυο άφιλοι υπάλληλοι, σ’ ένα ανώγειο θλιβερό
πάνω απ’ την πολυτέλεια του λαμπερού ισογείου
μου έκοψαν απότομα και βλοσυρά ελπίδα πάσα,
τρώγοντας μπουγάτσες.
Μου πέρασε μάλιστα για μια στιγμή
η υποψία πως ο ένας χαμογελούσε ειρωνικά
κάτω απ’ το λιγδιασμένο μούσι του.
Επί αντιγράφου υπευθύνου δηλώσεως
του νόμου 1599/86
και στην πίσω του βέβαια σελίδα
γράφω ανεύθυνο ποίημα πρωινό
και πάλι συννεφιασμένης μέρας,
του οποίου η σύλληψις εγένετο
επί της Εγνατίας οδού,
μεταξύ Οργανισμού Υδρεύσεως
και Πολυτεχνικής Σχολής.
Όπου, ως φαίνεται, πολλά συνταρακτικά
συμβαίνουν, υπάρχουν κι αντικατοπτρίζονται
και η καρδιά μου δεν μπορεί,
θέλει δεν θέλει
στίχους τα κάνει.
Ο φάκελός μου ελεγμένος, εγκεκριμένος
απ’ όλους τους αρμόδιους υφιστάμενούς του,
επί ένα μήνα και πλέον
βρίσκεται στο γραφείο του.
Ο μεγαλορρήμων και μεγαλόσχημος υπουργός μου,
ο εκ του νόμου φυσικός μου προϊστάμενος
έχει μόνον να υπογράψει
το διορισμό μου στη νέα μου θέση,
αυτήν του αναγνώστη δηλαδή.
Είναι αλήθεια πως κάποιαν αγωνία έχω.
Το ξέρει βέβαια κι αυτός
και θέλει ίσως να τονίσει
τις απεριόριστες δυνατότητές του
και ότι ίσως χάριν του χρωστώ.
Αφήνει φυσικά κι ένα περιθώριο
για την εύλογη λειτουργία
των γνωστών μηχανισμών.
Εγώ πάντως, διαθέτοντας κάποια πρόσβαση,
αρκετά ισχυρή μάλιστα, δεν την χρησιμοποίησα.
Μια ειλικρινής ενημέρωση εκ των ‘έσω’ που είχα, ήταν:
“Ο Γεράσιμος, ξέρετε,
δεν ακούει κανέναν,
ούτε καν τον υφυπουργό του”
Έτσι στ’ αυγά μου κάθομαι και αναμένω.
Δε μ’ αρέσουν οι επίσημες τελετές,
αυτή τους η ευπρέπεια και η τάξη δεν μου πάει,
το δήθεν ήθος των ανθρώπων
που το τυπικόν με τόση ευλάβεια ακολουθούν
με προκαλεί,
αφού τόσες τις ζωούλας τους στιγμές γνωρίζω.
Είναι κάποιοι διόλου αθώοι φοιτητές
που επιμένουν να ζωγραφίζουν τοίχους.
Τους αγαπώ
-τους φοιτητές μου αυτούς
και τους ζωγραφισμένους τοίχους.
Δεν εννοώ τα περίτεχνα γκράφιτι,
ούτε τα εξυπνακίστικα συνθήματα.
Εκείνα πάλι τα ηρωικά κι ωραία
της τρυφερής νεότητος, έχουν παρέλθει
ανεπιστρεπτί μαζί της.
Αυτοί είναι άλλοι,
δεν φαίνονται και φασαρία δεν κάνουν.
Στο κάτασπρο, φρεσκοβαμμένο κλιμακοστάσιο
χθες μ’ ένα μολύβι απλό
κάποιος -κάποια;-
ζωγράφισε ένα κλαράκι ανώνυμο
με τέσσερα φύλλα
δίπλα στη πόρτα του Ιερού μας.
Έτσι πρωί-πρωί
εν μέσω θορύβου αγρίων τροχοφόρων
και τεχνητής αναπαραγωγής
εξαίσιας κλασικής μουσικής
που πάει να μας γελάσει,
στη θλίψη και τον αβάσταχτο καημό
επελεύνοντος καρκίνου
εκείνο το πολύσημο άχρωμο κλαδί
ανοίγει την καρδιά μου
διάπλατα.
Κείμενα και χαρτιά παράγονται.
Η έρευνά του, αν και μοναχική πολύ,
καλά πάει.
Κατανόησε πράματα και θάματα,
που χρόνια πολλά τον παίδευαν.
Τα παιδιά του προοδεύουν.
Είναι καλά, αγωνίζονται, μαθαίνουν.
Σπουδάζουν επιστήμη και ζωή.
Κι η τέχνη του άρχισε να τον αγαπά,
Δυο-τρία του ποιήματα δημοσιεύτηκαν.
Με τις αρχές του τις μυστήριες
είναι εντάξει- τέτοιαν ζωή επιθυμούσε.
Θα μπορούσε να πει κανείς λοιπόν
‘καλά είμαστε’.
Υπολανθάνει όμως πάντων η βιοτική.
Εκείνη η θλιβερά αντιμισθία
που αρκεί για το εν δεύτερο μόνον
βίου μόλις ανεκτού.
Και να πουλήσει άλλο τίποτε δεν έχει.
Τι έφταιξε;
Την χάριν τους
χάνουν οι άφρονες,
στο ιερό μας μέσα τριγυρνώντας
κι ολόκληρη ζωή ξοδεύοντας
σε πράγματα του έρωτος μακράν,
ασύνδετα με την αγάπη.
Χωρίς καν να μπορούν,
κι αυτήν την, εν μικρότητι,
ωραία τους πλευρά να ακουμπήσουν.
Την χάριν τους
χάνουν οι άφρονες,
στο ιερό μας μέσα τριγυρνώντας
κι ολόκληρη ζωή ξοδεύοντας
σε πράγματα του έρωτος μακράν,
ασύνδετα με την αγάπη.
Χωρίς καν να μπορούν,
κι αυτήν την, εν μικρότητι,
ωραία τους πλευρά να ακουμπήσουν.
Μαθητευόμενους μάγους μου θυμίζουν.
Τι ωραία που είναι ν’ ασχολείσαι με κουτάκια,
να φτιάχνεις διαγράμματα ροής!
Όλα μες στο μυαλό σου λύνονται.
Έπειτα βάζεις ανθρώπους να περπατούν απάνω τους
και να οδεύουν -πού;- τρελέ σχεδιαστή.
---------------------------
Ήρθε προχθές στη γενική συνέλευση του τμήματός μου ένας αντιπρύτανης οικονομικών, οικονομολόγος. Δεν υπάρχει φράγκο στον ορίζοντα από την πολιτεία, αλλά όλα μπήκαν στην σειρά. Εντυπωσιακός... Είπε τα δικά του, θα σώσουν την Ελλάδα οι spin-off, καινοτομίες κι εξωστρέφειες. Ψέλλισαν κάτι από κάτω καθημαγμένοι συνάδελφοι, έβαλα μια φωνή κι εγώ ο καθυστερημένος, ανάθεμά με αν κατάλαβε κάτι. Θα τα ξαναπούμε σε κάνα δυο χρόνια. Θυμήθηκα μια πρόχειρη σημείωσή μου με ημερομηνία Νοέμβρη του '98 - πιο πάνω. Την εποχή της ευφορίας.
Διδάσκω από πρωίας
μέχρις εσπέρας βαθυτάτης.
Κι όταν δεν έχω μαθητές,
έχω τον γιο μου,
έχω την κόρη μου
ή, εν ανάγκη,
τον εαυτό μου.
Διδάσκω.
Το δασκαλίκι μάτια μου.
Το δασκαλίκι αφτιά μου.
Τώρα μπορώ να καταλάβω
τι είναι η τέχνη μου
και πού ακροβατεί.
Στη μοναξιά του αμφιθεάτρου
σε ώρα εξετάσεων,
επί κεφαλών ανδρών αθώων
υπερίπταμαι
να προσμετρώ τη γνώση τους
σε αντικείμενο άκρως υλιστικό.
Και απ’ εδώ να διατρήσω προσπαθώ
τα ανεξήγητα και τ’ άρρητα.
Νήπιος ο λόγος στην κοινότητα.
Όχι αυτός που θα χαιρόσουν,
μιας παρατεταμένης σκόπιμα φύσης παιδικής.
Αυτός που σε τρομάζει μπρος στο κακό που έρχεται
και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να το σταματήσει.
'Μα τι προτείνετε επιτέλους, συνάδελφοι;'
Τώρα που το κακό έφτασε στο 'σπίτι' μας,
κυρία Α, καμία πρόταση πια δεν υπάρχει
εκεί που ή ρητορικά ή ουσιαστικά απευθύνεστε.
Όσο κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε.
Και αν ίσως νομίσετε ότι βρήκατε,
μόλις την αναλύσετε θα βγει το πατρικό:
'καθίστε ήσυχα και μπορεί να την βολέψετε'.
Το μάχιμο επιθυμώ, το απαιτώ, το δικαιούμαι,
η ανατροπή και τα παρόμοια έχουνε κόστος δυσβάστακτον.
Κι εδώ που τα λέμε,
πάντα ήθελε κότσια το να ξεπεράσεις την κατάστασή σου
και να ιδείς τον κόσμο μ' άλλο μάτι.
Θέλει ίσως και το κακό να φτάσει στο σπίτι σου,
εκτός από το ‘σπίτι’ σου.
Μέχρι τότε, ομολογίες φοβισμένων μικροαστών
θ' ακούτε ή θα διαβάζετε.
Επιστροφή λοιπόν στην ησυχία σας...
____________
* "Angst essen Seele auf", Rainer Werner Fassbinder
Ομολογώ πως όταν σας διαβάζω
μου έρχονται γέλια.
Και εξηγούμαι:
Διαχειρίστηκατε εξουσία,
συμμετείχατε σε εγκλήματα
και τώρα θρηνείτε δια την απώλειαν,
πριν καν αυτή υπάρξει.
Όπως όλοι οι φιλελευθερίζοντες εξάλλου.
Είναι γελοίο.
Όσο για την αισθητική,
αυτή το μόνο που μπορεί να κάνει,
είναι να παραπέμψει εν μέσω γέλωτος στον Ιερεμία.
Ρε άει στο διάλο με τα αυτονόητα.
Τα βρίσκεις παντού και τα σνομπάρεις κιόλας!
Αυτονόητα δεν υπάρχουν.
Κάτι πήγε να πει ο παππούς Ευκλείδης,
έμεινε με την Ευκλείδεια στο χέρι,
μουσείο για να θαυμάζουν οι άσχετοι.
Σημείον, ευθεία, επίπεδον
και κάτι λίγα της αξιωματικής,
διαταγές για ορντινάντσες…
Πέσαν πολλές γενιές
πολλά μυαλά πυρπολήθηκαν
για κάθε στασίδι που βρίσκεις
να βάλεις τον κώλο σου.
Εγώ βλέπω μία κόρη ν' αγκαλιάζει
το άγαλμα του Αριστοτέλη.
Στο μέσον του Ιερού μας.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ζευγάρι αγκαλιά.
Έρως λοιπόν, τυφλός και σπάνιος ...
Που φτύνει τους μνησίκακους επαγγελματίες.
Αναφορές σε άθλιους δημοσιολόγους
περιοδικά lifestyle και σκάνδαλα επικαιρικά.
Να τους ζυγίζεις και να λες:
μα αν ήταν έτσι τα πράγματα,
τι διάλο σας θέλουμε ιερείς
εκεί στον υπέροχο ναό,
κάτω από το περίφημο επίγραμμα
«ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ»
Σαράντα χρόνια, σήμερα.
Δεν πέρασε νύχτα να μην τον δω.
Μέρα χωρίς να τον σκεφτώ.
Εκείνον τον ξανθό άγγελο, με τα γαλάζια μάτια.
Στον κερματοδέκτη πλάι στο παράθυρο του κυλικείου,
να προσπαθεί σπίτι του να τηλεφωνήσει.
Πάνε πιο πέρα, μου λέει, στο θάλαμο,
πάρε και πες τους ότι θα μείνω μέσα, σε παρακαλώ.
Κι όταν γυρίσεις πες μου.
Ούτε ο θάλαμος δούλευε, ούτε γονείς βρήκα.
Γύρισα όμως, κι έμεινα πλάι του ως τα χαράματα.
Όταν όλα τέλειωσαν,
κρύφτηκα σ’ ένα ντουλάπι κι έμεινα μέσα εκεί για πάντα.
Πώς αλλιώς θα δικαιώνονταν,
όσοι νοικοκυραίοι φίλοι μου μέχρι και σήμερα μου λένε:
“με τα μυαλά που κουβαλάς
θα πας σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.”
Αυτοί βέβαια άγγελο ζωντανό δεν είδαν.
βγήκαν τα μέτρα παγανιά και τα σταθμά
καινούρια μηχανούλα καταμέτρησης
επίδρασης επιρροής κτλ
στο βάθος βλέπε την κυρία excellence
scholarometer
μελετητόμετρο
πήραν τους δρόμους και τα κιορ-σοκάκια
για να μετρήσουν ποιος την έχει πιο μεγάλη
ο Μαρξ ή ο Φρόιντ ή κανένα νεότερο φυντάνι
αστεράκι των εγκύρων και εγκρίτων ...
τι ανθρώπινη ανάγκη κι αυτή
αν είναι κάπου ο πατερούλης και τους κοιτάζει απ' τα ψηλά
σίγουρα ετοιμάζει μια θεωρία της αξίας
για αυτές όλες τις 'ακαδημαϊκές' μας μαλακίες
σίγουρα τον νοιάζει η αξία χρήσης τους και η αξία ανταλλαγής τους
κι ίσως ανακαλύψει εδώ αξία ανταλλαγής χωρίς αξία χρήσης
τουλάχιστον πιτσιρικάδες τις βγάζαμε
τις μετρούσαμε και συνεχίζαμε το παιχνίδι αγαπημένοι
άνευ κόστους κι εργασίας...
Και για όποιον δεν κατάλαβε.
Μνημόσυνο κάνω.
Κεράκι ανάβω στα γρασίδια της μάνας που με βύζαξε.
Ανάσταση νεκρών δεν αναμένω.
Αυτήν την ρουφιάνα κομπανία των φρονίμων,
αίθουσα-αίθουσα το πατρικό μου να μου παίρνει,
δεν θέλω άλλο να την υπηρετώ.
Στήνω κρυφό σχολειό.
Άλλο δεν έχω τι.
Εγώ το ήξερα ότι σαράντα χρόνια
περπάταγα πάνω σε τάφους.
Πήγαινα σιγά
στις μύτες των ποδιών,
στις άκρες των μονοπατιών
κι έψαχνα να πατώ
σε πέτρες που δεν μοιάζαν λαξεμένες,
σ' άσφαλτο αντιβιοτική και τσιμέντο άσηπτο.
Οι άλλοι;
Δεν τους φοβάμαι τους νόμους τους.
Έχω δει τόσους πολλούς και φοβερούς·
δεν με τρομάζουν πια.
Άλλωστε, όλοι φύγανε μ' έναν νόμο
ή μια τροπολογία της ντροπής.
Φοβάμαι τους ανθρώπους,
φίλους κι εχθρούς κι αδιάφορους,
που δεν μιλούν και δεν λαλούν,
αλλά δι' ίδιον όφελος τους χρησιμοποιούν
σιωπηρά ...
Πόθος της Μαίρης μου περιπλεκόμενος στον ήλιο,
χλωρόφυτα του Ευθύμη μου για να ριζώνει,
κάκτοι του Γιάννη μου που μού 'φυγε, αενάως ανθοφόροι,
βασιλικοί για την Κικίτσα μου να μου ξαναγυρίζει,
σκυλάκια για τα παιδιαρίσματα του Στάθη μου, του
Νιόνιου μου,
και πάπυρος του Κωνσταντή μου για τα γραπτά του
μέλλοντός μας.
μα πιο πολύ σιχαίνομαι
όσους ποντάρουν στα πρεζόνια
στα βαποράκια
στους διαρρήκτες
στα σκουπίδια και
στην ανεξέλεγκτη συμπεριφορά
συγχισμένων νεαρών
για μια εκλογή του κώλου
Αυτά λοιπόν τα δύσμοιρα δικά μας.
Σας γράφω απ’ το ευαγές μας Ίδρυμα.
Όπου εκατοντάδες φοβισμένοι ακαδημαϊκοί
προσμένουν τρέμοντας την συντέλεια του κόσμου.
Ως εκ τούτου, μην ελπίζετε τίποτε απ' αυτούς.
Θα επανέλθω αν κατιτίς αλλάξει.
Σας χαιρετώ και σας ασπάζομαι.
……………
Μα πιο πολύ ακόμα με πειράζει
απ’ του ενδόξου σεφαρδιτισμού την πόλη
που δεν ευρέθη ένας να διαβάσει Ισπανικά.
(Β. Λαλιώτης)
Ποιος να διαβάσει ισπανικά;
Πάλι κανείς σταφιδιασμένος ακαδημαϊκός,
δυσκοίλιος και δυσανεκτικός θα ήτο.
Όσοι την γλώσσα ένοιωθαν δική τους,
έχουνε από χρόνια γίνει πέτρες
που τις πατούσα φοιτητής μπροστά στο μετεωροσκοπείο.
Τώρα τις μάζεψαν κι αυτές.
Καλώς σε πειράζει το λοιπόν.
Ή όπως λέμε ντροπής.
Μόνον εγώ εντρέπομαι,
ή έχω και παρέα;
Ευχαριστώ πάντως τους άρχοντές μου
που τόσο σοφά με καθοδηγούν …
Μόλις μεγαλώσω λίγο ακόμη θα μπορώ,
όπως αυτοί, να κρίνω.
Και ίσως να συναντήσω κάποτε
εκείνη την ωραία κυρία που έβγαινε
από τους πίνακες του Sir Edward Burne Jones·
ως τότε στου Βαρδάρη θα κυλιέμαι.
Και έτσι εδώ
κλείνει ένας κύκλος στην ακαδημαϊκή μας ιστορία.
Τον Μεσαίωνα που έρχεται
δεν θέλω να τον ζήσω.
Η δημοκρατία και το πανεπιστημίο το πήρανε το διαζύγιο.
Θα ξαναβρεθούν μα δεν θα είμαι εκεί.
Και δεν θέλω η αλήθεια είναι.
Δεν θέλω να δω αυτούς που σήμερα γιορτάζουν,
να γιορτάζουνε και τότε.
Ιούνιος, μήνας θεριστής ...
Παιδί, ήταν ο μήνας που αγαπούσα.
Κάμπος και μία κερασιά να κλέβω τα κεράσια της.
Κίτρινα στάχια, κίτρινες μηχανές, τσουβάλια κίτρινο στάρι.
Όταν έγινα δάσκαλος, τον μίσησα.
Δεν είμαι εγώ για να μετρώ και να δικάζω
σπόρους στις κεφαλές ωραίων νέων ή νεανίδων.
Αυτά είναι για σκληρούς άντρες της αγοράς.
Η λείανσις των γωνιών και των τραχειών επιφανειών
ενέχει σοβαρούς κινδύνους.
Στην κατηφόρα δεν μπορείς να σταματήσεις,
και στην ανηφοριά δεν μπορείς να κρατηθείς.
Θεσσαλονίκη.
ΑΠΘ.
Εδώ, στο βασίλειο του ορθού λόγου.
Ημείς κληρονόμοι, κάτοχοι κι ιδιοκτήτες του!
Κόψτε κάποτε αυτή την μαλακία με τον ορθό λόγο.
Σας ευτελίζει.
Και τον ευτελίζει.
Τους λέν τώρα λιμνάζοντες.
Κάθε εποχή με τους ανθρώπους της.
Και την αισθητική της.
Ποιος άθλιος, ορθολογιστής ντεμέκ,
άρπαξε εκείνο το υπέροχο "αιώνιοι"
και τό 'κανε βάλτο και βατράχια;
Λίγον καιρό είναι ο όρος.
Κανένας απο τα καθάρματα που σιτίζονται
σ' εκείνες τις κακόηχες επιτροπές του υπουργείου
θα είναι μάλλον ο ένοχος για το έγκλημα.
Σε λίμνη μέσα,
στην Κερκίνη,
από μια μπλάβα να σε πνίξουνε φονιά
Τον τελευταίο καιρό προσέχω τα σημειώματα
π' αφήνουν καθαριστές και καθαρίστριες.
Στο πανεπιστήμιο, στις υπηρεσίες, στις οικοδομές.
Κολλημένα σε καθρέφτες ανελκυστήρων,
πόρτες, τοίχους, πάνω σε γραφεία.
Είναι όλα ορθογραφημένα, με ωραία, ευδιάκριτα,
καλλιγραφημένα -σχεδόν- γράμματα.
Όχι ορνιθοσκαλίσματα σαν και των φοιτητών μου.
Κάποια θα μπορούσαν να είναι και ποιήματα.
Δείγμα του ότι δεν πρόκειται για τυχαίους ανθρώπους.
Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152480175298541&set=a.10150261...
περίσσεια γνώσεων
πλεονασματικών· χωρίς ουσία
ο θάνατος οι ευκαιρίες της κρίσης
κι ο γελοίος ξιφομάχος
η εφήμερη δοξα των εμπορευματικών σχέσεων
που κάθε σούρουπο έχει
χιλιάδες τους υπομνηματιστές της
εσύ στην μέση
με τα νευρικά σου γράμματα που έμαθες
υφέρπουσα αλαζονεία
υπερμεγέθους γνώσεως
μονόπλευρης
στενής
κι οξείας
ω φρίκη του καιρού μας
ξεφύτρωσε ένα περίεργο QE σήμερα το πρωί
και σφόδρα μ' ανησύχησε
τι στο διάλο είναι τούτο πάλι· λες να σκοτώνει
έψαξα λίγο κι ηρέμησα
Quantitative easing το λένε
ποσοτική χαλάρωση
ουφ παλιό είναι· το ξέρουμε
πώς να κρυφτείς ματάκια μου
σε τέτοιον τόπο με τέτοιο φως
αργά ή γρήγορα θα σ' εύρει
έλεγε εψές ο άλλος στα ραδιοκύματα και στις οπτικές
γεμάτος βεβαιότητες
τι θες
να πεθάνουμε όλοι
πού ζεις
αυτά τα πράματα δεν γίνονται
ας την γλυτώσουμε τώρα ένα 65%
γι' αργότερα βλέπουμε
με τίποτε δεν καταλάβαινε ότι έλεγε
να πεθάνει τώρα το 35%
κι η άλλη
ούτε πέντε μήνες δεν άντεξε ο μύθος της
αρίστη η συνάδελφος με το πολλά 'βαρύ' βιογραφικό
όπως διατυμπάνιζαν όλοι στην επιλογή της
μας βγήκε όχι απλός χρήστης
μα δημιουργός παράδεισου στη μέση της Ευρώπης
αφήστε ήδη τον επίσης άριστο συνάδελφο
τον υπουργό πού την επέλεξε
πήρε ήδη κι αυτός την κάτω βόλτα
και τον δρόμο του ευτελισμού...
η ερώτηση είναι άλλη βέβαια
κάποια στιγμή θα γυρίσουν
στις αίθουσες των ευαγών μας ιδρυμάτων
τι θα διδάσκουν άραγε στους φοιτητές μας
τσούρμο οι πεινασμένοι της academia...
νυχτώνει
όσο απ' το έρμα σου κι αν μας αφήσεις
πάλι κοντούλικο θά 'σαι
της επιφανείας
ωραίο μακρύ αλλά θα σέρνεσαι στα πόδια μας
ριζωμένα βουνά απ' τον μυθο ακόμα
κατούρα λοιπόν ελεύθερα· μην ντρέπεσαι
έτσι κάνουμε εδώ
δεν έχει τόπο να κρυφτείς
γι απόψε πάντως
ας φυλάξει ο θεός τους αγαθούς κι αθώους
όσους τέλος πάντων μπορεί
Θε μου,
σ' ευχαριστώ που μ' έδωσες για να διδάξω
σε τόσους άξιους και αξιοπρεπείς ανθρώπους.
Χαίρομαι να τους βλέπω,
να τους ακούω,
να τους διαβάζω.
Μηχανικούς,
ερευνητές,
δάσκαλους με ούμπαλα.
Εκείνα τα Χριστούγεννα, τα βράδια
τι πανηγύρι, τι χαρά οι ευχές
από τις άκριες του κόσμου
και τα μηνύματά τους!
Και λέω ευτυχής:
'αυτό το λίγο,
το κάτι να μένει,
το ελάχιστο,
σ' ευχαριστώ που με αξίωσες να το καταφέρω'.
Μεταξύ μας όμως Κύριε,
κάτι πολύ χοντρούς μαλάκες,
γιατί τους έριξες μπροστά μου,
να τους μαθαίνω τέχνη κι άρρητα γράμματα;
Tι έκανα λάθος και με τιμώρησες;
Να με βαραίνουν τα φονικά τους.
Αλάνθαστον κριτήριον αληθείας ...
Δεν φαντάζεστε πόσοι συνάδελφοί μου το έχουν βρει και ζηλοτύπως το κατέχουν.
Μην πάει το μυαλό σας σε γνωσιολογίες κλπ ...
Αστεία πράγματα.
Αυτοί το βρήκαν στους διαδρόμους και τα συρτάρια του ΑΠΘ.
Άντε και στη διαδρομή μέχρι τις Βρυξέλλες.
Αχ και να τους δείτε, τι καμάρι, τι σιγουριά ...
Διακρίνονται εύκολα.
Συνήθως τελειώνουν τα μηνύματά τους με ένα:
"Δεν θα επανέλθω" ή
"τελεία και παύλα".
-Πάω στον Πολύγυρο, Χρήστο, να πληρώσω εφορία·
ίσως μου μείνει κάτι απ' το μισθό να φάω στο δρόμο ένα κουλούρι.
-Δημήτρη, άστα να πάνε·
την λαϊκή μου την επλήρωσε σήμερα ο γιος μου.
Διάλογοι πρώην υψηλόμισθων.
Εντίμων.
Και δυο αγχωμένες άνω τελείες.
27 του μήνα,
ημέρα πληρωμής των δημοσίων λειτουργών.
Μούσαις χάρισι θύε, λέει.
Σιγά μη θυσιάσουνε στις μούσες.
Αυτοί που δεν χαρίζονται θυμίαμα στον άγιό τους.
Πιάσαν τον τόπο που ήθελε εκείνος
ο αφελής Παπαναστασίου
να κάνει άνοιξη της γλώσσας.
Βρήκαν και την αιτία όλων των κακών
και την βαρούν.
Τριάντα ζωηροί βαρβάτοι,
φταίνε για όλο τους το χάλι.
Αβάσταχτη η ελαφροτήτα της αμερικανιάς.
Εντάξει.
Τα στρογγύλεψες αρκετά.
Βρήκες ξανά την θέση ισορροπίας.
Αυτήν που σου υποδεικνύει η επίλυσις της διαφορικής.
Δεν ήταν εύκολο βέβαια, ούτε όμως και πολύ δύσκολο.
Απόψε μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος.
Αύριο, θα δούμε.
οι δήθεν οι περίπου οι ντεμέκ και οι μπορεί
ψηφίζω σήμερα συνδικαλισμό
κακόμοιρο μαραγκιασμένο
νερόβραστα μαλάκια καθωσπρέπει
αξιοπρέπεια ψάχνω βρίσκω ελαχίστη
θα πορευτώ μ' αυτήν· όσο πάει
άνθισε ο πούστης 28 Φλεβάρη
βράδυ
στον τεσσαρακοστό πρώτο παράλληλο
δεν μπορεί
μας δουλεύει
_____________________________
photo: Κωνσταντής Αρκουδογιάννης
τελικά ρε μήπως είσαι ο μόνος
εδώ μέσα που δεν είχε στήριγμα
αλλ’ ούτε κι ήθελε να στηριχτεί
φτάνουν δυο μέρες στην πατρίδα σου
να σου προσθέσουνε στους ώμους δέκα χρόνια
θα θέλατε καριόληδες να είναι έτσι ε
όχι· δεν θα το πάρω το φαρμάκι σας
θα κάτσω σε μια ακροθαλασσιά
να βλέπω κόκκινα καράβια να περνούν
μαύρα ελικόπτερα και πάνοπλους φρουρούς
ν’ ανεβοκατεβάζουνε ηλίθιους επισήμους
θα περιμένω
μια μπύρα ένα τσιγάρο ένας καφές
είναι ο αφανισμός σας όλο κι όλο
τον χρόνο μου έμαθαν να μετρώ οι παλαιοί
να λογαριάζω τον αιώνα οι φίλοι
εφήβους και νεάνιδες
παίδες και κορασίδες
να καρτερώ
να τους μαθαίνω γράμματα
να ετοιμάζουν την αποκαθήλωσή σας
καλό πράμα ρε σεις η κρίση
φαίνονται όλοι· ξεβρακώνονται
βγάζει ο φόβος το μέσα έξω τους
τώρα πια τους ξέρεις όλους και λες
μα τι δουλειά είχα εγώ
μ' ετούτους τους μαλάκες
έτσι είναι
αυτόν τον μικρόκοσμo δεν μπορείς να τον αντέξεις
παρά μόνον με λόγο παραληρηματικό
κανένα πρόβλημα με τους απλούς ανθρώπους
φτώχια κι αξιοπρέπεια μαζί ήταν πάντα
με τους αμόρφωτους της academia
αυτόν τον συρφετό
που βγάζει αβέρτα και για χρόνια
ομοίους και χειρότερους είναι το κακό
καλό πράμα ρε σεις η κρίση
φαίνονται όλοι· ξεβρακώνονται
βγάζει ο φόβος το μέσα έξω τους
τώρα πια τους ξέρεις όλους και λες
μα τι δουλειά είχα εγώ
μ' ετούτους τους μαλάκες
έτσι είναι
αυτόν τον μικρόκοσμo δεν μπορείς να τον αντέξεις
παρά μόνον με λόγο παραληρηματικό
κανένα πρόβλημα με τους απλούς ανθρώπους
φτώχια κι αξιοπρέπεια μαζί ήταν πάντα
με τους αμόρφωτους της academia
αυτόν τον συρφετό
που βγάζει αβέρτα και για χρόνια
ομοίους και χειρότερους είναι το κακό
μηνυτήρια αναφορά
αναφορά αξιοποίνων πράξεων
αναφορά στον εισαγγελέα
πριν μερικά χρόνια βγήκε ένας έγκριτος συνάδελφος
σε ένα κωλοκάναλο
και όλος περηφάνεια δήλωσε
πως έκανε μιαν τέτοια
για κάποιους ζωηρούς του φοιτητές
κι ατάκτους συναδέλφους του
κανέναν ενδοιασμόν δεν είχε
ήταν σαν μια άλλη δημοσίευσις εν σειρά
είχε τόσον συνηθίσει στις σχετικές ενέργειες
σκέφτηκα τότε
πόσο μικρά πράγματα κάνει κανείς
έγκριτος για να γίνει
όταν τη έγκριση του μέσα του
δεν έχει για το έξω του
και ήταν επιπλέον άσχημος κι άχαρος
π’ ανάθεμά τον
σαράντα τρία χρόνια ψάχνω για να βρω
το σώμα του ένδοξου δημοτικισμού
μιας και το πνεύμα του είχε χαθεί
ακόμη απ' όταν πρωτοήρθα
χθες μεσημέρι σκόνταψα πάνω του
σε ένα ξέφωτο στο δάσος του πολυτεχνείου
καρβουνιασμένο μαύρο πλαστικό
το είχαν ξεναχώσει οι βροχές
ένας κισσός το σκέπαζε πάνω απ' την μέση
το βράδυ μου ήρθε η επιβεβαίωση
μ' ένα καλάθι ξινισμένα μήλα κι απίδια
από το κτίριο των μουσών
της χάριτος και των θυσιών
παρέμβαση φοιτητών της Αρχιτεκτονικής
πάντα μιας ήττας ήμουνα
αν όχι ήττας
άντε το πολύ κρατήσαμε τις δυνάμεις μας
το όπλο παρά πόδα κλπ
αυτό δηλαδή που μου πετάν συχνά πυκνά στα μούτρα
'δεν ξεπεράσατε ποτέ τον εμφύλιο πόλεμο κύριε'
-γιατί ρε να τον ξεπεράσουμε
τέλειωσε σάματις ποτές
έχω όμως μίαν άγρια διάθεση για πλάκα και καζούρα
με κάθε τι που βλέπω ακούω και διαβάζω απόψε
πρέπει όμως να συγκρατηθώ
και να σκεφτώ την θεσμική μου θέση
έχω αύριο εξετάσεις
πρέπει να παραδώσω εις την κοινωνίαν των οιονεί νικητών
μηχανικούς αξίους της τόσον υψηλής τεχνολογίας μου
με το πρώτο κρύο αεράκι του Σεπτέμβρη
απόγευμα
ρίγος στα γυμνά μέλη του καλοκαιριού
όπου κι αν είμαι σκέφτομαι
πως πρέπει να χαρτώσω
γαλάζια τετράδια και βιβλία
για αύριο το πρωί
αρχίζει το σχολείο
μετά συμμαζεύομαι
τι διάλο να γράψω στις ετικέτες
τάξη τετάρτη και πεντηκοστή
το πήγαινε όλη μέρα για βροχή του φθινοπώρου
δεν ευδοκίμησε
κάπου προς το απόγευμα κι ενώ στις αίθουσες
βασάνιζα διακόσια άτομα στις εξετάσεις
ανοίξαν κάνα δύο τρύπες στο στερέωμα
και πρόβαλαν πάλι εκείνες οι γνωστές ακτίνες
μετρούσα όλο το πρωί
τα 'σας παρακαλώ περάστε με πρέπει να φύγω'
τα 'μισόν βαθμό για κείνη την υποτροφία'
τα 'δεν μένω πια εδώ πήγα στην πόλη μου'
πώς η διδακτική να πάρει αγκαλιά την δυσκολία
φώτισέ τους θε μου
να βγάλουμε και τον χειμώνα αυτόν
στο όριο· στο τσακ
γιατί από σωτήρια ...
ζέχνει η academia μούχλα συντήρηση μεσαίωνα
οι πιο προοδευτικοί θα σταύρωναν
τον Κοραή πλάι στην μάνα τους
και θ' αξιολογούνταν περιχαρείς
ποιος τό 'κανε καλύτερα
και ποιος ο εξοχότατος των εξόχων
μα πού στο διάλο βρέθηκαν όλοι αυτοί
πώς αναπαραχθήκανε
στα πιο ελεύθερα νερά της χώρας
στον πιο ελεύθερο καιρό της
χτυπάει το κινητό στην δόνηση
ξέρω ανησυχείς
άργησα
μα δεν μπορώ να το σηκώσω
έρχομαι Μαίρη· έρχομαι
σε μιαν ώρα το πολύ είμαι σπίτι
είναι που δεν μ' αφήνουνε
αυτά τα ωραία νέα παιδιά
κι οι δροσερές κοπέλες
από την έδρα να κατέβω
ζητούν πολλά
πάρα πολλά να μάθουν
αυτά που άλλοι δεν τους λένε
και τα κρατούν για να τα πάρουνε μαζί τους
τίποτα δεν γκρεμίστηκε γλυκιά μου
όλα μες στο μυαλό μας είναι
όλα όρθια είναι
κι ο κόσμος είναι ωραίος
τα πιο ωραία παιδιά είναι δικά μας
τα πιο ωραία εγγόνια κι αυτά δικά μας...
...Έχω μιαν ολίγον διαφορετική αίσθηση του πράγματος,
περί της ταξικής συγκροτήσεως του μικρού μας κόσμου.
Με έναν απόλυτο ορισμό της εργατικής τάξης.
Αυτόν του βιομηχανικού εργάτη.
Αγαπητή Ν. Κ., είμαι μέλος της academia
και γνήσιο παιδί της εργατικής τάξης.
Παρακαλώ, όταν βρείς κανένα ξαδελφάκι μου,
να μου το συστήσεις για να κάνουμε παρέα.
Οι εγγύτεροι συνάδελφοι που γνώρισα
στα σαράντα δυο μου χρόνια στο πανεπιστήμιο,
ήτανε οι γιοι των μπακάληδων.
Αλλ' ο μπακάλης στην γειτονιά μου και στα χρόνια μου ήτο άρχων.
Ίσως να του χρωστούσα και την ζωή μου,
για μερικά κομμάτια κρίσιμο τυρί το καλοκαίρι του '55 ...
είχαμε να λύσουμε ένα πρόβλημα πρωί πρωί
περί θέσεως ευθείας τεμνούσης επίπεδον χωρίον
η συνάρτησις στόχου μεγιστοποιεί κέρδη
και ελαχιστοποιεί ζημίας
μόνον που τα κέρδη ήσαν άλλων
και αι ζημίαι άλλων
κάποιοι πολύ έξυπνοι βάζουνε βάρη (weights)
αλλά δεν δείχνουν ποτέ τι χρώμα βρακί φοράν
της Αγίας Γεωμετρίας σήμερα
το πρωί χωρισμός χωρίου από αγεωμέτρητα τσακάλια
το απόγευμα κατάργησις παραλληλίας από αRειμάνιους χλευαστές...
το βράδυ φώναζε ο μινίστρος της θρησκείας
και των παίδων σαν σε λαϊκή αγορά μανάβης
δύο πτυχία στην τιμή του ενός· πάρε κόσμε
μα δεν υπάρχει ούτε ένας υπουργός παιδείας
που δεν ερεζιλεύθη μεταρρυθμίζων
μην ευτελίζετε σας παρακαλώ άλλο την academia
αρκετά κάνει κι από μόνη της
ας ήταν ρε γαμώτο κάποιος κάποτε να έβλεπε τα ουσιαστικά
πετάνε τα παιδιά μου
οι φοιτητές μου
σε μέρη απίθανα
σε χρόνους απίθανους
σε δουλειές απίθανες
και στέλνουν μηνύματα
σ' εμέ τον καθηλωμένο στην Ζώνη
μηχανικό φοντιών
να ξανασκέφτομαι τον Stalker
μετά από τριάντα πέντε χρόνια
για τα μελλούμενα του 2016
__________
*φόντι~το πάνω μέρος του υποδήματος
Τις
ο σοσιαλδημοκράτης
και τις
ο τριτοδιεθνιστής,
παρακαλώ,
και τι τ' ανάμεσό τους;
Λίγην ενάργειαν εκτός της διαλεχτικής.
Για τους αφελείς που μας διαβάζουν.
δεν έχει αλλού τέτοια γαλήνη
οι πολύ τυχεροί ήμασταν
δεν ήθελα ποτέ να μείνω
μόνος στον έκτο όροφο
ειπώθηκαν πολλά ωραία και καλά
να συμπληρώσω ένα που δεν είπαν
ήσουν ένα μικρό παιδί σε σώμα ωραίου γίγαντα
για έναν καφέ πρωί Δευτέρας μαζί σου
θα πέταγα όλους μου τους στίχους
σκισμένες σελίδες απ’ το παράθυρο
μαζί και κάνα δυο δίσκους κι όλα τα dvd
καλός ωραίος και σοφός ο κύριος συνάδελφος
τι χάη τι πολυπλοκότητες τι ακροβατισμοί
ανάμεσο σε ύλη και σε πνεύμα
μέχρι που ψες αργά αμόλησε την πορδίτσα του
κι αυτός
όταν ο λόγος ήρθε για κάποιον δυστυχή
που τόλμησε να πει κάτι αιρετικό
μα ποιος χρηματοδοτεί τον συγκεκριμένο κύριο
ετσίριξε
ε δεν σου πάει ρε φίλε
εδώ ήρθαμε
πάμε να φύγουμε
να μας κοιτάζεις και να χαμογελάς
να αγορεύω εγώ κι εσύ ν’ ακούς
με το τσιγάρο έτοιμο χωρίς να το ανάβεις
στ’ αριστερό σου χέρι
να με προσέχεις
να λέω τις μαλακίες μας στ’ αθώα
κι όταν ξεφεύγω να με διορθώνεις
σαν πιο συγκρατημένος πιο στοχαστικός
κι όμως ο γέρων που προηγείτο πάντων
ήταν του άθλιου σιναφιού μου
του πιο εκλεκτού κι αρχαίου κομματιού του
να γιατί ο θεσμός αυτός θέλει την ελευθερία
ενέχει την ελευθερία παράγει την ελευθερία
κοντά δέκα αιώνες τώρα
κι ας είναι το στολίδι της κάθε φορά άρχουσας τάξης
κι ας προκαλεί με τον χειρότερο τρόπο ο κόσμος του
να και ποιο είναι το πιο βαθύ νόημα
του καθυβρισμένου του ασύλου
κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε
για τους άλλους δεν έχουμε
ω μην μου περιορίζετε κι άλλο
την γλυκυτάτην μου Ευκλείδειον
νομίζουν που νομίζουν τα καημένα
ο κόσμος τους πως είναι δισδιάστατος
μη τ' αναγκάσετε να ζήσουν
σε μιάν ευθεία πάνω δυστυχή
και εν σειρά
"...που περιγράφονται ευσύνοπτα με
τους όρους κοινωνία της γνώσης και ψηφιακή εποχή..."*
Λόγια παχιά.
Να φάν’ κι οι κότες.
Γιατί, οι προηγούμενες κοινωνίες ήταν της άγνοιας;
Να χαρώ εγώ εκτίμηση της ιστορίας.
Και τέλος πάντων τι στο διάλο είναι αυτή η digital εποχή;
Κολυμπάμε σε μιαν θάλασσα από 0 και 1· ε και;
Κι αυτήν με σκατά την γεμίζετε, όπως τις άλλες.
Άμα βλέπω κείμενα να ξεκινούν έτσι, λέω:
"Ωχ! Πάλι λαχανάκια Βρυξελλών θα φάμε..."
_________________________
* "...αφορά τις μεγάλες αλλαγές της εποχής, που περιγράφονται ευσύνοπτα με τους όρους κοινωνία της γνώσης και ψηφιακή εποχή. Πρόκειται για μεταβολή της τάξης εκείνων που καθόρισαν την ιστορία του ανθρώπινου γένους, όπως ήταν η νεολιθική επανάσταση που επινόησε τη γεωργία και η βιομηχανική επανάσταση που δημιούργησε τον σύγχρονο πολιτισμό..."
https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/esos_porismata_d...
συγνώμη πουλάκι μου σε ξέχασα εχθές
και όλη την μέρα έψαχνες στις τρύπες
του πλαστικού για δροσερό νεράκι
από τους νεροχύτες των κλιματιστικών
έτρεχα ο έρμος γι' άλλα ανήμπορα
απόψε το τάσι σου είναι γεμάτο
κι όμως αυτός ο σιδερένιος γίγαντας στο πλάι σου
δεν είναι σήμερα εδώ γιαβρί μου· χάθηκε όπως ήρθε
τον έριξαν χθες βράδυ αργά· δούλευαν όλη νύχτα
μαζέψαν τα κομμάτια του ως το πρωί και φύγαν
είν’ εύκολες οι μεταλλικές κατασκευές
σήκωσε ότι ήταν να σηκώσει
πέτρα τσιμέντα σίδερα και χώμα
τέλειωσε η υπεργολαβία του
σ' ετούτη την καταραμένη τρύπα
και πάει γι' άλλα κι άλλους
εσύ όμως ήρθες και σήμερα για νερό
κι εγώ όπως πάντα
τριανταπέντε χρόνια τώρα δάσκαλος
και τα παιδιά για γράμματα
όταν η τρύπα θα τελειώσει
και θά ‘χουν περάσει οι συρμοί
χιλιάδες φορές κάτω απ’ την γη
μ’ εκατομμύρια ταλαιπωρημένους στα βαγόνια τους
κάποιοι εδώ θα κάνουν μαθήματα άλλα
κι ωραία πουλιά θα ψάχνουν το νεαρόν ύδωρ
και στα χειρότερά του το πανεπιστήμιο
ανήκει στον κόσμο
κι ανήκει στον κόσμο
γιατί ακριβώς ανήκει στην πόλη
είναι παιδί της πόλης
και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς
δεν θά 'ταν πανεπιστήμιο
είδα να σπέρνουν τέτοια
σε υπέροχες ερημίες
τα είδα και να πεθαίνουν
δυο σκέψεις επάνω στην διαλεκτική
ενός συνθήματος ελαφρών βαρών
και μιας εικόνας
επαλλήλων ορθογωνίων παραλληλεπιπέδων
διαβάζω ακαδημαϊκούς να βρίζονται
μετά έναν αιώνα ξανά και πάλι για την γλώσσα
μα καλά δεν μύρισαν ποτέ οι κόπανοι βασιλικό
αιώνιοι
τι υπέροχη έκφραση
τι σπάνια κατηγορία
πόσο ανόητο να θες να την εξαφανίσεις
στην εποχή των οδοστρωτήρων
των αναδευτήρων και των μίξεων
έτσι ώστε το προϊόν
πλήρως να ομογενοποιηθεί
πριν διανεμηθεί στις αγορές
υπάρχει τόπος
που δεν σβήνει απ' τα κατάστιχά του
εγγεγραμμένους περίεργους και εξαιρετικούς
σπάνιο είδος βιολογικό
κάτι σαν παραδείσια πτηνά
ή λόγος περί αξιών
κι ενώ θα έπρεπε αστόχαστοι
να τρέμει το φυλλοκάρδι σας
μόνο που βάζετε την λέξη στο στόμα σας
εσείς την εκάνατε αστερίσκους πέντε
κυκλάκια άσπρα με βουλίτσες μαύρες
βαθμό
ποσοστό επί τοις εκατό
μόριον
ψωμοτύρι
ας ξεκινήσουμε για το αθλιέστερο των καθηκόντων μας
αυτό της αξιολόγησης της πλειάδος των νέων μηχανικών
το σκοινίον ετέθη στοχαστικώς και μετά από βαθείαν περίσκεψιν
στου επιπέδου της παρτίδος το αναλογούν ύψος
στην σειρά λοιπόν φερέλπιδές μου νέοι
και με περίσσεια φόρα για να δούμε
ποιος μπορεί να το πηδήξει
ποιος θα τ’ ακουμπήσει
και ποιος από κάτω θα περάσει
ζήτω η ουσία της ανώτατης παιδείας μας
η μέτρησις της επιδόσεως δηλαδή
στο άλμα εις ύψος υπεράνω κενού
και κάτωθι χάους
όλα στον ίσκιο του γίνονται
εγκλήματα προδοσίες κι ηρωισμοί
όλα το μάτι του τα γράφει
ξεθωριασμένα πια τα σύμβολα του Πάτροκλου Καραντινού
βάλατε το χεράκι σας όλοι
κυρίως σιωπώντας κι ελάχιστα μα άθλια μιλώντας
φωτεινές και φωτισμένες οι εξαιρέσεις
ανοίξαμε και σας περιμένουμε
ελάτε να σας δείξουμε την Κυριακή
πώς φτιάχνουνε την γνώση
πώς την φροντίζουνε και την φυλάγουν
να σώζεται να μεγαλώνει
πώς την μοιράζουν και την χαρίζουν
την επιστήμη την τεχνολογία το design
τον εθνικό πολιτισμό την τέχνη και τον λόγο
όσο το προλαβαίνουμε ακόμη λίγο
πριν γίνουμε McDonald's κι excellence
οριστικά και αμετάκλητα
ξέρω καλά τι θα πει evaluation
το σπούδασα σε έκταση απεριόριστη και βάθος απύθμενο
κι έμαθα τι θα πει κοροϊδία
μόνο για κείνο του λαιμού σου
το μπλε πράσινο ιριδίζον
αφήνω το παράθυρό μου ανοιχτό
δυο δάχτυλα νερό στο παλιό σταχτοδοχείο
κι όλα τα πιάτα στις γλάστρες πλημμυρισμένα
απόγευμα Παρασκευής συνάντηση στο κτίριο δέλτα
εκείνη η αδιόρατη σταγόνα
στην άκρη του ράμφους σου γιαβρί μου
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού
στο αρμέ μπετόν και στο γυαλί με το αλουμίνιο
αυτού του ευαγούς Ιδρύματος
κτίριον δέλτα
είναι κακάσχημο
βάναυσα κακοποιημένο
ρημαγμένο
εννιά όροφοι σίδερο και μπετόν χωρίς βαφή
του κερατά ύστερος brutalismus και του άρπα κόλα
πού εκείνη η χάρις του Καραντινού
το καλοκαίρι βράζει και τον χειμώνα μπάζει από παντού
τριάκοντα και επτά έτη συντηρήσεως των ελαχίστων
το αγαπώ όμως
και είναι το σπίτι μου
τριάντα δύο χρόνια στον έκτο του όροφο γωνία μονάζω
εκείνη η αδιόρατη σταγόνα στην άκρη του ράμφους σου
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού
στ' αρμέ μπετόν
αυτού του ευαγούς ιδρύματος
αγαπητέ μου φίλε Χ
δεν θέλω αντίμετρα
τι να τα κάνω τα αντίμετρα και τις ελεημοσύνες
τον μισθό μου θέλω πίσω
την ζωή μου θέλω πίσω
την περηφάνια μου
αύριο σε περιμένω στις απεργιακές συγκεντρώσεις
αυτό σου πρέπει
...
αν θέλετε το πιστεύετε
έγινε υπουργός
με πόσον κόπο αλήθεια προσπαθούν
να θωρακίσουν νομικά την θέση τους
και την υπεροχή τους· σιγά μην είναι άριστοι
τι ανάγκη θώρακος να έχει ένας έξοχος πολέμαρχος
πλην μόνον αυτού τούτου του ελαχίστου στηθιαίου του
δυο τρεις ορόφους ν' ανεβείς πιο πάνω
αντί στον έξι στον οχτώμισι
στην σιδερένια σκάλα του κινδύνου έστω
αλλάζουν όλα ξαφνικά
γίνονται μαγικά
άλλη ζωή και άλλος κόσμος
άλλος ο Αύγουστος κι άλλη η Εγνατία
να λες
μα πού στην ευχή ήταν κρυμμένα όλα
εκείνο το αλλά ή
το όμως
και την υποσημείωση κατόπιν τους
τι τα θες
δεν φτάνει το σκέτο· ε
αχ και να τό 'λεγες
και νά 'λιωνε η λέξη
στο στόμα μόνη της
είμαι
είμαι ρε
αυτά έκανα στη ζωή μου
λέει και καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι
τι σκατά έκανες ρε μαλάκα
να στα πω εγώ και εν συνόψει
έβαλες δυο πέτρες την μια πάνω στην άλλη
έγραψες με πιο πολλά ο σε μερικές σελίδες
αυτά που άλλοι έγραφαν με πιο πολλά α
έκανες και δυο παιδιά που σ' έχουνε γραμμένον
σου φτάνουν
ή να σου πω το τι δεν έκανες
και το τι έκαναν αυτά που έκανες στους άλλους
Άι Δημήτρης βράδυ ανάποδος
χωρίς χρυσάνθεμα ακόμα
κι έρχεται ένας φοιτητής ευαίσθητος
με δυο γραμμές να σπάει την ευταξία σου
την αυστηρή παράδοση
και το κρυόκωλον σαράντα χρόνων
εν τέλει
να σου μαχαιρώνει την καρδιά
Photo: Κωνσταντής Αρκουδογιάννης
είμαι ευτυχής
πήρα αύξηση
μου δώσανε τεσσαράκοντα και ένα
επιπλέον
όμως μου ανεβάσανε κι ό,τι τους δίνω· μου κρατάνε
ογδοήκοντα και επτά πρέπει να τους επιστρέψω
επιπλέον
δεν πειράζει
χαλάλι τους
μου δώσανε αύξηση μετά από επτά χρόνια
τι αξία έχει ένα από τα δώδεκα ενοίκια μου
ή η θέρμανση του χειμώνα μου
εγώ πήρα αύξηση
άρχοντας
τους τα χαρίζω λοιπόν· μου τα παίρνουν
καλά Χριστούγεννα
όχι
δεν θά 'χει κρύο όλη την βδομάδα
μη σε φοβίζουν οι αλαφριοί των μετεώρων
δεν θα παγώσουν τα νερά μέχρι τον νέο χρόνο
θα ξαναέρθω ως και την Τρίτη
να βάλω φρέσκο στο τασάκι σου
δεν θα σ' αφήσω να διψάσεις
έτσι κι αλλιώς αφήνω ανοιχτό λιγάκι το παράθυρο
αν δείς τα ζόρια έμπα μέσα
όλες οι γλάστρες έχουν νερό στα πιάτα τους
έμπλεξες κόρη μου· έμπλεξες
μπα... μην ανησυχείς
και δεν θα ξεμπλέξεις ποτέ...
μάλλον βρήκα
κάτι να καίγομαι συνέχεια
και να μαλώνω συνέχεια
να είμαι σε συνεχή επίθεση
τέτοια παιδιά ήθελα ν’ αποκτήσω θε μου
σ' ευχαριστώ
προτίμησα την σοφία των απλών
αυτών που αγνοούσαν
τ' ότι την κουβαλούσαν
το πώς το από πού
δεν ξέρω γιατί
δεν βγήκα χαμένος
κι ας κρυώνω λίγο τώρα
δεν θα ξεχάσω ένα ζεστό βραδάκι στην Ασπροβάλτα
ανάμεσα σε τρεις άγιους θείους εξ αγχιστείας
να τους πειράζω κι αυτοί να με κερνούν
να κλέβω κι αυτοί να μου χαρίζουν
παίζανε τα παιδιά μου παραδίπλα
κι αυτοί έπαιζαν με μένα
από την ομηρεία στη Γερμανία
το Ελ Αλαμέιν
και την Κορέα
μένει ακόμα μόνο η ομηρεία
χαμένη κάπου στην Δυτική Ακτή
πρέπει νά 'τανε κάπου έναν μήνα απ' την αρχή
στάθηκα μπροστά της
και την κοίταξα στα μάτια
δεν ήταν όμορφη σαν την μάνα μου
ήταν όμως γλυκιά και γαλήνια
άνοιξα το τετράδιο
κι είχα το όνομα σωστά
όχι με τέσσερα λάθη όπως την πρώτη φορά
άνοιξε το αναγνωστικό
σε μια τυχαία σελίδα
έπεσε σ' εκείνη με την φωτιά και το δαδί
διάβασε είπε
μπορούσα να διαβάζω οτιδήποτε πια
ήταν απλό
έβαζες τα γράμματα το ένα δίπλα στ' άλλο
και γίνονταν στο στόμα σου ωραίοι ήχοι
λέξεις εικόνες όλα μαζί ένα
μ' αγκάλιασε και με φίλησε στην γελοία μου φράντζα
πόσο μετάνιωσα που δεν έγινα δάσκαλος
ξεχειμωνιάσαμε ε
τον πηδήξαμε κι αυτόν τον χειμώνα
να έρχεστε
νεράκι έχει
να κουτσουλάτε μόνο πιο λίγο στο μάρμαρο
και μη μου γεννήσετε πάλι τ' αυγά σας στην βιβλιοθήκη
πολυτεχνική
βιβλιοθήκη
διοίκηση
φιλοσοφική
θεολογική
αίθουσα τελετών
μετρό· τοπογραφία γωνία
παράθυρο γραφείου
κοράκια στον ουρανό
βραδιάζει στο ΑΠΘ
ψιχία σκύβαλα και μόρια
μαθαίνουν να μαζεύουν
γρυλίζοντας και αλυχτώντας
αντίπαλοι εχθροί και ξένοι
βιογραφίες χωρίς βίο
συναξάρια δίχως άγιο
πείνα και φόβος
και έρως εν τέλει ευτελής και αγοραίος
είναι ένας δεύτερος δρόμος για την φοιτητική Λέσχη
το μεσημέρι κι αργά το απόγευμα
μπροστά από το γραφείο μου
ο άλλος είναι πιο πολυπληθής· ο από πίσω
περνούν ανεπαισθήτως
καθώς πηγαίνουν για φαΐ
ή επιστρέφουν πλήρεις για να συνεχίσουν
τον ρόλο τους ως ο άλλος πόλος
αυτός ο συνήθως σιωπηλός της επικοινωνίας
σιωπηλός μέσα σιωπηλός κι έξω
με κατεβασμένο κεφάλι πλειστάκις
λίγες οι φορές που φωνασκούν γελούν και χαίρονται
συνήθως όταν οι παρέες τους είναι μεγάλες
τότε ξαφνιάζομαι
υπάρχουν λέω· δεν εξέλειπαν ως είδος
σηκώνομαι και τους χαίρομαι απ' το παράθυρο
επιμένω
δεν ξέρω τι να περιμένω απ' τους ελάχιστους
τον έρωτα
τον λόγο
ή την εξέγερση
είναι πολλά τα χρόνια της μιζέριας
κι η λύπη αβάσταχτη για τόσες γενιές χαμένες
άθλιοι γονείς
τους κάνετε σαν και τα μούτρα σας
ας είναι
να φοβάστε αυτό το κάτι που πάντα μένει
πώς πέφτουν έτσι χαράματα οι ναοί τους
πώς σπάνε έτσι κομμάτια τα περίτεχνα αγάλματά τους
αυτοί δεν ήταν οι μέχρι χθες έγκυροι
οι πολυγραφότατοι κι αλάνθαστοι
οι κάτοχοι απίθανων δεικτών
αξιολόγησης αναγνωσιμότητας επίδρασης
να σας πω την αλήθεια
κάθε πρωί που ξαφνικά πέφτει ένας τέτοιος
μπροστά στα πόδια μου
εγώ ξύνω τ' αρχίδια μου
έτσι κι αλλιώς γελούνε μόνοι τους οι χάχες
ξεχειμωνιάσαμε ε
τον πηδήξαμε κι αυτόν τον χειμώνα
να έρχεστε
νεράκι έχει
μόνο να κουτσουλάτε πιο λίγο
και μη μου γεννήσετε τ' αυγό σας στην βιβλιοθήκη πάλι
photo: Christos E. Dimakis
