Αυτό το κεχαριτωμένο πλάσμα, ενδεδυμένο θάλασσα,
που κολυμπά παράλληλα στα βράχια της ακτής
όπου λιάζονται γυμνοί Βησιγότθοι,
άθλιοι, ασπρουλιάρηδες και ξεπλυμένοι
κι αναμετριούνται φωνασκώντας μυστακοφόροι,
χοντροκοιλαράδες Οθωμανοί,
είναι δική μου κόρη και του τόπου αυτού.
Σάρκα της σάρκας μου,
σκέψη της σκέψης μου
καρδιά της καρδιάς μου.
Και την βαπτίζω,
εδώ στην άκρη του Κάβο Σαλονικιού
απέναντι απ’ τον Άθωνα,
σε απαστράπτοντα ουρανό
στο όνομα των βράχων και στο χρώμα των νερών,
Ανγκελικήήήήή!