Α’
ξεκόλλησες από την κορφή του Χορτιάτη
τσουλάς φορτσάτη για τον Θερμαϊκό
νά ‘μουν στον δρόμο σου χλωρό κλαράκι
να μ’ έκαιγες αφού δεν μ’ αγαπάς όσο εγώ
Β’
αφού να ισορροπήσεις δεν μπορείς εκεί
πες μου γλυκό μου πού θέλεις να σε πάω
να βάλω πλάτη Σίσυφος για την κορφή
ή μια κλωτσιά και φούντο σε γιαλό μεγάλο;
Μου φαίνεται πως χαρούμενοι
αλαφριοί κι ανάεροι
βαδίζουμε προς την πιο σημαντική
αναμέτρηση του καιρού μας
και επαναλαμβάνω
κανείς δεν θέλει να κυβερνήσει
αυτόν τον τόπο σαν χώρα-κράτος
δεν είναι ανούσια όλα αυτά
νενικήμεν μεν αλλ' αγνοούσαμε
και άλλα ωραία και κυκλοτερή
η τελευταία μας υπογραφή είναι
για να κυβερνούνε πλέον σαν αρμοστές
αυτό ζητούν όλοι τους πλην Λακεδαιμονίων
αλλά γι’ αυτούς θα λέμε τώρα...
τώρα ξαπλώνω σε κουβέρτα κόκκινη
πάνω σε πράσινο χορτάρι μες σε ξέφωτο
στα εσώτερα της εσχάτης Θούλης
ανάμεσα στα ποτάμια και τα δάση της
στην εργασία και την τέχνη τους
στην προκοπή και την βαρβαρότητά της
την Θούλη την εσχάτη πολλοί την ανακάλυψαν
πριν από μένα· έσχατος ήμουν στην σειρά
το ήξερα κι ας επέμεναν οι ομότιμοι πως ήμουν
σαν και τα μούτρα τους πρώτος βαρβάτος και εξέχων
δεν ζήτησα ποτέ την κατοχύρωση δικαιωμάτων
του copyright κι άλλων γελοίων τίτλων και σφραγίδων
αυτά είναι για κονκισταδόρους κι όσους αναζητούν
δικαίωση στων άλλων της ιδίας κάστας την αξιοσύνη
να φτάσω μόνο ζωντανός αποζητούσα
να περπατήσω στις ακρογιαλιές της
να πλύνω τα ποδάρια μου στα παγωμένα της νερά
τώρα πια πίνω μπύρες στα βράχια του νησιού της εκκλησιάς
οι ιερείς της με παρακαλούν να δείξω τα χαρτιά μου
κι εγώ παρέα με το τσούρμο μου τα αχαμνά μου ξύνω
Ι.
Λέσβος διπρόσωπη, παρατημένη.
Ως πότε θ’ ασελγούν σ' αυτές τις πέτρες;
Επάκτιες οχυρώσεις, κρυμμένες ύπουλα
σ΄ ακρογιαλιές με σκόρπιες ακόμα σημειώσεις.
Λαγούμια θανάτου.
Προσμένουν χορταριάζοντας.
Θαρρώ το κάστρο του Μόλυβου μας κοροϊδεύει.
Αυτό ήταν φτιαγμένο γι’ άλλου είδους θανάτους.
II.
Μυτιλήνη,
σκόνη του λόγου στον αέρα,
υπολείμματα δόξας,
παρακμή κι εγκατάλειψη.
Ναύτες, στρατιώτες και τουρίστες.
Τι να προσθέσουν σε τόπους που πεθαίνουν;
Επιθανάτιοι ρόγχοι,
εξατμίσεις απ’ τα μηχανάκια που νοικιάζονται.
Bikes to let, rooms to let.
Και παραδίπλα Άγιος Ραφαήλ…
ΙΙΙ.
Γέμισε ο τόπος φραγκολεβαντίνικα όνειρα.
Άλλη ζωή αυτοί πάνε να στήσουν.
Καραδοκούν με κιάλια
σε στέγες ξενοδοχείων και πανσιόν,
κρύβονται σε κουζίνες εστιατορίων,
χαμογελούν πίσω από πάγκους μαγαζιών,
που, τι πωλούν, δεν προσδιορίζεται.
Αυτοί που φύγαν
χαμένοι απ' τον τόπο τους,
επαρχιώτες στις Ομόνοιες,
γύρισαν κουβαλώντας το σύνδρομο,
μαζί τους ήρθαν ξένοι πλάνητες
που οσμίστηκαν σήπον κέρδος,
τέλος κι οι άμοιροι οι ντόπιοι
βλέποντας, πήραν το δρόμο της κάργας.
Μα πόσα ψοφίμια μπορεί να ξεβράσει το Αιγαίο
στο κεφάλι του Ορφέα πλάι;
ΙV.
Ελαιοτριβείον 1908.
Ακροκέραμα, πέτρα, παράθυρα
στον ήλιο στενά, όρθογώνια όρθια.
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αλμύρα.
Όλα τα σιδερένια μέλη μας κι οι αρμοί σκουριάζουν.
Διατηρητέον τυπικώς.
Μετασκευασμένον εσωτερικώς.
Μεταλλαγμένον ουσιαστικώς.
Πως μπορείς να κρατήσεις την ιστορία
κάνοντάς την ξενοδοχείο ξεπεσμένων τουριστών
και μπαρ μεθυσμένων φαντάρων;
Πέντε-δέκα χρόνια το πολύ,
μετά ούτε ο Άγιος Ραφαήλ δε μας σώζει.
V.
Ερεσός-Σιγρί, Μονή Υψηλού.
Εδώ όμως, ανταμώσαμε απόγευμα τον ουρανό,
με άλμα επί Scoda ξαφνικό
σ’ αυχένα ανεμόδαρτο,
ενώ η Σαπφώ έπλεε βόρεια,
άσπρο σημάδι στην αχνή γραμμή της Λήμνου.
________
Ιούλης '91 - Αύγουστος '97
photo: Unkown and two screenshots from the documentary "4.1 Miles", by Daphne Matziaraki, https://vimeo.com/185717440
της Δέσπως
από το πανηγύρι του Άη Λιά
Ιούλη στην Πυλαία
στα βάθη των δασών
του Λαμπερτσέτερ στ' Όσλο
και την κοινήν ελληνική ρόδα την πλαστική
την πήγαμεν ως τους Βίκινγκς
θα τους θυσιάσουν
σαν πρόβατα στο σφαγείο τους οδηγούν
δεν έχουν κανέναν δισταγμό
ξέρουν πως για χαχόλους πρόκειται
φτηνό κρέας για τα κανόνια τους
το έχουν ξανακάνει
πολλές φορές
photo: Evgeniy Maloletka
άγριο μεσημέρι
Αύγουστος
να λαμπυρίζει ο Θερμαϊκός
να χάνεται ο Όλυμπος στην υγρασία
να δένουν γκαζάδικα και φορτηγά
στην πόρτα του Λευκού Πύργου
πολύχρωμος με παρασόλια άμμου και θαλάσσης
στη λάσπη της Αμφίπολης παρέα
με τρία πτώματα οξυγονοκολλητών
πίνω τσιγάρο από πικρόφυλλο μπασμά
σκοντάφτει η βυθοκόρος στα λιοντάρια
ακόμη ψάχνουν τάφους τις νύχτες οι φτωχοί
η Ηλιοκώμη μακριά κι εγώ στις όχθες
έναν αιώνα ολόκληρο çocuk kayıp**
μόνο χαμένο κι απονήρευτο παιδί
_________________________________
*πρωινή σπουδή σε έναν στίχο του Λαχά - πιο νότια· είχες δίκιο Κώστα στο μαγέρικο Όλγας και Γραβιάς όταν μου είπες 'έγραψα έναν στίχο δυνατό'· δεν το κατάλαβα τότε πως θα με στοίχειωνε
**çocuk kayıp: χαμένο παιδί - το όνομα του παππού μου απ' την πλευρά της μάννας μου είναι Καΐπης το έδωσαν οι Οσμανλήδες στον πατέρα του λίγο παραπέρα στο Κιούπκιοϊ
photo: Ζαμπακος Χαρ.
τα αδιέξοδα είναι δικά σας
εμείς και με σπασμένα μέλη
θάματα κάνουμε μικρά
σε τοίχους μπρος στην θάλασσα
κι από τον δάσκαλο στον μαθητή
τον μάστορα στον κάλφα
πάμε χωρίς εσάς· ασύγνωστοι
