ήταν πολύ σκληρός άντρας ο πατέρας μου 
κι η μάνα μου πολύ γλυκιά γυναίκα

γνώρισα ένα φθινόπωρο του εβδομήντα 
την παρέα ετούτη σε μια πλατεία 
στο βόρειο Παγγαίο
με βρίζαν οι γερόντοι μου 
που τους εμίλαγα
με κοίταζε κι ο γέρο-μαλάκας 
-θεός σχωρέσ’ τον- 
πίσω απ’ τα γυαλάκια του
σα νά ‘λεγε το μουστάκι του 
«δεν μου κάνεις»

τέλος πάντων …

εντάξει
κάτι έγινε και κουνηθήκαν τα νερά
δεν πάμε κι άσχημα

δοκιμάσαμε 
πουστράκια-πουτανίτσες
μπήκαμε στην εποχή με τις
κανάρες και τους φλώρους
πού θα πάει 
θά 'ρθει κι η σειρά για 
άντρες και γυναίκες

ο χρόνος νά ’ν’ καλά

κι αφού εβοηθήσατε όλοι σας το τέρας 
να κάνει του κόσμου τους ανθρώπους αγριμάκια

τρέμετε τώρα μην σας καταντήσει σαν κι αυτούς

τομάρια

Καλό σου ταξίδι θεία Κατίνα.
Δώσ' του παππού Χρηστάκη τα δέοντα
και δυο σπυριά κριθάρι απ' το ντάμι.

Και πες του πως 
τα χρόνια μου τα πέρασα
όπως κι αυτός 
στα νότια Βαλκάνια,
στα βόρεια της Ελλάδας
όρια ανιχνεύοντας
και λεπτές διαφορές
στο πλάι ισχυρών ομοιοτήτων.

Στις ίδιες πολιτείες τριγυρνώ,
τις ίδιες κορυφές ανεβοκατεβαίνω
ψάχνοντας τι,
δεν μπορώ ακόμα ν’ αποφασίσω.

Ίσως, όπως κι εκείνος, απλά σκοτώνω τον καιρό μου. 
Ίσως και νά 'μαι ένας χρυσός τεμπέλης.

_{____________________
Γενάρης '98 - Ιούλης '15}

_{photo: αγνώστου, 1944, ο ψηλός έφηβος αριστερά είναι ο πατέρας μου, μπροστά του η αδελφή του Κατίνα}

Χθες βράδυ στον Βασιλόπουλο,
στο ΙΚΕΑ με τον εγγονό μου.

Δύο σειρές ράφια 
με ρύζια και ζυμαρικά, άδεια.
Καμιά πενηνταριά απελπισμένα καρότσια 
πηγαινοέρχονταν κι έψαχναν να γεμίσουν. 
Τι να γεμίσουν, 
μόνο τα μακαρόνια Μέλισσα έμειναν στην γωνιά τους
που τα περιφρονούν οι άθλιοι μικροαστοί 
ακόμη και στην ύστατή τους ώρα.
Τα φόρτωναν οι αλλόφρονες με ό,τι νά 'ναι.
Ό,τι τρώγεται, ό,τι πίνεται, ό,τι φοριέται.

Πήραμε δυο λίτρα γάλα φρέσκο. 
Αυτοί όπως τότε, 
τριάντα χρόνια πίσω, 
αδειάζαν τα συντηρημένα και τα εβαπορέ.
Ένα καλούτσικο καρπούζι βρήκαμε και 
τρία αυτοκινητάκια Hot Wheels
-γι' αυτά και μόνον είχαμε πάει δηλαδή.

Πήγαμε στο ταμείο αδειανοί,
μας κοίταζαν περίεργα τα ξέχειλα καρότσια της ουράς.
Και η κοπέλα του ταμείου.