Χρόνια τώρα περπατούσα
τον μικρό κάμπο της Αστρίδας.
Μετρούσα τους εφτά λόφους γύρω της,
τα κρυμμένα λιμανάκια της,
τα χαραγμένα σύμβολα
στο μάρμαρο των λατομείων.
Μάζεψα ένα πανέρι όστρακα
σε μιαν αυλή, δυο πιθαμές γης.
Έλεγα πως αν ήμουν
ναυαγός ή πειρατής,
αλάνι στο βόρειο Αιγαίο
κι έπρεπε τη πόλη μου να κτίσω,
εδώ, εδώ θα διάλεγα
τον τόπο.

Έτσι στη στροφή,
εκεί που αφήνεις τη δημοσιά
να βγεις στο χωματόδρομο για τον οικισμό,
δυο βήματα δηλαδή κάτω απ’ την καλύβα μου,
φέτος τον χειμώνα βρήκαν τον πρώτο τάφο
κι ένα αρχαϊκό εργαστήριο κεραμικής.

photo: Christos E. Dimakis