Ονειρεύτηκα πενήντα μεγάλα ελληνικά 
επιβατηγά κι εμπορικά καράβια 
να πιάνουν Σμύρνη, 
                  Μερσίνη,         
                          Αττάλεια,  
                                   Αλεξανδρέττα 
και να φορτώνουν πρόσφυγες για μέρες.

Ύστερα να τους μεταφέρουν 
σ' όλα τα μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης. 
Πειραιάς, 
         Τεργέστη, 
                  Μασσαλία, 
Μπαρτσελόνα, 
            Λισαβώνα, 
                     Ρότερνταμ, 
Κίελο, 
       Στοκχόλμη, 
                 Λένινγκραδ.

Έτσι, σκέφτηκα, θε μου, θά 'ταν η δική μας Ευρώπη.

βρέχει έξω 

και μέσα μου 
έξω μου  
παντού μου
εμιγκράτσια

γιατί γλυκιέ μ' παπά* 
μι σφάειζ' πρωί πρωί 

_{___________________}

_{"...έχει να δει τελετή του Σταυρού από παιδί...Επίσης έβαλα γαλάζια στο Ναό και όχι πράσινα όπως συνηθίζεται στη πατρίδα, γιατί απλά δεν έχουμε, τέλος δεν ξέρω αν υπάρχουν και βασιλικοί για στόλισμα και μοίρασμα..."
(Alexandros Loukatos​)}

Για μια θέση στη βροχή,
σε παράπηγμα αυθαίρετο
με σκεπή ανοιχτή,
τόσες και τόσες μετάνοιες,
εναγκαλισμοί αηδίας κι οδύνης
με την καρδιά σφιγμένη
και τα τείχη της ερείπια κάθε φορά.

Παλαιόπολις Σαμοθράκης,
γραμμή ευθεία από πέτρες ριγμένες ατάκτως
από το Πτολεμαίειον ως το χάος των καθέτων βράχων
στα πόδια του Σάου.

Έρημος τόπος, αρχαίος,
χωρίς ελπίδα καμία επανεγκατάστασης
κατοίκων που πήγαν ταξίδι στο χρόνο
αφού κι ο χώρος γι αυτούς έγινε πεπερασμένος,
στενός κι εξαντλήθηκε.

-τι κανς Ιρουφίλημ', πώς τα πας;
-πώς να τα πάω, ζέστ'
-είπα κι ιγώ πήγις να ποτίεις
-μπα, θιος φλάξ'

γλυκιές κυρούλες της μπάσταρδης Καμτσίδας
να ξέρατε ότι γράφετε πρωί πρωί ποιήματα