πάλι στην Άκανθο απ' έξω σέρνομαι
αυτή την φορά κουτσός με βακτηρία
πέντε άθλιους χρόνους ύστερα

με προσπερνούν οι δυο βαριοί οπλίτες που συναγωνίζονται
ο Άνδριος και ο Χαλκιδεύς
πού να τα φτάσεις αυτά τ' αγριεμένα παλικάρια 
που τρέχουν να καρφώσουν δόρατα στην ξύλινη πύλη της πόλης
εσύ ένας αφελής Ήδωνας αυτούς αποικιστές του νότου

ας είναι 
έχω παιδιά κι εγγόνια να φροντίσω

photo: Christos E. Dimakis

https://blog.moudaniwn.gr/2019/09/15/menhir-ena-proistoriko-anaglyfo-apo-akantho/

θα φεύγουμε
όσο υπάρχουν πόρτες ανοιχτές 
στενά αφύλαχτα και θάλασσα 
θα φεύγουμε

αυτός ανέσκαπτε ...

... κι εβάδιζε ήρεμος
ανάμεσα σ' αρχαίες πέτρες χωρίς να τις πληγώνει ...

... δεν τον πολυένοιαζε μάλλον
σε ποιον θ' ανήκουν οι πέτρες

όποιος κι αν είναι
λιγότερο από εκατό χρόνια θα ζήσει

αυτός ανέσκαπτε τον αιώνα
το ήξερε αυτό κι ήταν ωραίος κι ευτυχής

αν αφαιρέσεις την αιώρα τα μαξιλάρια και τα φαναράκια 
θα έχεις ένα εξαίσιο ρεαλιστικό decorative element 
του παρακείμενου ‘παλιού μύλου στη θάλασσα’ 
μπορεί κανείς να φανταστεί τον μυλωνά με την μυλωνού 
ή ένα ζευγάρι ανόμων εραστών κάπου πίσω απ' το δέντρο
και νά 'χουν αφήσει το μηχανάκι πάνω στο χαλίκι

έτσι όπως είναι όμως δεν είναι παρά μέρος 
για εσπερινή σύναξη αφράτων κώλων 

ξέρεις εσύ ξέρει κι ο designer σου· το ξέρουμε πια όλοι 

πώς ν’ ανεχτούν oι πελάτες μας βόλτα στην παραλία με μηχανάκι 
και πώς να λιμπιστούν τον έρωτα στο χαλίκι
στ' αργιλόχωμα
στον βράχο 
ή εν τέλει στα όρθια πλάι σε κόκκινο Sachs και σ’ αρμυρίκι 

νέο ζευγάρι Νορβηγών 
ανάμεσα σε άσπρα ανθάκια 
πενήντα φωνασκούντες Γάλλοι 

μετά ερημία προϊστορική 
σε άργιλο άμμο θάλασσα και πέτρα 
μονότονη σκαπάνη του μοναδικού ανασκαφέως μόνον 

ω χώρα μου 
σχοινί σάπιο και σκουριασμένο συρματόσχοινο 
πλεονασματικός ασβεστόλιθος και χρόνος παρατεταμένος 

ο χρόνος χαλαρώνει τους αρμούς 
έρχεται ομίχλη και τα τυλίγει όλα
κομμάτια και θρύψαλα 
στρώσεις επί στρώσεων

και μετά ψάχνεις και βρίσκεις
απεγνωσμένα 
τυχαία θραύσματα άσχετα 
δεν είναι από μόνο του κακό

για ποιον όμως και πότε και γιατί

και γίνεσαι γελοίος 
στα μάτια των που έχουν φύγει 
των που θά 'ρθουν

δεν φταίει σε τίποτα ο καιρός 
εσύ φταις· εσύ το θέλεις· εσύ το κάνεις

Διόρθωνε μία καλύβα στην Αστρίδα, 
πρόσθεσε ένα δωμάτιο 
κι έβγαλε ένα αγκωνάρι θηρίο 
στην άκρη του οικόπεδου, πλάι στο δρόμο.

«Το κοίταζα, μου είπε, με τις ώρες 
κι είπα για δεν το κάνω εκκλησάκι.»

Άνοιξε μια τρύπα με το κρουστικό και το καλέμι, 
τράβηξε δυο γραμμές με δράπανο 
να μοιάζει με σκεπή αρχαίου ναού 
κι έβαλε στην γωνία ένα καντήλι της μάνας του.

Έτσι. 
Να περνούν και να τ' ανάβουν, 
χωρίς εικόνες και στολίδια. 

"Στον Άγνωστο Θεό!" 
Είπε και γέλασε.

Ποιον άγνωστο θεό;
Mια ματιά γύρω, μιαν ανάσα 
κι ευωδίαζε Διόνυσος

μεγάλωσα ανάμεσα σ' ερείπια και χαλάσματα...

δεν πέρασα από τόπον άλλον 
με τόση πολλήν εγκατάλειψη

εδώ δεν φτιάχναν τα ρημάδια
δεν τα στηλώνανε· τ' αφήναν
να τα λιώνει ο καιρός ο αέρας το νερό

σχεδόν πάντα αρχινούσαν κάτι καινούριο δίπλα τους
που δεν προλάβαινε καν να τελειώσει
ρήμαζε μισοτελειωμένο

κοιμήσου ήσυχο εσύ μικρούλι μου 
έχουμε δρόμο ακόμη

ευθεία και πλάι 
στ' ακρωτήρι του Κάβο Σαλονικιού 
απ' την Αστρίδα
μοίρες εκατόν εβδομήκοντα και έξι 
αρχοντονήσια μόνον είναι 
και Σκύρος και Άνδρος και Σύρα 

κι ύστερα ο Χάνδακας

αχ

γιατί εσείς αγόρια μου 
περήφανοι ψαράδες
του γαύρου της σαρδέλας και του σαφριδιού 
να ζητιανεύετε γαριδάκια 
απ' τον κάθε κατεστραμμένο 
που τίποτα δεν βλέπει 
τίποτα δεν είδε 

έλειψα τρία χρόνια 
με τρέχανε στα δυτικά σου 
να κυνηγάω μαϊμούνια και αρκούδες

εγώ είμαι στην ανατολή σου 
να σε κοιτάω πρωί και ν' ανασταίνομαι

να μου μετρούν έξι νεκρούς 
και να επιμένω· όλα είναι ίδια ρε

ν' ακούω καινούργιες γλώσσες στην ακτή 
και να μετράω το σταθερό και τ' αμετάβλητο
της άμμου της πέτρας και τ' αλμυρού ύδατος

Ήρθε ένας τεθλιμμένος άγγελος
με το κεφάλι του γερμένο αριστερά
πρωί-πρωί στον κήπο μου.
Με τις λευκές φτερούγες του ανοιχτές
αγκάλιασε τη βρύση μου
κι από το στέρνο του ανάβλυσε νερό.
Είχε την πλάτη στο βορρά,
κοίταζε προς τον Άθωνα.

Δεν έχω ανάγκη από μηνύματα, του είπα,
τα πιο πολλά τα ξέρω
και το τυχαίο έμαθα να καρτερώ.
Τότε έκλαψε κι έφυγε.

«Tι κάνουν Μάστρο-Μπάμπη μου,
τρεις άσπρες πέτρες, μάρμαρο
θαλασσινό αρχαίο απ’ το Καλάμι,
σταχτί τσιμέντο και δυο μέτρα σωλήνας πλαστικός;»

«Κυρίου Άγγελο, κυρ Χρήστο μ’»
απάντησε ο άδολος των ονείρων μου μάστορας.

μετρώ κάθε τέτοια ώρα 
εδώ και τρία βράδια 
τρία καναντέρ 
που έρχονται απ' τη Θάσο

δεν θέλω ν' ακούσω τίποτε για το νησί 
θα το κλάψω μόνος μου 
έτσι κι αλλιώς καμένο το πρωτογνώρισα 
και ξέρω τι του κάνανε οι αχρείοι 
τριάντα χρόνια τώρα

το μονοπάτι πέρναγε μέσα από την αυλή
στο σπίτι σύριζα κι απάνω απ' τ' αυλάκι
Νταμούχαρη - Παπά νερό

σπίτι κρυφό και λιμανάκι αόρατο απάνεμο
ένα πράμα· καταφύγιο

λένε στα μαύρα χρόνια έσωνε 
ψυχές και σώματα στο Μούρεσι
ευθεία απέναντι 
ο Αϊ Στράτης και ο Μόλυβος 
το Αϊβαλί κι η Πέργαμος 
κι από την άλλη 
Πήλιο και δάσος σκοτεινό

στάρι αλεύρι λάδι ελιές σύκα άνθρωποι κι όπλα

τώρα που οι πέτρες γίνονται σκόνη και χαμός 
σβήνουν και γράφουν την αγία μνήμη
οι εξοχότητες του σιδερά και του σαράφη 
με δράσεις και προγράμματα της σωτηρίας του κώλου
δεν στέργουν για να το χαλάσουνε οι ζωντανοί του

είπα πως θα τον έβρισκα στην Άκανθο
σιγά μη κάτσει σ’ ένα τόπο ο αλητήριος

ψιλοπράματα

κάτι σπαράγματα παραληρηματικά 
κι ένα στραβό ραβδί στην άμμο
δαρμένο από σαράντα κύματα 
το πληγιασμένο πόδι του ν' αλαφραίνει

δεν θέλω άλλες ιστορίες μ' αποικίες φέτο
φτάνει πια

θα πάω στον νότο 
να βρω τον φίλο μου τον Χείρωνα τον Μάγνητα
τρεις χρόνους τώρα κάτω απ' το μάρμαρο 
έλεγε πως στο Μούρεσι 
του πήρε ο δρόμος ένα μικρό οικοπεδάκι

καρφάκι δεν του καίγονταν
μόνο για να πιστεύουμε ότι είναι από το Πήλιο

χορεύουν οι Κινέζοι απάνω σου 
λένε οι ξεδιάντροποι πώς πέσαν απ’ τον ουρανό 
παπάρια· τους έφερε ένας ξένος βασιλιάς μωρός
στολίδια για τον κήπο της στέρφας γυναίκας του 
κι αυτοί δραπέτευσαν να ξεσαλώνουν 
αιώνες δύο τώρα στα χαλάσματα όλης της χώρας 

ας είναι· παραμένεις 

δεν σε κομμάτιασαν ούτε σε κάναν σκόνη 
όπως ας πούμε ο παλιός Νίγδελης τα σπλάχνα σου 
κι οι Ινδιάνοι απ' την British Columbia την κοιλιά σου 

δεν είναι ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι 
αμέτρητοι χορέψανε στην ράχη σου  

ελάχιστοι σ' αγάπησαν 
εκείνος ο νταρνάκας έμπορας Εμμανουήλ
αυτοί που σώρευαν πέτρες κι άναβαν φωτιές στον Κάκαβο
κι ίσως κι εγώ· τώρα τελευταία

ξεκοιλιασμένα τα κορμιά μας στην ακτή 
στον δρόμο οι μηχανές μας πεταμένες 
να λιώνουν στην αρμύρα και τον ήλιο

ό,τι δεν μπόρεσαν να κουβαλήσουν 
τα γύφτικα Toyota και τα Datsun

να μένει να θυμίζει στάρι 
σκληρό και μαλακό εντόπιο
κάτασπρο αλεύρι και γλυκό ψωμί

και με τον Ξέρξη 
και με τους Αθηναίους 
και με τον Βρασίδα 
και με τον Φίλιππο

σας έμεινε στο τέλος 
μια παραλία ερείπια 
μισή πόλη να πωλείται 
κι ένας κομμένος δρόμος 
για τ' Αγιονόρος

κανονίστε τώρα 
να σας πάρουν και το χώμα σας

θα φύγουμε
όσο υπάρχει θάλασσα κι Εγνατία 

θα φύγουμε 
ας μας προγράψουν

πίσω απ' το Πάγγαιον 
είναι η βάλτα των Φιλίππων 

φυτρώνουν οι υψηλότατοι αείλανθοι 
επάνω σου και δίπλα σου και μέσα σου 
κλείνουν τα μονοπάτια 

μα εσύ δεν ήθελες παρά να είσαι φύλλο 
ακάνθου απάνω σε κιονόκρανο κορινθιακό 

είναι κοντά τριάντα χρόνια 
που τον προσμένω στην Αστρίδα 
παρέα με χαλασμένους Θάσιους

τζίφος
πότε άθλιοι Θράκες πότε χαχόλοι Ήδωνες 
πότε καλόβολοι Λημνιοί ή Μυτιληνιοί με ξεγελάνε
πέφτω μετά στα μαύρα 
δεν ήρθε και φέτο ο κόπανος από την Πάρο

σκέφτηκα πως αν ήταν νά 'ρθει 
θά 'πιανε πρώτα τα βόρεια του Άθωνος
θα πάω λοιπόν στην Άκανθο να περιμένω 
ίσως να είμαι φέτο τυχερός 

πέτα πουλί μου πέτα ψυχούλα μου
πέτα Μπαμπίνο μου
κανείς δεν θα μπορέσει να σε σταματήσει

ένα ναυτάκι λαθραίο μετανάστη στο Αμέρικα
στη Δυτική Γερμανία gastarbeiter
τον κομμωτή του Θεολόγου
τον κτίστη της θαλασσινής και της αρχαίας πέτρας
τον γλύπτη του κέδρου που μοσχοβολάει
καθώς τον ξύνει το τριβείο σου πρωί
τον σχεδιαστή τον μάστορα
-και άλλα τόσα ανομολόγητα-
τ' αλάνι της Αστρίδας
πάνω στην μαύρη BMW με το καλάθι
ποιος να τον σταματάει

εκείνον τον ψηλό ευκάλυπτο
κι εγώ ήθελα να τον ακούω χειμώνα
δεν ήθελα γαμώτο να στεναχωρέσω τον φονιά του

Πώς έγινε έτσι αυτός ο τόπος;
πώς έκλεισαν οι δρόμοι όλοι;
Δεν έχει μέρος το κεφάλι σου να γείρεις.
Δεν έχει πόρτες για να σε φυλάξουν,
χέρια να σ’ αγκαλιάσουν,
χείλια να σε φιλήσουν.

Θέλω να δω.
Πάνω απ’ το Αιγαίο, την Ιωνία,
τη Θράκη μου και τη Μακεδονία.
Το ξέρω, το ξέρω…
Τά ’χουνε πει, τά ’χουνε τραγουδήσει.
Για φως μιλάμε.
Φως και χρώμα.

Πώς το μπορέσαν όμως όλοι;
Πώς τα κρατήσαν μόνα τους;
Τι τρέλες έκαναν με τη συχνοτική
και μόνο υπόστασή τους!
Τα άλλα, τα γύρω, δεν τα είδαν;
Δεν τ’ αγγίξαν;
Κι εγώ γιατί πονώ;

Επανέρχομαι, επανακάμπτω.
Δε με ξεγέλασαν.
Θα ξανασκύψω στην εξάρτηση.
Θ΄ αναζητήσω τις αιτίες.
Το δρόμο μου θα πάρω απ’ την αρχή.

Πώς έλαχε σε μένα μόνο
μοίρα Κάβειρου;
Να βλέπω, να ακούω,
να αισθάνομαι, να ξέρω,
αλλά να μη μπορώ να πω την Λέξη,
δεμένος μ’ όρκους
φόβου, ολέθρου, θάνατου
στα πόδια του Σάου.

θε μου ας μην πέσει κι αυτός ο πεύκος
ας μη γίνει γκαζόν σ' αυτήν την άλλην επέλαση
των αδελφών Ορλώφ και τ' αλαφρόμυαλου Παπαζώλη

είναι ο πιο όμορφος μοναχικός σ' όλη την περιοχή 
στην άκρη αυθαίρετης αυλής αυθαίρετου χαλάσματος
κάτω του θάλασσα
πλάι του βαρέα οχήματα 
περνούν και απειλούν

τριάντα καλοκαίρια τώρα 
βλέπω Άθωνα νοτιοδυτικά 
χαράματα απ' την Αστρίδα 
στην νοτιωτάτην Θάσο

να και μία λοιπόν φορά που βλέπω 
τον ήλιο ν' ανατέλλει απ' αυτόν

Παλιούρι σημαίνει ίσως φράχτες αγκαθωτοί
ας μας προστατεύουν απ' την ξένη βουλιμία
το υπολειπόμενον του χρόνου μας

Γεννήθηκα εις τας Σέρρας,
ο ένας παππούς μου προσφυγάκι Μαλγαρινό
κι ο άλλος χαμένος Ήδωνας στις τρύπες του Παγγαίου.

Τι διάολο έχω με τα Εβόρακα και τι τα θέλω ακόμη;

                                              Εβόρακον,
Εβόρακον εκ νέου,                                    Τσατάλτζα.

Τρίγωνο αμβλυγώνιο, άθλιο.
Τι, τάχα, με διώκεις;

Τι σού ’φταιξα ο δόλιος,
την ηδονή μου αναζητώντας χαμηλόφωνα
και κεκρυμμένος στην μια αιχμηρή σου κορυφή;
Εγώ που πόθησα λίγο τους παππούδες μου να δω,
πατέρα και μητέρα να τιμήσω,
γλυκιές κοιλάδες κι ήρεμα βουνά
να μ’ αγκαλιάσουν και ν’αγκαλιάσω.

Έβρος και Νέστος και Στρυμόνας κι Αξιός.
Βόρειο Αιγαίο, Σαμοθράκη, Θάσος.
Αίμος, Ροδόπη, Ρίλα και Πιρίν.
Μενοίκιο, Παγγαίο, Άθως και Χορτιάτης.
Θερμαϊκός, στον αστράγαλο του Ολύμπου.
Άλλο δε θέλησα ποτέ, τίποτα και κανένα.

Και δός του αίματα πριν γεννηθώ.
Και δός του ειρήνες ξεσκισμένες
κι άλλα πολλά κι ακατονόμαστα ύστερα.

Ιδού εγώ λοιπόν κρεμάμενος με χάρτινα σκοινιά στο Εβόρακο
και με γραφή ηλεκτρονική,
πιεστική κι απρόσωπη στο Νέο Εβόρακο.

_{___________________________________________}

_{Εβόρακο: θάνατος Κωνστάντιου Χλωρού 305 μΧ, ανακήρυξη Κωνσταντίνου Α
Eβόρακο = York
Εβόρακο εκ νέου = New York}

Κάθε πρωί ανάβω έναν θερμοσίφωνα με ξύλα
για της ημέρας το ζεστό νερό.
Με παιδεύει,
η καπνοδόχος του είναι άθλια,
στραβή,
φυσάει κι ένα άτιμο βοριαδάκι
πάντα τα πρωινά.
Συνήθως έχω για προσάναμμα
προχθεσινές εφημερίδες.

Σήμερα χρησιμοποίησα τα χαρτιά
με την πρόχειρη γραφή του χθεσινού ποιήματος.
Άναψε εύκολα, κανένας κόπος.
Ύστερα κόπασε ο αέρας.
Το τζάκι ορθώθηκε,
έγινε ίσιο,
ψήλωσε από μόνο του
κι οι βρύσες άρχισαν να τρέχουν ζεστό νερό.

ακάνθια επί ακανθίων
κυτταρίνη επί μετάλλου 
ποιος ο φονιάς και ποιος ο δικαστής 

βγάλε λοιπόν άκρη αν μπορείς
σ’ αυτήν την βάλτα 
υγρή ασυνέχεια της Ακάνθου
Άνδριοι ή Χαλκιδείς

με μια βαλίτσα χάρτινη 
και μέσα ένα πλαστό ψωμί
φτάσαμε εδώ μετά από τρία χρόνια 
άνοιξη του πενήντα δυο 
ένας αρσενοκοίτης 
ένας φωτιά και λάβρα καβγατζής 
κι ένας χαζός που ακολούθαγε·
όλοι με λερωμένο ποινικό 

βρώμαγε ο τόπος νάρκες και ΤΕΑ
άντε και να τους πείσεις 
πως είσαι λιγνιτωρύχος 
και πας για το Μαντέμ-Λάκκο

σημαία μισή 
ένας μισογκρεμισμένος φράχτης 
και μαύρα λάβαρα στην οδοσήμανση
αυτό εξήντα χρόνους και εφτά

ένας νεαρός αγιορείτης 
αποσχηματισμένος του έρωτος 
μ’ έπαιξε στα χέρια του μωρό
δεν μίσησα άνθρωπο σ' όλη μου την ζωή
έφτανε ν' αποφεύγω τους άχαρους
δεν θα μισήσω τώρα 

Κάθε πρωί, αφήνω τη γαλήνη της Αστρίδας
ν’ ανέβω στη σταχτιά αετοφωλιά του Αρχάγγελου
όπου και συναντιέμαι μ΄ ένα ζευγάρι αεροπλάνα αστραφτερά
που σπάνε το φράγμα του ήχου. 
                                 Άθως,
                   Λήμνος,
Σαμοθράκη.
Πεδίον κυανόχρουν της απέλπιδός μου μάχης.
Καράβι αργοκίνητο, λευκό
σέρνεται νωχελικά ανάμεσα στη Θάσο και τον Άθωνα.
Βόμβος μηχανής.
Ρόγχος μεσημεριανού κώματος επερχομένου.
Μα που πάνε, τι κάνουν;
Ποια καπνομάγαζα άφησαν,
ποια Λέσβο παν να προσκυνήσουν;

Θάσος μου νότια, χρυσού απογεύματος.
Ταμείον γαλήνης και έρωτος.
Λατομείον λευκού μαρμάρου ατελεύτητο,
μετέωρο στο χρόνο -μαθηματική ασυνέχεια.
Πευκάκια μικρά, ίσα που αρχίσαν
να πρασινίζουν τις πλαγιές με τα αποκαΐδια,
το μέλι του Θεολόγου ρέει στις κυψέλες μαύρο ακόμη.
Τι δουλειά έχει αυτό το άσπρο στεφάνι θανάτου,
σημείο πολιτισμών άλλων, βαρβαρικών,
πάνω ακριβώς στους κόμπους της πέτρας και του αλατιού;

Με μιαν αχρηστευμένη πετονιά στο ένα χέρι,
στέκομαι στην άκρη του κάβο-Σαλονικιού
και ψηλαφώ με τ’ άλλο την Ιερισσό απέναντι
το μέρος που ήθελε να κόψει ο Ξέρξης
ενώ ο ήλιος έχει βουτήξει στις Ελευθερές,
πίσω απ’ την κορφή του Παγγαίου.

Μα ο τόπος αυτός είχε κι άλλη ζωή.
Πριν τα καράβια μου και τ’ αεροπλάνα μου,
πριν απ’ τις εσπέριές μου σκέψεις. 

Όρθιοι φαλλοί,
τυλιγμένοι κισσό κι αμπελόφυλλα.
Φύλλα συκιάς που δείχνουν πιο πολλά
απ’ όσα κρύβουν.
Μικροί σάτυροι, Σειληνοί και μαινάδες
κι ο βασιλιάς Διόνυσος
πίσω απ’ τη βρύση μου.
Έρωτας άγριος, ώσπου να πεις:
‘δεν μπορώ άλλο, φτάνει, θα πεθάνω’.

Μια ακακία,
ακόμη μια
-Κωνσταντινουπόλεως αυτή-,
δυο αρμυρίκια, τρεις ελιές.
Ανάμεσα θάλασσα.
Τρεις παρέες.
Αυτός είναι ο παράδεισος.

Απ’ τα στενά των Ελευθερών
στην ερημία των εκβολών
με τα γλυκά νερά,
στα κίτρινα χώματα
της άκρης του Αιγαίου
να βγω.

Αριστερά μου να ’ναι η Θάσος,
δεξιά μου η κορφή κρεμασμένη του Άθωνος 
και τα θολά ρεύματα του Στρυμόνος.
Ν’ αφήσω πίσω μου Σύμβολα και Παγγαία
και να κινήσω για την Ιωνία
μου πρέπει θαρρώ.

Δύο Θασίτισσες γερόντισσες ελιές
μαύρες, καμένες κι άραχνες
μαραζιασμένες σαν το δρυπεπή καρπό τους,
σε ασβεστόλιθο σταχτόχρωμο, θρυμματισμένο,
στην κορυφή αρχαίου λατομείου. 

Σου μένει μόνο να θεωρείς πέλαγος
ανάμεσά τους, να γελιέσαι συνεχώς.
Της φαντασίας σου είναι η σκιά
ή μήπως φάνηκε απέναντι η Λήμνος;
Σπάνιο το βέβαιον.
Στα είκοσι χρόνια τρεις φορές,
ύστερα από βροχή ή άνεμο βόρειο, άγριο.
Μα μαγική της φύσεως η εικόνα, εξαίρετη.
Ενάργειας πλήρης.
Αντάξια της επιμονής και του απολεσθέντος χρόνου. 

Φτάνει.
Όχι πως βέβαια αρνήθηκες
τον έναστρο του αιώνα σου ουρανό.
Είχες το μερτικό σου στα μοντέρνα, να το πούμε.
Τεχνολογίες, επιστήμες,
του κήπου των Εσπερίδων θάματα
-δεν είναι πράματα ν’ αφήνονται αυτά.
Χαρά δεν βρίσκεις άλλην όμως. Αν
αλάτι, λάδι, μέλι και κρασί
μία φορά λιμπίστηκες.

Ποιος είναι αυτός ο χαμένος Έλληνας
που περπατάει μοναχός στους δρόμους των Βρυξελών,
την προσφυγιά είκοσι τριών αιώνων κουβαλώντας
και την απελπισία δυο κιόνων, όρθιων, ιωνικών
στην άκρη μιας ανήσυχης θάλασσας, κρύας κι αλμυρής,
στα βόρεια του Αιγαίου
που βουλιάζουν στη θλίψη μέρας περίεργης,
ούτε καλοκαιριού, ούτε χειμώνα,
ούτε ανοίξεως, ούτε φθινοπώρου;

Και κει, κάτω απ’ τo μέγαρo των κραταιών συμπολιτειών,
περιτριγυρισμένo με σκαλωσιές ρετουσαρίσματος
και πάνες αποστειρωμένες,
βγάζει το πράμα του και κατουράει το περιτοίχιο,
κάνοντας δηλαδή ό,τι κάνουν και δυο τρεις Βέλγοι περαστικοί.

Είκοσι χρόνια Καβάλα-Θάσος
και πρώτη φορά με τίμησαν
δελφίνια.
Τετράς
ήρεμη, σοβαρή, επίσημη.

Φώναξε ένας μικρός
‘δελφινάκια, δελφινάκια!’
κι έγειρε το καράβι δεξιά.
Είδαν αυτά,
χαιρέτησαν
κι έφυγαν αριστερά
βουτώντας στ’ απόνερα π’ αφήναμε.

Καμπούρα γαϊδάρου πρόβαλλε το νησί
Ο Αρχίλοχος περίμενε στο νότο.

Φτάνει λίγο από Θάσο 
για να χαμογελάσει η κόρη μες στον ύπνο της,
άτιμε Αρχίλοχε.

Είναι φανερή η προσπάθεια των αρχαιοκαπήλων.
Στο παράκτιο ευρυστόμιο σπήλαιο,
διαρκούντος του χειμώνος,
έστησαν το πρόχειρο εργαστήριό τους.
Κάποιοι βουτούσαν τις ήρεμες μέρες,
ανέβαζαν τα υπολείμματα των αμφορέων
και κάποιοι πυρετωδώς τακτοποιούσαν τα ευρήματα.
στο έδαφος του σπηλαίου, μακριά από μάτια περιέργων
κρυμμένοι από στεριά και θάλασσα.
Ξέρουν πως μόνον θερινοί επισκέπτες
φτάνουν στην άκρη του Κάβο-Σαλονικιού.

Δεν τους προέκυψε φαίνεται όμως,
ούτ’ ένας οξυπύθμενος ολόκληρος.
Είν’ όλα τακτοποιημένα, μα τίποτα αξιόλογο,
τρία-τέσσερα θραύσματα ο κάθε σωρός.
Η τύχη δεν ήταν με το μέρος τους.
Ας είναι, αυτοί συνέχισαν αλλού.

Τι να τον κάνεις αυτόν τον τόπο; Όλο γεννάει.
Και το καλό και το κακό δε φτάνουν
για να τον χαρούν. Δε φτάνουν.

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Thasos/thasos38.html?fbclid=IwAR1ADrfAozb3KZMXEIgVjWyxu57fg4p69ELo0RMOQgfbe4F73n8LAtqT0IM