Ήρθε ένας τεθλιμμένος άγγελος
με το κεφάλι του γερμένο αριστερά
πρωί-πρωί στον κήπο μου.
Με τις λευκές φτερούγες του ανοιχτές
αγκάλιασε τη βρύση μου
κι από το στέρνο του ανάβλυσε νερό.
Είχε την πλάτη στο βορρά,
κοίταζε προς τον Άθωνα.

Δεν έχω ανάγκη από μηνύματα, του είπα,
τα πιο πολλά τα ξέρω
και το τυχαίο έμαθα να καρτερώ.
Τότε έκλαψε κι έφυγε.

«Tι κάνουν Μάστρο-Μπάμπη μου,
τρεις άσπρες πέτρες, μάρμαρο
θαλασσινό αρχαίο απ’ το Καλάμι,
σταχτί τσιμέντο και δυο μέτρα σωλήνας πλαστικός;»

«Κυρίου Άγγελο, κυρ Χρήστο μ’»
απάντησε ο άδολος των ονείρων μου μάστορας.