πάλι στην Άκανθο απ' έξω σέρνομαι
αυτή την φορά κουτσός με βακτηρία
πέντε άθλιους χρόνους ύστερα

με προσπερνούν οι δυο βαριοί οπλίτες που συναγωνίζονται
ο Άνδριος και ο Χαλκιδεύς
πού να τα φτάσεις αυτά τ' αγριεμένα παλικάρια 
που τρέχουν να καρφώσουν δόρατα στην ξύλινη πύλη της πόλης
εσύ ένας αφελής Ήδωνας αυτούς αποικιστές του νότου

ας είναι 
έχω παιδιά κι εγγόνια να φροντίσω

photo: Christos E. Dimakis

https://blog.moudaniwn.gr/2019/09/15/menhir-ena-proistoriko-anaglyfo-apo-akantho/

θα φεύγουμε
όσο υπάρχουν πόρτες ανοιχτές 
στενά αφύλαχτα και θάλασσα 
θα φεύγουμε

μεγάλωσα ανάμεσα σ' ερείπια και χαλάσματα...

δεν πέρασα από τόπον άλλον 
με τόση πολλήν εγκατάλειψη

εδώ δεν φτιάχναν τα ρημάδια
δεν τα στηλώνανε· τ' αφήναν
να τα λιώνει ο καιρός ο αέρας το νερό

σχεδόν πάντα αρχινούσαν κάτι καινούριο δίπλα τους
που δεν προλάβαινε καν να τελειώσει
ρήμαζε μισοτελειωμένο

αχ 
γιατί εσείς ωραία μου αγόρια  

περήφανοι ψαράδες
του γαύρου  της σαρδέλας και του σαφριδιού 

να ζητιανεύετε τα γαριδάκια 
του κάθε κατεστραμμένου μαλακοτουρίστα

τόση άγρια μοναξιά

μια μικρή γλυκιά αρχαιολόγος 
ευτελισμένη ως αρχαιοφύλαξ 
κι ένας νέος άντρας μόνος που έσκαβε 
δεν έμαθα την ιδιότητά του· τον ονόμασα ανασκαφέα έτσι 
πέρασα δυο φορές σε δέκα μέρες· το ίδιο σκηνικό

αυτή στο τραπεζάκι της στην σκιά 
κι αυτός στις πέτρες του στον ήλιο

είναι ένα μικρό θαύμα το Παλαμάρι 
θα κάνει χρόνια πενήντα 
να το ιδούν στο τέλος τα εγγόνια μου
της μοναξιάς του πρώιμος πολιτισμός 
της ερημίας στο κέντρο του Αιγαίου

και σήμερα ακόμη αυτό είναι
μόνος ανασκάπτεται 

δεν είναι ζήτημα αρμονίας 
ούτε ρυθμού

επί κεκλιμένου επιπέδου 
αυτό είναι και το πρόβλημα

τα άλλα όλα 
τέντες 
λιμναία εγκατάλειψις 
ξενών η συντροφία 
ας μπουν στην άκρη

δεν σώζει το αλφάδιασμα του βήματος

_{photo: https://www.fosonline.gr/plus/epikairotita/article/12320/prespes-se-ligi...}

Μπροστά πηγαίνει ο Φίλιππας
και πίσω του η Χριστίνα.
Ανάμεσά τους σκουντουφλούν
Γραμματική και Άννα.
‘Μη τρέχετε Άννα και Γραμματική,
θα πέσετε απ’ τη σκάλα.’
‘Πού πάτε Φίλιππα όλοι μαζί;’
‘Για καραμέλα στη γιαγιά Αργυρή’

Μεγάλωσαν, 
δεκατρείς χρόνους μετά.
Ερημία. 
       Χωρισμοί. 
                Μοναξιά.
Δεν έμεινε ψυχή. 
Πέταξαν όλοι στον βορρά.
Έτσι όπως ήρθαν.
Πέτρα στην πέτρα δεν στεριώνει εδώ.

Πώς να στεριώσει ρε γαμώτο, 
αφού εκείνος ο άθλιος λυρικός 
πάτησε το ποδάρι του στην άμμο
τρακόσια μέτρα παρακάτω,
μ’ ένα σπαθί δυο πιθαμές 
και μια ξεφτιλισμένη ασπίδα;

_{_________________
Αύγουστος '01 - Ιούλης '14}

θε μου ας μην πέσει κι αυτός ο πεύκος
ας μη γίνει γκαζόν σ' αυτήν την άλλην επέλαση
των αδελφών Ορλώφ και τ' αλαφρόμυαλου Παπαζώλη

είναι ο πιο όμορφος μοναχικός σ' όλη την περιοχή 
στην άκρη αυθαίρετης αυλής αυθαίρετου χαλάσματος
κάτω του θάλασσα
πλάι του βαρέα οχήματα 
περνούν και απειλούν

πρώτα έγινε ο δρόμος βαρέων οχημάτων 
άφησε ερείπια στα δεξιά του

ύστερα ήρθαν τα βαρέα οχήματα
κουβαλούσαν μια θεία ανάπηρη 
χαιρετούσε τα πεύκα με μια βεντάλια

ο Άρης με τα όνειρα του '60
μας είχε τελειώσει απ' το '93

έχτιζε ο δόλιος το Ξενία του
κι ο φτωχοδιάβολος πιο κάτω το δικό του 
αυθαίρετα τον έτρεχε η πολεοδομία όλη του την ζωή

ήτανε ίδια κι ήταν όμορφα, είχανε και την ίδια μοίρα·
το νιώθαμε από τότε

Κάνιστρο τώρα 
τι να χωρέσει απ' Ορλωφικά 
είκοσι λίτρα το πολύ

χορεύουν οι Κινέζοι απάνω σου 
λένε οι ξεδιάντροποι πώς πέσαν απ’ τον ουρανό 
παπάρια· τους έφερε ένας ξένος βασιλιάς μωρός
στολίδια για τον κήπο της στέρφας γυναίκας του 
κι αυτοί δραπέτευσαν να ξεσαλώνουν 
αιώνες δύο τώρα στα χαλάσματα όλης της χώρας 

ας είναι· παραμένεις 

δεν σε κομμάτιασαν ούτε σε κάναν σκόνη 
όπως ας πούμε ο παλιός Νίγδελης τα σπλάχνα σου 
κι οι Ινδιάνοι απ' την British Columbia την κοιλιά σου 

δεν είναι ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι 
αμέτρητοι χορέψανε στην ράχη σου  

ελάχιστοι σ' αγάπησαν 
εκείνος ο νταρνάκας έμπορας Εμμανουήλ
αυτοί που σώρευαν πέτρες κι άναβαν φωτιές στον Κάκαβο
κι ίσως κι εγώ· τώρα τελευταία

μην με πατάτε

είμαι παλιό αδύναμο και γερασμένο 
δεν θα τ’ αντέξω

μη σας γελάει το λαμπερό μου άσπρο και το γκρι μουντό
πλαστικαδούρες χημικές αδιάβροχες και άοσμες 
πάει καιρός που έπαψα να μοσχοβολάω ασβέστη

κρατιέμαι με κρατάνε κι όσο πάει 
όσο ξεβράζει η θάλασσα κουφάρια 

ξεκοιλιασμένα τα κορμιά μας στην ακτή 
στον δρόμο οι μηχανές μας πεταμένες 
να λιώνουν στην αρμύρα και τον ήλιο

ό,τι δεν μπόρεσαν να κουβαλήσουν 
τα γύφτικα Toyota και τα Datsun

να μένει να θυμίζει στάρι 
σκληρό και μαλακό εντόπιο
κάτασπρο αλεύρι και γλυκό ψωμί

κοιμήσου ήσυχο εσύ μικρούλι μου 
έχουμε δρόμο ακόμη

ευθεία και πλάι 
στ' ακρωτήρι του Κάβο Σαλονικιού 
απ' την Αστρίδα
μοίρες εκατόν εβδομήκοντα και έξι 
αρχοντονήσια μόνον είναι 
και Σκύρος και Άνδρος και Σύρα 

κι ύστερα ο Χάνδακας

εδώ δεν φτιάχναν τα ρημάδια
δεν τα στηλώνανε· τ' αφήναν 
να τα λιώνει ο καιρός ο αέρας το νερό

σχεδόν πάντα αρχινούσαν κάτι καινούριο δίπλα τους
μισά κι ατέλειωτα τους μέναν τα μισά 
με τ' άλλα πορευόμασταν 

μπορεί μια εικόνα με πρόσφυγες
να μην έχει αγωνία πόνο και θάνατο
ντροπή γυφτιά και πλιάτσικο

ναι· μόνο χαρά

αρκεί να είναι πρωί πρωί
και κάτω απ' το εκκλησάκι της γοργόνας Παναγιάς
ωραία παλληκάρια γύρω γύρω να φυλάνε
στη μέση της βάρκας
γυναίκες και παιδιά απ’ το κύμα

και να φτάνουν

πληγώνεις το δάσος σου 
και βγαίνει κάτασπρο μάρμαρο

σου μένει μια ανοιχτή πληγή 
ωραία λευκή πληγή για πάντα

νά 'χες και κάτι να την κλείσεις...
κάνει το δάσος ό,τι μπορεί

μα δεν βαριέσαι 
να μισοκρύβονται αιδημόνως τα τραύματα
και ας μη θεραπεύονται ποτέ· αυτό είσαι

αυτό ήσουν κι έτσι πέταγες ανάλαφρα 
κι ίσως να είχες δίκιο 
αφού εδώ είμαστε ακόμα 

είπα πως θα τον έβρισκα στην Άκανθο
σιγά μη κάτσει σ’ έναν τόπο ο αλητήριος

ψιλοπράματα

κάτι σπαράγματα παραληρηματικά 
κι ένα στραβό ραβδί στην άμμο
δαρμένο από σαράντα κύματα 
το πληγιασμένο πόδι του για ν' αλαφραίνει

καλά που δεν φαινότανε κι η Θάσος κάθε μέρα 
για να με πιάνει η στεναχώρια 
πως είμαι απέναντί της μακριά
ένα βραδάκι μόνο καθάρισε ο ορίζοντας 
και κόντεψα να σκάσω

δεν θέλω άλλες ιστορίες μ' αποικίες φέτο
φτάνει πια

θα πάω στον νότο 
να βρω τον φίλο μου τον Χείρωνα τον Μάγνητα
τρεις χρόνους τώρα κάτω απ' το μάρμαρο 
έλεγε πως στο Μούρεσι 
του πήρε ο δρόμος ένα μικρό οικοπεδάκι

καρφάκι δεν του καίγονταν
μόνο για να πιστεύουμε 
ότι είναι πράγματι απ' το Πήλιο
_{_______________
*Νίκος Μάργαρης}

_{photo: Christos E. Dimakis  Ιερισσός}

τριάντα καλοκαίρια τώρα 
βλέπω Άθωνα νοτιοδυτικά 
χαράματα απ' την Αστρίδα 
στην νοτιωτάτην Θάσο

να και μία λοιπόν φορά που βλέπω 
τον ήλιο ν' ανατέλλει απ' αυτόν

Παλιούρι σημαίνει ίσως φράχτες αγκαθωτοί
ας μας προστατεύουν απ' την ξένη βουλιμία
το υπολειπόμενον του χρόνου μας

νέο ζευγάρι Νορβηγών 
ανάμεσα σε άσπρα ανθάκια 
πενήντα φωνασκούντες Γάλλοι 

μετά ερημία προϊστορική 
σε άργιλο άμμο θάλασσα και πέτρα 
μονότονη σκαπάνη του μοναδικού ανασκαφέως μόνον 

θα πάρω κι ετούτην την παράταση που μου εχαρίσθη 
αν και σιχάθηκα τ' ασβεστολιθικά πετρώματα 
τα σάπια παλαμάρια και τα σκουριασμένα συρματόσχοινα 
σε νεκρολίμανα και σε τόπους κρανίου 
όλο ιστορίες θανάτου και ίχνη ζωής στις ξερολιθιές

στην νότια Σκύρο δεν περίμενα τίποτε άλλο από σκύρα 
έχει όμως αρκετές γωνιές απάνω τους να βλέπω Βόρειο Αιγαίο 
και φτάνει 

θα μείνεις στοιχείο διακόσμησης 
θα σαπίζεις στη στεριά

καλά να πάθεις 
αφού δεν τους έπνιξες στη θάλασσα
όταν μπορούσες 

εργάτης μόνος 
παλαιός των ημερών 
λειτουργικότατος
σκουριάζει στην αρμύρα

αναζητεί καρνάγιο 
καραβομαραγκό 
καΐκια

ή 
το απολεσθέν υποκείμενο 
των αλαφριών ταξιαρχιών 
και να μην τους περνάει καν η ιδέα 
πως τον κουβαλούν στα θηριώδη τζιπ τους

ακάνθια επί ακανθίων
κυτταρίνη επί μετάλλου 
ποιος ο φονιάς και ποιος ο δικαστής 

βγάλε λοιπόν άκρη αν μπορείς
σ’ αυτήν την βάλτα 
υγρή ασυνέχεια της Ακάνθου
Άνδριοι ή Χαλκιδείς

με μια βαλίτσα χάρτινη 
και μέσα ένα πλαστό ψωμί
φτάσαμε εδώ μετά από τρία χρόνια 
άνοιξη του πενήντα δυο 
ένας αρσενοκοίτης 
ένας φωτιά και λάβρα καβγατζής 
κι ένας χαζός που ακολούθαγε·
όλοι με λερωμένο ποινικό 

βρώμαγε ο τόπος νάρκες και ΤΕΑ
άντε και να τους πείσεις 
πως είσαι λιγνιτωρύχος 
και πας για το Μαντέμ-Λάκκο

σημαία μισή 
ένας μισογκρεμισμένος φράχτης 
και μαύρα λάβαρα στην οδοσήμανση
αυτό εξήντα χρόνους και εφτά

ένας νεαρός αγιορείτης 
αποσχηματισμένος του έρωτος 
μ’ έπαιξε στα χέρια του μωρό
δεν μίσησα άνθρωπο σ' όλη μου την ζωή
έφτανε ν' αποφεύγω τους άχαρους
δεν θα μισήσω τώρα 

όταν είδαν το μάρμαρο στην άκρη και τον σίδηρο 
έσυραν τα καράβια τους στην αμμουδιά
ασπίδες και κοντά σπαθιά κραυγές κι αλαλαγμοί 
γέμισε ο τόπος αίματα και έμειναν για πάντα 

τώρα δεν έχει τίποτε να σε κρατά παρά
το να ψαρεύεις τα μικρά μουρμούρια υποβρυχίως 
και να σε βλέπει ο άσπρος γλάρος επί ξύλου 
από την άκρη της ακτής χλευάζοντάς σε

μετρώ κάθε τέτοια ώρα 
εδώ και τρία βράδια 
τρία καναντέρ 
που έρχονται απ' τη Θάσο

δεν θέλω ν' ακούσω τίποτε για το νησί 
θα το κλάψω μόνος μου 
έτσι κι αλλιώς καμένο το πρωτογνώρισα 
και ξέρω τι του κάνανε οι αχρείοι 
τριάντα χρόνια τώρα

Ζέστη, πρωί,
ημίγυμνο καλοκαίρι.
Ξυπόλυτοι μπαμπάς και θυγατέρα
σε τσάκνα, χώμα, κουτσουλιές.
Επίπονη θητεία στο βάδισμα. 

Και τι κατάφερες Άγγελε
που τελικά πια μπορείς,
όταν σηκώνεις το πόδι σου
να το πηγαίνεις όπου εσύ θες;
Αντίθετα η κορούλα σου,
δεν ξέρει πού το πάει
ή, καλύτερα, δεν νοιάζεται.

Έχασες όλη τη γοητεία της κίνησης Brown.
Κέρδισες βέβαια λίγο από Καρτέσιο.

Ποιος να γνωρίζει πιο πολλά,
ποιος τις κουρτίνες να σηκώνει;

Δύο Θασίτισσες γερόντισσες ελιές
μαύρες, καμένες κι άραχνες
μαραζιασμένες σαν το δρυπεπή καρπό τους,
σε ασβεστόλιθο σταχτόχρωμο, θρυμματισμένο,
στην κορυφή αρχαίου λατομείου. 

Σου μένει μόνο να θεωρείς πέλαγος
ανάμεσά τους, να γελιέσαι συνεχώς.
Της φαντασίας σου είναι η σκιά
ή μήπως φάνηκε απέναντι η Λήμνος;
Σπάνιο το βέβαιον.
Στα είκοσι χρόνια τρεις φορές,
ύστερα από βροχή ή άνεμο βόρειο, άγριο.
Μα μαγική της φύσεως η εικόνα, εξαίρετη.
Ενάργειας πλήρης.
Αντάξια της επιμονής και του απολεσθέντος χρόνου. 

Φτάνει.
Όχι πως βέβαια αρνήθηκες
τον έναστρο του αιώνα σου ουρανό.
Είχες το μερτικό σου στα μοντέρνα, να το πούμε.
Τεχνολογίες, επιστήμες,
του κήπου των Εσπερίδων θάματα
-δεν είναι πράματα ν’ αφήνονται αυτά.
Χαρά δεν βρίσκεις άλλην όμως. Αν
αλάτι, λάδι, μέλι και κρασί
μία φορά λιμπίστηκες.

Ποιος είναι αυτός ο χαμένος Έλληνας
που περπατάει μοναχός στους δρόμους των Βρυξελών,
την προσφυγιά είκοσι τριών αιώνων κουβαλώντας
και την απελπισία δυο κιόνων, όρθιων, ιωνικών
στην άκρη μιας ανήσυχης θάλασσας, κρύας κι αλμυρής,
στα βόρεια του Αιγαίου
που βουλιάζουν στη θλίψη μέρας περίεργης,
ούτε καλοκαιριού, ούτε χειμώνα,
ούτε ανοίξεως, ούτε φθινοπώρου;

Και κει, κάτω απ’ τo μέγαρo των κραταιών συμπολιτειών,
περιτριγυρισμένo με σκαλωσιές ρετουσαρίσματος
και πάνες αποστειρωμένες,
βγάζει το πράμα του και κατουράει το περιτοίχιο,
κάνοντας δηλαδή ό,τι κάνουν και δυο τρεις Βέλγοι περαστικοί.

Είκοσι χρόνια Καβάλα-Θάσος
και πρώτη φορά με τίμησαν
δελφίνια.
Τετράς
ήρεμη, σοβαρή, επίσημη.

Φώναξε ένας μικρός
‘δελφινάκια, δελφινάκια!’
κι έγειρε το καράβι δεξιά.
Είδαν αυτά,
χαιρέτησαν
κι έφυγαν αριστερά
βουτώντας στ’ απόνερα π’ αφήναμε.

Καμπούρα γαϊδάρου πρόβαλλε το νησί
Ο Αρχίλοχος περίμενε στο νότο.

Φτάνει λίγο από Θάσο 
για να χαμογελάσει η κόρη μες στον ύπνο της,
άτιμε Αρχίλοχε.

Είναι φανερή η προσπάθεια των αρχαιοκαπήλων.
Στο παράκτιο ευρυστόμιο σπήλαιο,
διαρκούντος του χειμώνος,
έστησαν το πρόχειρο εργαστήριό τους.
Κάποιοι βουτούσαν τις ήρεμες μέρες,
ανέβαζαν τα υπολείμματα των αμφορέων
και κάποιοι πυρετωδώς τακτοποιούσαν τα ευρήματα.
στο έδαφος του σπηλαίου, μακριά από μάτια περιέργων
κρυμμένοι από στεριά και θάλασσα.
Ξέρουν πως μόνον θερινοί επισκέπτες
φτάνουν στην άκρη του Κάβο-Σαλονικιού.

Δεν τους προέκυψε φαίνεται όμως,
ούτ’ ένας οξυπύθμενος ολόκληρος.
Είν’ όλα τακτοποιημένα, μα τίποτα αξιόλογο,
τρία-τέσσερα θραύσματα ο κάθε σωρός.
Η τύχη δεν ήταν με το μέρος τους.
Ας είναι, αυτοί συνέχισαν αλλού.

Τι να τον κάνεις αυτόν τον τόπο; Όλο γεννάει.
Και το καλό και το κακό δε φτάνουν
για να τον χαρούν. Δε φτάνουν.

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Thasos/thasos38.html?fbclid=IwAR1ADrfAozb3KZMXEIgVjWyxu57fg4p69ELo0RMOQgfbe4F73n8LAtqT0IM

Να μείνει, τι να μείνει;
Ό,τι άφησαν κι οι άλλοι.

Στη χαραμάδα του βράχου
το κύμα που σκάει και πηγαινοέρχεται
λειώνει την πέτρα, την κάνει στρόγγυλη.
Ένα κομμάτι κεραμίδι αρχαίο
-λαγήνι, πιθάρι, ειδώλιο, κέραμος στέγης,
όστρακο ίσως δημοκρατικό εξαίσιο.
Έμεινε.
Σκάλωσε με την ελαστική δύναμη
παλαιάς ρίζας πεύκου.
Το βρήκα, το άγγιξα, το άρπαξα.

Δίπλα του παρατημένο στην άμμο
το organizer του γιου μου,
καλοκαιρινή του ανεμελιά.
Και τα δικά μας υλικά είναι γερά.
Θα μείνουν.
Οι μνήμες μας μ’ όλα τους τα terabyte
θα μπορούν να διαβαστούν.
Θα ’ναι αρκετά πιο εύκολα από τη Γραμμική Β.
Να πουν τι;
Τα ραντεβού, τις σκέψεις μας,
τους έρωτές μας, τα κλάματα, τα γέλια.
Αυτά. Κι ύστερα βλέπουμε
για τ’ άλλα που τα λένε ιστορία.
Θα μείνουν.

πέτα πουλί μου πέτα ψυχούλα μου
πέτα Μπαμπίνο μου
κανείς δεν θα μπορέσει να σε σταματήσει

ένα ναυτάκι λαθραίο μετανάστη στο Αμέρικα
στη Δυτική Γερμανία gastarbeiter
τον κομμωτή του Θεολόγου
τον κτίστη της θαλασσινής και της αρχαίας πέτρας
τον γλύπτη του κέδρου που μοσχοβολάει
καθώς τον ξύνει το τριβείο σου πρωί
τον σχεδιαστή τον μάστορα
-και άλλα τόσα ανομολόγητα-
τ' αλάνι της Αστρίδας
πάνω στην μαύρη BMW με το καλάθι
ποιος να τον σταματάει

εκείνον τον ψηλό ευκάλυπτο
κι εγώ ήθελα να τον ακούω χειμώνα
δεν ήθελα γαμώτο να στεναχωρέσω τον φονιά του

Πώς έγινε έτσι αυτός ο τόπος;
πώς έκλεισαν οι δρόμοι όλοι;
Δεν έχει μέρος το κεφάλι σου να γείρεις.
Δεν έχει πόρτες για να σε φυλάξουν,
χέρια να σ’ αγκαλιάσουν,
χείλια να σε φιλήσουν.

Θέλω να δω.
Πάνω απ’ το Αιγαίο, την Ιωνία,
τη Θράκη μου και τη Μακεδονία.
Το ξέρω, το ξέρω…
Τά ’χουνε πει, τά ’χουνε τραγουδήσει.
Για φως μιλάμε.
Φως και χρώμα.

Πώς το μπορέσαν όμως όλοι;
Πώς τα κρατήσαν μόνα τους;
Τι τρέλες έκαναν με τη συχνοτική
και μόνο υπόστασή τους!
Τα άλλα, τα γύρω, δεν τα είδαν;
Δεν τ’ αγγίξαν;
Κι εγώ γιατί πονώ;

Επανέρχομαι, επανακάμπτω.
Δε με ξεγέλασαν.
Θα ξανασκύψω στην εξάρτηση.
Θ΄ αναζητήσω τις αιτίες.
Το δρόμο μου θα πάρω απ’ την αρχή.

Πώς έλαχε σε μένα μόνο
μοίρα Κάβειρου;
Να βλέπω, να ακούω,
να αισθάνομαι, να ξέρω,
αλλά να μη μπορώ να πω την Λέξη,
δεμένος μ’ όρκους
φόβου, ολέθρου, θάνατου
στα πόδια του Σάου.

Μπορεί ο Κωνστάντιος ο Α' ο Χλωρός 
κι ο Μέγας του υιός 
ν' αλλάζουν ακόμη την ζωή μου;

Σαφώς, αφού πήγε ο άγιος 
κι από το μακρινό Εβόρακο, 
τους σκοτεινούς Τρεβήρους
βρήκε -πού στης μάνας του;- 
την ταπεινή Τσατάλτζα.

Και τι του φταίγαμε εμείς στη Ραιδεστό,
τα Μάλγαρα, το Πάγγαιον ή τη Θάσο, 
να κουβαλήσει ολόκληρη πρωτεύουσα
διαγωνίως στο κεφάλι μας;

Ήρθε ένας τεθλιμμένος άγγελος
με το κεφάλι του γερμένο αριστερά
πρωί-πρωί στον κήπο μου.
Με τις λευκές φτερούγες του ανοιχτές
αγκάλιασε τη βρύση μου
κι από το στέρνο του ανάβλυσε νερό.
Είχε την πλάτη στο βορρά,
κοίταζε προς τον Άθωνα.

Δεν έχω ανάγκη από μηνύματα, του είπα,
τα πιο πολλά τα ξέρω
και το τυχαίο έμαθα να καρτερώ.
Τότε έκλαψε κι έφυγε.

«Tι κάνουν Μάστρο-Μπάμπη μου,
τρεις άσπρες πέτρες, μάρμαρο
θαλασσινό αρχαίο απ’ το Καλάμι,
σταχτί τσιμέντο και δυο μέτρα σωλήνας πλαστικός;»

«Κυρίου Άγγελο, κυρ Χρήστο μ’»
απάντησε ο άδολος των ονείρων μου μάστορας.

Κάθε πρωί, αφήνω τη γαλήνη της Αστρίδας
ν’ ανέβω στη σταχτιά αετοφωλιά του Αρχάγγελου
όπου και συναντιέμαι μ΄ ένα ζευγάρι αεροπλάνα αστραφτερά
που σπάνε το φράγμα του ήχου. 
                                 Άθως,
                   Λήμνος,
Σαμοθράκη.
Πεδίον κυανόχρουν της απέλπιδός μου μάχης.
Καράβι αργοκίνητο, λευκό
σέρνεται νωχελικά ανάμεσα στη Θάσο και τον Άθωνα.
Βόμβος μηχανής.
Ρόγχος μεσημεριανού κώματος επερχομένου.
Μα που πάνε, τι κάνουν;
Ποια καπνομάγαζα άφησαν,
ποια Λέσβο παν να προσκυνήσουν;

Θάσος μου νότια, χρυσού απογεύματος.
Ταμείον γαλήνης και έρωτος.
Λατομείον λευκού μαρμάρου ατελεύτητο,
μετέωρο στο χρόνο -μαθηματική ασυνέχεια.
Πευκάκια μικρά, ίσα που αρχίσαν
να πρασινίζουν τις πλαγιές με τα αποκαΐδια,
το μέλι του Θεολόγου ρέει στις κυψέλες μαύρο ακόμη.
Τι δουλειά έχει αυτό το άσπρο στεφάνι θανάτου,
σημείο πολιτισμών άλλων, βαρβαρικών,
πάνω ακριβώς στους κόμπους της πέτρας και του αλατιού;

Με μιαν αχρηστευμένη πετονιά στο ένα χέρι,
στέκομαι στην άκρη του κάβο-Σαλονικιού
και ψηλαφώ με τ’ άλλο την Ιερισσό απέναντι
το μέρος που ήθελε να κόψει ο Ξέρξης
ενώ ο ήλιος έχει βουτήξει στις Ελευθερές,
πίσω απ’ την κορφή του Παγγαίου.

Μα ο τόπος αυτός είχε κι άλλη ζωή.
Πριν τα καράβια μου και τ’ αεροπλάνα μου,
πριν απ’ τις εσπέριές μου σκέψεις. 

Όρθιοι φαλλοί,
τυλιγμένοι κισσό κι αμπελόφυλλα.
Φύλλα συκιάς που δείχνουν πιο πολλά
απ’ όσα κρύβουν.
Μικροί σάτυροι, Σειληνοί και μαινάδες
κι ο βασιλιάς Διόνυσος
πίσω απ’ τη βρύση μου.
Έρωτας άγριος, ώσπου να πεις:
‘δεν μπορώ άλλο, φτάνει, θα πεθάνω’.