στο πέτρινο λιμάνι του Δεδέαγατς 
δίπλα στα τραίνα 
στο πλάι των ερειπίων του βομβαρδισμένου μύλου
πώς να το βάλει το εξάχρονο μυαλό μου
είδα για πρώτη φορά θάλασσα 
πώς να το φανταστώ 
ότι τ' αλάτι της για πάντα θα με τύλιγε 
και θα γινόμουν περιφερόμενη στήλη άλατος
στου Βόρειου Αιγαίου τις ακτές
για να κοιτάω στο Νότο 
και νά 'χω στην πλάτη μου 
προγόνους και Βυζάντια 
όλο το βάρος και το βάθος της Ευρώπης 
και την ιστορία της κόκκινη ν' αχνίζει ακόμη

ένα παιδάκι ήμουν 
νήπιο απ΄ την βάλτα του Στρυμόνα
και το έλος της Κερκινίτιδας