ήτανε μια χαζή μάγισσα πάνω στα βράχια 
με το ραβδί της έκανε τα κύματα στρόγγυλα 
σαν και την αμμουδιά του Καρυδιού 
θλιβερά σαν λάσπη 

κοίταγε την στοχαστική γραμμή του Κάκαβου ο ανάλαφρος ουρανός 
ζήλεψε την ελαφράδα και την χάρη της κι είπε να την μιμηθεί 
δοκίμασε μιαν θερμική μεταβολή απότομη 
με διαφορική εξίσωση παράξενη
τι να κατουρήσει ο ντετερμινισμός του 
βγήκε ένα καημένο ημίτονο συννεφιασμένο

εκεί όλα σας καταλήγουν αστόχαστοι
στο χοροπήδημα νηπίων

δεν δίνω δεκάρα για τα έργα σας 
μόνον εκείνη η τρύπα στα σύννεφα απέναντι
στο πλάι του Άθωνα όπως κατεβαίνει με νοιάζει 
να βγάζει ίσως λέω στην αγκαλιά 
του βορειότατου Αγαίου