συμβαίνει παντού
ακόμη και στους πιο ευτυχείς

ανυποψίαστοι χαρούμενοι ακόρεστοι καταναλωτές
επιδρομείς άγριοι στα καταστήματα της φτήνιας...

πανύψηλες αποστεωμένες Ασιάτισσες πωλήτριες 
κούκλες της Άπω Ανατολής 
συναγωνίζονται επάξια τις άγαρμπες Σκανδιναβές 
πίσω από πάγκους 
ταμειακές μηχανές 
ανάμεσα σε δοκιμαστήρια 
κι αποθήκες 

photo: Christos E. Dimakis, Vestby, Norway

Ο πρωθυπουργός παραμέρισε 
ν' ανοίξει ο δρόμος για τον ποιητή, 
που κύλαγε ήρεμος και χαμογελαστός 
στο παιδικό του καροτσάκι πάνω ...

_{Λίμνη Sognsvann. Έκανε βόλτα πάνω στο καρότσι του ο έξι μηνών μέγας Μάριος όταν από μια στροφή απέναντι φάνηκε ξαφνικά ο πρωθυπουργός με την γυναίκα του και δυο της ασφαλείας του στην ίδια αλέα πλάι στην λίμνη. Πήγαινε κατευθείαν πάνω στο καρότσι αφηρημένος ο Jens Stoltenberg, ναι αυτός ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, αλλά τον σκούντησε η γυναίκα του και έκανε άκρη με έκδηλο σεβασμό και μια δόση αιδημοσύνης για να περάσει η αυτού εξοχότης το βρέφος.}

_{της Δέσπως}

από το πανηγύρι του Άη Λιά
Ιούλη στην Πυλαία 
στα βάθη των δασών 
του Λαμπερτσέτερ στ' Όσλο 
και την κοινήν ελληνική ρόδα την πλαστική
την πήγαμεν ως τους Βίκινγκς

ίσως και να γινότανε 
όλα να δένουν όμορφα 
παλιά καινούργια ανάκατα 
κτίσματα μηχανές βωμοί

κι οι άνθρωποι με τα σπίτια τους
κι οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ
σε θάλασσες σ' ανέμους σε στεριές

πάνε σχεδόν πέντε χρόνια
αυτές οι πληγές δεν κλείνουν έτσι
ω Βόρειοι αφελείς κι ανυποψίαστοι

ούτε με ξύλινους διάδρομους σε παλ χρωματισμούς
κι ανώδυνη τυφλή προσπέλαση
ούτε με πλαστικές φασκιές της άσπρης αποστείρωσης
σε κτίρια τραυματισμένα

κακοφόρμισαν τόσο γρήγορα
κι άπλωσαν σ' όλη την Ευρώπη

Απρίλη έφτασα ως το Ούσλο
θα στείλω αγγέλους στην Σπιτσβέργη
όχι δεν σας φοβάμαι πια μην εξαφανιστώ

κόκκινο έχω τον λαιμό μου· το ίδιο κάνει

γλυκιά μου
τo ότι θά ‘σαι συ στην μία άκρη
κι εγώ στην άλλη του Ε75
χίλιες κοντά λεύγες μακριά σου
εσύ να ανασταίνεις πεθαμένα σπίτια
στον βορρά
κι εγώ να γράφω πεθαμένα ποιήματα
σε χώρα έρημη του νότου

δεν είναι κάτι που περίμενα
τ’ ομολογώ

πόσο μικρούλια μου είστε ανθρωπάκια
σταθείτε πλάι μου θα σας φυλάξω

δεν με πειράζει που ρίξατε κάτω 
τα τρία θεόρατα καραγάτσια
τα μεγάλα μου ξαδέρφια προχθές 
να στήσετε το σπιτικό σας στην αυλή 
του Θόρβαλντ Χάγκμπαρτ Τόργκερσεν 
εδώ απέναντί μου 
πιο πίσω από το μουσείο του φίλου του 
του Έντβαρτ Μούνκ 

μου είπες Mαίρη
πως είναι λάδι η θάλασσα
μαθημένη εσύ από το βόρειο αιγαίο

ότι ήταν παγωμένη το κατάλαβες
την πρώτη πέτρα όταν πέταξες
κι έκανε γκελ
στον υδάτινο κρύσταλλο

αντέξαμε έτσι τριανταπέντε χρόνια

Από δω έφυγε για να χαθεί στον Βόρειο πόλο
ψάχνοντας τον Ιταλό Nobile.
Εδώ κι οι δυο μικρές του Εσκιμώες.

Τι διάολο τον συνέδεσε με την μούσα Ουρανία;
Γιατί ονόμασε το σπίτι του έτσι;

To Uranienborg ήταν η γειτονιά του στ’ Όσλο.
Μέρος περίφημο για την θέα του.
Έτσι, του δώσαν το όνομα
του πιο περίφημου αστρονομικού παρατηρητήριου.
Αυτού, στην νήσο Ven, στο στενό του Öresund.
Ήταν του Tycho Brahe, τό ‘χτισε τρεις αιώνες πριν.

Από τον Amundsen στον Tycho Brahe,
κι από εκεί στην Ουρανία.
Σ’ ευχαριστώ θεέ μου που μ’ αξίωσες,
να κάνω ένα ακόμη ταξίδι μαγικό
από την ποίηση στην επιστήμη και την έρευνα.

Ίσα μες στην καρδιά του μύθου δηλαδή.

http://en.wikipedia.org/wiki/Roald_Amundsen

Θα πει μπακάλικο - αποικιακά.
Έτσι τους έμεινε αυτούς.
  
Eδώδιμα, αποικιακά λοιπόν.
Έτσι λέγαμε εμείς τα μεγαλομπακάλικα 
στο κέντρο της πόλης των Σερρών,
προμήθευαν κυρίως τους μικρούς στις γειτονιές.

Πού να τα βρουν οι έρμοι εδώ τα εδώδιμα;
Κάτι βολβούς μονάχα αν αντέξουν
θαμένοι μες στο χώμα και τον πάγο
και σιτηρά μια πιθαμή ύψος, τέλος Αυγούστου ο θέρος.

Και ψάρια.
Κι αυτά όμως μη θαρρείτε 
νερόβραστα και άσπρα ωσάν σαπούνι.

Κρατήσαν το kolonial ως και τα τώρα.

- δεν έχουνε κανένα ενδοιασμό 
καμμιά ντροπή 
κανένα πρόσχημα πια δεν κρατούν

- εκεί μείνε που είσαι 
θα έρθουμε κι εμείς 
για να κρυφτούμε πάνω από τον Αρκτικό
μόλις ξεσπάσει το κακό

- εδώ είναι ψηλά 
είναι ό,τι πρέπει για κρυψώνα

- όλοι μαζί και με τους σπόρους 
στην κρύα αποθήκη της Σπιτσβέργης

δυο χιλιάδες τριακόσια 
και τριάντα οχτώ χρόνια 
κουβαλάς την προσφυγιά σου

όπου κι αν πας 
ως και στα λιμάνια 
της εσχάτης Θούλης 
φαίνεται 

κωπηλατείς εν μέση οδώ
χωρίς κουπιά 

α ρε μπαμπά 
εσύ γεννήθηκες το τριάντα ένα 
δεν είχες ιδέα το σαράντα 
τι έγινε το δεκατέσσερα

κι εσύ παππού 
ήρθες στον κόσμο στα εννιακόσια τέσσερα 
ποιος να σου πει ως το δεκατέσσερα 
στα Μάλγαρα και την Αχειροποίητο για την Κομμούνα

εγώ είμαι εξήντα ένα και τα ξέρω όλα πια
έξω απ’ τα τείχη στην Σαλονίκη και αναμένω

διαβάζω όλη την ημέρα ρατσιστικές ανοησίες 
μέχρι ασπίδες δόρατα και περικεφαλαίες 
είδα να κουβαλούν κάτι καημένοι 
έκλεισε δώδεκα χρόνια η κόρη μου 
να την δεχτούνε για δική τους σε άλλον τόπο σήμερα

ας πάω να κοιμηθώ ήσυχος 
τα μισο-Νορβηγάκια εγγόνια μου 
έχουν πια μάνα Νορβηγίδα 
ως τώρα είχαν μια ξένη 
μόνο το άλλο τους μισό το Ελληνικό 
ήταν εντάξει από μάνα

από αύριο θα σκεφτώ τι μέλλει γενέσθαι 
και με Έλληνα μπαμπά 
λίγο δύσκολα τα βλέπω τα πράματα

εκβολές του ποταμού Οδέρου

αχ Κωνσταντή μου ωραίε 
οι δικές μας γραμμές 
δεν είναι συμβιβασμοί και πάρε δώσε 

τις στρώνουνε με τα φτερά τους
εκπεπτωκότες άγγελοι 

να ταξιδεύεις μάτια μου 
με τραίνα αυτοκίνητα πλοία κι αεροπλάνα
πάνω και κάτω από τον Βόρειο πολικό 
ανάμεσα στον Σκαγεράκη και τον Κατεγάτη 
στην Βαλτική και στον Βοθνιακό κόλπο
κι εγώ να ξαγρυπνώ 
στην Σαλονίκη στην Αστρίδα 
να ταξιδεύεις

να αγαπάς 
τα παιδιά και τα παιχνίδια τους 
τα πράματα των ανθρώπων 
τις μορφές τις επιφάνειες
τα βάθη της καρδιάς 
τα θεωρήματά της 

γι’ αυτό σ’ ανάστησα 
κι ας μην το ήξερα

θα κάτσω εδώ σε μια σκιά να περιμένω
φαίνεται πως θ' αργήσετε πολύ

μα δεν έχετε και πού αλλού να πάτε

ακόμη κι αν δεν θέλετε
εδώ θα σας στριμώξουν
κι οι φίλοι σας και οι εχθροί

μάλωσε ο Έθαν Τανζανός
με τον Μανσούρ από την Τσετσενία
του είπε ότι η χώρα του είναι
η πιο άσχημη του κόσμου
έκλαιγε μαύρο δάκρυ ο Μανσούρ
μπήκαν ανάμεσα δυο άλλοι
ο Μάριος Ελληνονορβηγός
κι ο Γιόνας Νορβηγοκινέζος
κρατάει ο Γιόννας τον ζόρικο Τανζανό
και λέει ο Μάριος του ευαίσθητου Τσετσένου
όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες

τους μάζεψε η Νορβηγίς Μαριάμα η δασκάλα τους
τους μίλησε μαζί και έναν-έναν χώρια
τέλος το ζήτημα
εθεωρήθη
λήξαν

όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες

η μοίρα σου πρόστυχο
και πώς την χαίρομαι 
να σαπίζεις

η μπούκα σου μπουκωμένη με τσιμέντο 
στον μόλο πακτωμένη  
και η κωλάθρα* σου έξω να κοιτάει ουρανό

να δένουν πάνω της 
ψαράδες του μπακαλιάρου 
της ρέγγας στον αρκτικό

_{____________}

_{*https://books.google.gr/books?id=mdQiAwAAQBAJ&pg=PA906&lpg=PA906&dq=%CE%...
photo: Angeliki Dimaki-Adolfsen Vardø Norway}

αγκάλιασε ο μικρός 
του αρχιπελάγους Vesterålen· πιο βόρεια 
ακόμη κι από τα νησιά Lofoten του πιλότου Νάγκελ
εννιά ξαδέλφια πρώτα του βαλκάνιου παππού του
άντρες-γυναίκες πρώτη φορά 
τον φίλησαν τον έπαιξαν τον χάρηκαν

παππού όλοι μυρίζαν όμορφα 
σαν και τον θείο Ευθύμη 

τι να την κάνω την Ευρώπη του ενός νομίσματός σας